poniedziałek, 8 lipca 2013

50. Cała moja historia...

   Dojechałam na miejsce. Jeszcze raz sprawdziłam adres z pamiętnika Liam’a. Dobrze, że Payne zapisał tam adres swojego rodzinnego domu, a krócej mówiąc domu jego rodziców. Wiem, że nie powinnam mówić nikomu, że Patty nie jest córką Zayn’a, ale rodzice Liam’a powinni wiedzieć. 
   Niepewnie wyszłam z samochodu. Bałam się reakcji jego rodziny. Wzięłam małą i podeszłam do drzwi. Delikatnie zapukałam i czekałam na odpowiedź. Już po chwili usłyszałam kroki, a chwilę po tym drzwi się otworzyły. Stała w nich starsza kobieta. Zapewne mama  Liam’a.
-Dzień dobry.- powiedziałam.
-Dzień dobry.- odpowiedziała trochę zszokowana mama Payna.
-Ja jestem Megan Rosse. Mówi pani coś te nazwisko?- zapytałam.
-Poczekaj.- kobieta się zamyśliła.- Przykro mi, ale nie.
-Ja jestem, to znaczy byłam dziewczyną Liam’a. To ja jechałam z nim wtedy tym samochodem.- wyjaśniłam.
-Ach tak, już pamiętam. Chodź, wejdź.- zaprosiła mnie do środka. Nawet dobrze mi poszło. Nie liczyłam na to, że wpuści mnie do swojego mieszkania.
   Zdjęłam buty i weszłam za kobietą do salonu. Przy stole siedział mężczyzna. Najprawdopodobniej ojciec Liam’a. Gdy usiadłam naprzeciw niego doszły jeszcze dwie dziewczyny. Przypuszczam, że siostry Payna.
-Co cię do nas sprowadza?- zapytała mama Liam’a.
-Wiem, że nie powinnam wam tego mówić, bo Paul jak się dowie, to mnie zabije, ale nie mogę tak dalej.
-O co chodzi?- zapytała jedna z sióstr. Chyba Ruth. Wywnioskowałam to z opisu Payna.
-Jest to tajemnica. Więc proszę, niech ta rozmowa zostanie między nami.- poprosiłam.
-Dobrze, mów o co chodzi.
-A, to ty jesteś dziewczyną Zayn’a?- zapytała druga z sióstr, Nicole.
-Tak, ale ja nie w tej sprawie, no może trochę.- przyznałam.
-A więc o co dokładnie chodzi?
-No więc, jak już wspominałam, jestem, to znaczy byłam dziewczyną Liam’a.
-Dziewczyną Liam’a?- zdziwiła się Ruth.
-Tak. Nie pisali o tym w gazetach.- oznajmiłam.- Chciałam wam to wszystko wytłumaczyć. Byłam dziewczyną Liam’a.
-Ale kiedy? Przecież jesteś z Zayn’em.
-To z Zayn'em było kłamstwo.- zamyśliłam się.- No może nie kłamstwo. Trochę w tym prawdy było.- wzięłam oddech.-  Na początku byłam z Zayn’em.
-Na początku?- zapytała mama Payna.
-Tak. Najpierw byłam z Zayn’em. Ale później stało się coś, o czym nie wiedzą media.
-Co takiego?
-Zayn mnie zdradził.- przyznałam.
-Ale co to ma wspólnego z Liam’em?
-Dążę do tego.- powiedziałam.-A więc Zayn mnie zdradził i później tak jakoś wyszło, że zostałam dziewczyną Liam’a.- wyjaśniłam.
-To dlaczego tutaj przyszłaś?- dopytywała kobieta.
-Ponieważ powinniście znać prawdę.
-Jaką prawdę?!- zdenerwowała się jedna z sióstr.
-Że to jest jego dziecko!- wybuchłam.- A państwo - popatrzałam na panią i pana Payne- jesteście jego dziadkami.- dokończyłam i nie wiem dlaczego zaczęłam płakać. Nie był to żaden szloch, po prostu uroniłam parę łez.
   Kobieta podeszła do mnie i mnie przytuliła.
-Jak nazywa się mała?- zapytała.
-Patty.- odpowiedziałam.
-Jest śliczna.
-Ona jest bardzo podobna do Liam’a.- zauważyłam.
-Racja.
-Dlaczego on zginął?- zapytała Ruth przerywając nasze czułości.
-Kto?- na początku nie zorientowałam się o co chodzi.
-Liam.
-Ach, no tak. -przyznałam. - My wtedy jechaliśmy tym samochodem i uderzyła w nas ciężarówka.- wyjaśniłam.
-Dlaczego jechaliście akurat samochodem?- dalej zadawała pytania.
-Ja miałam zamiar jechać do sklepu i Liam postanowił jechać ze mną.
-Czyli to przez ciebie on zginął?- zapytała. Jak ona mogła takie coś powiedzieć?
-Jak to przeze mnie?- zadałam jej pytanie.
-No bo to ty namówiłaś go, żeby z tobą jechał.- wyjaśniła Ruth.
-On sam tego chciał.- zauważyłam.
-Ale to przez ciebie.
-A myślisz, że tego chciałam?- zapytałam już całkiem wkurzona. Jak ona mogła mnie o takie coś oskarżać? Przecież ja nie byłam niczemu winna. To nie była moja wina.- Słuchaj, jakbyś nie wiedziała, to ja kochałam Liam’a i na pewno nie chciałabym jego śmierci. To wszystko stało się tak szybko. Nawet nie miałam czasu, żeby się z nim pożegnać. Wiem,  że powiedzieliśmy sobie, że się kochamy i będziemy o sobie pamiętać, ale ja nie wiedziałam, że on to mówi w formie pożegnań. Oboje tego nie odczuliśmy. Zamierzaliśmy być ze sobą do końca życia i jeszcze dłużej, a los nas rozdzielił.- wzięłam oddech. To wyznanie wiele mnie kosztowało. Zaczynałam powoli szlochać. Łzy lały się z moich oczów.- Gdybym wiedziała, że stanie się takie coś, to bym mu nie pozwoliła jechać.
-Przepraszam, że cię o to oskarżyłam.- powiedziała Ruth i mnie przytuliła. Zