czwartek, 13 czerwca 2013

42. Wywiad...

-Za 5 minut zaczynamy program.- powiedział operator kamery. Strasznie się stresowałam. Teraz przed kamerami musiałam powiedzieć, że nie jestem z Liam'em. Okłamać wszystkich. Nie lubię wywiadów.
-Masz stresa?- zapytał mnie Harry.
-Oj tak.- zaśmiałam się.
-Przejdzie.
-Nie masz się czym martwić.- szepnął mi na ucho Liam.
-Na pewno? Wiesz, muszę udawać, że jestem z Zayn'em.- przyznałam.
-Dasz radę.-szepnął Daddy.
-Program się zaczyna!- krzyknął operator kamery.
-Dzień dobry państwu.- powiedziała prowadząca do kamery.- Dzisiaj mam zaszczyt gościć zespół One Direction. Będą oni odpowiadali na moje pytanie. Proszę o gorące brawa dla Zayn'a, Harry'ego, Niall'a, Liam'a, Louis'a i gościa specjalnego Megan Rosse!- krzyknęła prowadząca i wszyscy wyszliśmy na scenę. Och, Emma ma szczęście, że nie bierze w tej szopce udziału.
    Wszyscy usiedliśmy na kanapę. Oczywiście ja musiałam usiąść koło Zayn'a i chwycić go za rękę, aby wyglądało, że jesteśmy parą.
-Dobrze. Pierwsze pytanie, co moglibyście powiedzieć na temat ostatnich dni? Chodzi mi o zdjęcia, gdy Megan i Liam się całują. To prawda? Jesteście razem?
-Nie. Te zdjęcia to photoshop. Jeżeli ktoś nie zauważył, to Meg jest z Zayn'em.- odpowiedział Liam.
-A co ty o tym wszystkim myślisz Megan?- zapytała prowadząca.
-Myślę, że to nie ładnie oszukiwać naszych fanów.- zaczęłam.- Jak widać, jestem szczęśliwa z Zayn'em i nic tego nie zmieni. .- spojrzałam na Malika i wymusiłam uśmiech.- Kochamy się.- miałam teraz zamiar zapaść się pod ziemię. Powiedziałam, że nie wolno kłamać fanów, a to właśnie robię.
-Liam, a co ty o tym sądzisz?
-Tak samo jak Megan, mówię, że nie jesteśmy razem. Nic nas nie łączy. Te wszystkie pogłoski, że jesteśmy razem, to zwykłe plotki. To nie jest prawda. Jak na razie jestem singlem i nie chcę tego zmieniać.- popatrzyłam na niego kontem oka. Widać, że wypowiedzenie tych słów dużo go kosztowało.
-Zayn, a ty w to wierzysz?- zapytała prowadząca.
-Wiem, że Megan nie potrafiłaby zrobić czegoś takiego. Jest uczciwą kobietą. A nawet jeśli to by się stało, to każdy z nas zasługuje na kolejną szansę. Miłość potrafi zdziałać cuda. Każdy z nas popełnia w życiu błędy, ale człowiek człowiekowi zawsze wybaczy. Cieszę się, że mam takiego kogoś przy boku jak Megan. Każdy powinien mieć takiego przyjaciela, a co najważniejsze taką dziewczynę.- odpowiedział Malik. Nie wiedziałam, że jestem aż tak dla niego ważna.
-Ok. Może dla tych, co nie wieżą w wasze szczęście pocałowalibyście się.- zaproponowała reporterka.
-Jasne.- odpowiedział Zayn. Nie miałam innego wyjścia. Musiałam go pocałować. Popatrzyliśmy sobie w oczy. Nasze usta były coraz bliżej i złączyliśmy je w pocałunek. Nie czułam absolutnie nic. Szybko się od niego odsunęłam.
-Dziękuję. Dobrze, a jak tobie Louis układa się w związkach?- zapytała prezenterka Lou.
-Jestem szczęśliwy z Emmą. Jesteśmy razem już od dłuższego czasu i nie zamierzamy tego zmieniać. Jesteśmy ze sobą szczęśliwi.- odpowiedział marchewkowy.
-Dobrze. Słyszałam ostatnio, że ty Harry miałeś dziewczynę?
-Tak, chodziłem z Taylor Swift.
-A jak wam się układało?- zadawała pytania prowadząca program.
-Było nam ze sobą dobrze, ale to wszystko się popsuło. Nie chcę o tym rozmawiać.- zakończył swoją wypowiedź Hazza.
-Niall, a ty dalej jesteś singlem?- zapytała kobieta.
-Tak i na razie nie widzę żadnych zmian.- odpowiedział blondyn.
-Dziękuję wam za wywiad.- prowadząca uściskała każdemu rękę. Dobrze, że to był już koniec.

Dwa tygodnie później.
   Czy ktoś z nas kiedykolwiek nie był zauroczony? Z pewnością, każdy z nas kogoś kochał. Miłość przychodzi, ale i czasem odchodzi. Jeżeli kogoś mocno kochasz, to mocno złap za rękę, czule pocałuj i nie mów nic więcej. Miłość jest chorobą, na którą nie ma lekarstwa. Wiem to. Kocham kogoś bardzo mocno. Jestem wdzięczna Bogu, że dał mi takiego anioła. Liam jest dla mnie wszystkim. Może komuś to się wydawać dziwne, ale ja go na prawdę kocham. 
   Miłość jest jak narkotyk. Na początku odczuwasz euforię, poddajesz się całkowicie nowemu uczuciu. A następnego dnia chcesz więcej. I choć jeszcze nie wpadłeś w nałóg, to jednak poczułeś już jej smak i wierzysz,  że będziesz mógł nad nią panować.
    Miłość jest wielkim darem, który mam zamiar wykorzystać. Będę kochać Liam'a jak mocno się da, i nie opuszczę go już nigdy.
    Cały czas myślałam, o wszystkim. Tak naprawdę teraz się nudziłam. Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Postanowiłam jechać do sklepu.
   Zeszłam do salonu.
-Kto jedzie za mną do sklepu?- zapytałam.
-Ja.- zgłosił się Liam. Ucieszyłam się. Będziemy mogli spędzić więcej czasu razem, ponieważ dalej ukrywamy nasz związek. Nikt o nas nie wie. I tak jest dobrze. 
-Ok.- wyszliśmy razem z domu i wsiedliśmy do samochodu.
-Liam i co ja mam zrobić z Zayn'em?- zapytałam. Byłam całkowicie bezradna. Musiałam poradzić się Daddy'ego, co o tym myśli, Może on mi pomoże.
-Wiesz, on chce być dla ciebie kimś więcej.- zauważył Payne.
-Wiem o tym. Co ja mam zrobić?
-Kochasz go, prawda?- zapytał.
-Tak, ale kocham i ciebie. Chcę być z tobą. Ty jesteś dla mnie najważniejszy.- powiedziałam całą prawdę.
-Nie wiem, jak ci doradzić. Znalazłaś się w trudnej sytuacji.
-Tak. Zayn nie daje za wygraną. Codziennie słyszę jak mówi, że mnie kocha. Nie wiem co mam z nim zrobić. Nie chcę go urazić, ponieważ musiałabym mu powiedzieć, że go nie kocham, a to byłoby podejrzane.- przyznałam.
-No, też racja. Najprostszym rozwiązaniem będzie, jeżeli znowu będziecie razem, a my się rozstaniemy.- przyznał.
-Ale ja ciebie kocham bardziej i to z tobą chcę spędzić resztę życia.
-Ja też cię kocham, ale lepiej będzie, jak będzie z Zayn'em.
-Dlaczego?- zapytałam.
-Ponieważ mnie za niedługo nie będzie.
-Co?- nie zrozumiałam go.
-Lekarz powiedział mi, że nie zostało mi wiele życia.- Liam zesmutniał i spuścił głowę.
-Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej?- zapytałam.
-Bałem się, jak zareagujesz.- teraz wszystko zrozumiałam. Dlatego Payne chciał, abym wybaczyła Zayn'owi i była z nim. Miałam o nim zapomnieć, żeby jego strata aż tak mnie nie bolała. To było takie logiczne. Że ja na to wcześniej nie wpadłam.
-Ile życia ci zostało?- zapytałam.
-Nie wiem, ale nie za wiele.
-Ja nie chcę cię tracić.- powiedziałam.
-A myślisz, że ja chcę umrzeć?! Nie chcę tego! Chcę być z tobą! Teraz jestem szczęśliwy. Życie jest niesprawiedliwe! Akurat wtedy, gdy jestem szczęśliwy, dzieją się takie rzeczy.- nie wiedziałam, co odpowiedzieć. 
   Dalej jechaliśmy w ciszy. Zaczęło dziać się coś dziwnego.
-Megan obiecaj, że nigdy o mnie nie zapomnisz.
-Obiecuję, kocham cię.- powiedziałam.
-Ja ciebie też.- patrzeliśmy na siebie. Odwróciłam się do przodu i zobaczyłam ciężarówkę jadącą prosto na nas. Chwyciliśmy się za ręce. Wiedziałam, że to nasz koniec. Ciężarówka w nas uderzyła. Poczułam ból. Nic więcej.

__________________________________________________

Co powiecie o tym rozdziale?
Spodziewałyście się tego?
Mam nadzieję, że Wam się podoba. Następny rozdział będzie jeszcze ciekawszy :)
Tak by najmniej myślę.
Dobra, nie będę się rozpisywać.
Do następnego.
I dziękuję Wam, że jesteście ze mną.

Gotowe.

Adres bloga został zmieniony. Mam nadzieję, że  się na mnie nie gniewacie. 
Ten adres nie jest jeszcze pewny. Jest on na próbę na tydzień. Jeżeli będzie się działo to co kiedyś, to znowu będę zmuszona wszystko zmienić. W późniejszym czasie Wam się wytłumaczę. Bądźcie cierpliwe.


środa, 12 czerwca 2013

Brak czasu.

Podjęłam decyzję i adres bloga zostanie zmieniony jutro popołudniu. Jeżeli znacie kogoś, kto czyta mojego bloga, to przekażcie mu tą informację. Mam nadzieję, że nie stracę czytelników. To, dlaczego zmieniam adres bloga wytłumaczę Wam w późniejszym czasie. Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe.

wtorek, 11 czerwca 2013

Bardzo ważne!!!

   Słuchajcie, jestem zmuszona do tego, aby zmienić adres bloga. Proszę,  jeżeli dalej będzie czytać mojego bloga, to podajcie mi swoje konta nie wiem, np. z facebooka, Twitter'a, Ask'a, nawet możecie podać mi swój adres E-mail. Osoby, które komentowały to wszystko z kont, to napisze im adres na koncie, więc nie musicie się martwić. Chcę tylko, żeby moi anonimowi czytelnicy podali mi jakieś konta. Z góry dziękuję i przepraszam Was za to bardzo. Po prostu jestem zmuszona do tego. Ta sprawa dotyczy obu blogów.

Adres bloga zmienię gdzieś pod koniec tego tygodnia.

niedziela, 9 czerwca 2013

41. Rozmowa...

   Jechaliśmy samochodem. Do domu. Tak bardzo chciałabym zostać tam na wsi. Niczym nie trzeba by było się przejmować. A teraz? Muszę stawić czoło mojemu wrogowi- Zayn'owi.
-I co ja mam teraz zrobić?- zapytałam.
-Pogadaj z nim. To najprostsze rozwiązanie.- doradził mi Liam.
-Dla kogo?
-Dla ciebie. Przyda wam się rozmowa.- powiedział.
-Tak myślisz?- zapytałam.
-Tak, zresztą Paul nam to doradził.
-Właśnie, musimy jeszcze pogadać z resztą o tym wszystkim.- zauważyłam.
-Powiemy im, że w wywiadzie moją powiedzieć, że zdjęcia to photoshop.
-Ok.- wjechaliśmy na podjazd domu i wysiedliśmy z samochodu. Wzięliśmy walizki i ruszyliśmy w stronę drzwi.
-Wszystko będzie dobrze.- szepnął Liam i weszliśmy do środka.
-Jesteśmy!- zawołałam. Od razu wszyscy pojawili się w przedpokoju i zaczęli nas ściskać.- Dusicie.- poskarżyłam się.
-Przepraszamy.- automatycznie nas puścili. Rozejrzałam się i zobaczyłam go. Stał i patrzył się na mnie. Był przygnębiony.
-Chyba musimy pogadać.- powiedział. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na Liam'a. Pokiwał tylko głową, że Zayn ma rację.
-Ok.- zgodziłam się. Ściągnęłam buty i razem z moim byłym poszliśmy do jego pokoju. Był taki jak dawniej. Nic się nie zmieniło. Malik zamknął drzwi, a ja usiadłam na łóżko.
-Miło cię widzieć.- powiedział z uśmiechem.
-O czym chciałeś porozmawiać?- zapytałam. Wcale nie miałam ochoty na tę rozmowę. Gdybym mogła, uniknęłabym jej.
-O nas.- powiedział.
-Nie ma żadnych nas.- zaprzeczyłam.
-Ale...- chciał coś powiedzieć.
-Nie Zayn!- krzyknęłam.
-Megan, wybacz mi.- zaczął mnie błagać.
-Po czymś takim?- byłam na niego zła.
-Daj mi to wszystko wytłumaczyć.- poprosił.
-A więc słucham.- powiedziałam. Dałam mu szansę.
-Ja tego nie chciałem. Żałuję tego i to bardzo.
-Opowiedz mi, jak to się stało?- zarządziłam.
-A więc, poszliśmy z chłopakami do dyskoteki. Chciałem jakoś zapomnieć, że mi cię brakuję. Upiłem się. Przy barze siedziała jakaś dziewczyna. Też dość sporo wypiła. Poprosiła mnie do tańca. Nie mogłem odmówić.
-Czyli świetnie bawiłeś się beze mnie.- zauważyłam. Chciało mi się płakać. Ja się o niego martwiłam, a on świetnie bawił się na dyskotekach.
-Nie, to nie tak.- zaprzeczył.- Ja nie wiedziałem co robię.
-Co się dalej stało?- zapytałam. Byłam bardzo ciekawa tej opowieści, ale bałam się jej. Bałam się tego co usłyszę.
-My tańczyliśmy, ona zaczęła mnie uwodzić. Namawiała mnie do pójścia do hotelu, ja głupi się zgodziłem. Nie chciałem tego.- zaczął płakać.- Ja nawet nie pamiętam tej nocy.
-A czy wyście...- nie wiedziałam jak to powiedzieć.
-Zabezpieczyliśmy się, jeżeli o to ci chodzi.- pokiwałam tylko głową na zgodę.- Meg, wybacz mi. Ja naprawdę tego nie chciałem. Kocham cię.
-Na pewno.- powiedziałam chłodno.
-Tak. Kocham cię. Jesteś dla mnie wszystkim.
-Kiedyś też tak mówiłeś.- zauważyłam.
-Megan, nie złość się na mnie. Jakbyś ty się czuła w mojej sytuacji?
-A o co dokładnie ci chodzi?- popatrzałam na niego podejrzliwie.
-Gdyby osoba, którą kochasz nie chciała ci wybaczyć i uwierzyć, a ty bardzo byś tego żałowała.- jego słowa dały mi do myślenia.
-Okropnie bym się czuła.- przyznałam i spuściłam głowę. Zayn podszedł do mnie i chwycił moje ręce. Już sama nie wiedziałam co mam robić.
-Megan proszę cię, wybacz mi. Ja naprawdę tego nie chciałem.- spojrzałam w jego oczu. Były przepełnione żalem.
-Słuchaj Zayn.- zaczęłam.Nie wiedziałam, co mu powiedzieć.- Możemy być tylko przyjaciółmi.- popatrzał na mnie błagalnie. To było jedyne co mogłam dla niego zrobić.
-Dobrze.- zgodził się.
   Wstałam i zaczęłam iść w kierunku drzwi.
-Pamiętaj tylko, że zawszę będę cię kochał i będę o ciebie walczyć.- powiedział.
-W to nie wątpię.- uśmiechnęłam się i wyszłam razem z Zayn'em na dół, do salonu.
-I co?- zapytała Emma.
-Jesteśmy tylko przyjaciółmi.- powiedziałam i popatrzyłam się na Liam'a. Spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem. Wszyscy usiedliśmy do stołu. Na kolana wskoczył mi Kajtek.
-Cześć maluchu.- zaczęłam go głaskać. Po chwili kot sam zeskoczył i poszedł do swojego pana Harry'ego.
-Opowiadajcie.- nalegała Em.
-Ale o czym?- zapytałam.
-Co to za sprawa. Paul był na was wściekły.
-Jakiś reporter chciał się zabawić naszym kosztem i zrobił photoshop, na którym ja i Megan się całujemy.- wyjaśnił Liam. Dobrze, że on to powiedział. Ja nie byłabym w stanie tego powiedzieć. Nie umiem kłamać.
-A to numer.- zaśmiała się Emma.
-Teraz musimy to wszystko wyjaśnić w wywiadzie.
-Tak. Jutro mamy wywiad. Paul nam go załatwił.- wtrącił się Louis.
-Ok.
-A jak było na wsi?- zapytał Harry.
-Fajnie. Chciałbym tak zamieszkać.- powiedział Payne.
-Naprawdę?- zapytał Louis.
-Tak.
-A nie tęskniłbyś za nami?- zapytał Niall.
-Może troszkę.- został spiorunowany wzrokiem.- Dobra, żartowałem.- zaczął się śmiać.
-Masz szczęście.
-Taa, jasne.- wszyscy zaczęliśmy się śmiać.
-A więc co robimy?- zapytałam.
-Nie wiem, ale zamierzaliśmy jechać do sklepu.- przyznał Louis.
-Ja nie jadę.- powiedział Liam.
-Ja też.- przyznałam.
-Wiecie co, ja też zostanę.- powiedział Niall. 
-Ok, to my jedziemy.- wszyscy wyszli z salonu. Słyszałam już tylko trzask drzwi.
-Idę do siebie.- oznajmił blondas.
-Jasne, ja cię nie zatrzymuję.- zaśmiałam się.
-Spoko.- po chwili zniknął.
-Idę zrobić sobie coś do jedzenia.- oznajmiłam i poszłam do kuchni. Za mną szedł Liam.- Czy ty mnie śledzisz?- zapytałam mojego chłopaka.
-Muszę wiedzieć, co robi moja dziewczyna.- zaśmiał się. Weszliśmy do kuchni. Usiadłam na blat.- Na co masz ochotę.- zapytał Liam.
-Na ciebie kotek.- zaśmiałam się.
-Niestety nie dzisiaj.- powiedział przygnębionym głosem.
-Chociaż całusa.- zrobiłam słodkie oczka. Chyba dał się przekonać.
-Ok. Ale tylko w policzek. No wiesz, jakby Niall tu wszedł.
-Nie wejdzie.- zaprzeczyłam.- Przecież jest w pokoju.- zauważyłam.
-Masz rację.- Liam podszedł do mnie. Nasze usta się do siebie zbliżyły i złączyły się w pocałunek.
   Po chwili skończyliśmy naszą czynność i poszliśmy do salonu.
   Potem dołączył do nas Niall.
-Tęskniłem za wami.- powiedział.
-My za tobą też.- przyznałam i wszyscy się przytuliliśmy.
   Kocham tych wariatów. Oni są dla mnie wszystkim. Są jak rodzina. Nigdy nie chciałabym się z nimi rozstawać. Bardzo bym za nimi tęskniła. Traktuję ich jak braci. A pomyśleć, że gwiazdy takie jak One Direction mogą zaprzyjaźnić się z dwiema normalnymi osobami. To jest nie do wyobrażenia. Takie niespotykane.

________________________________________

Macie tutaj następny rozdział. Nie wiem, kiedy pojawi się następny. Ostatnio jest coraz mniej komentarzy. Nie mam motywacji. Teraz wszystko zależy od Was.

Może do następnego.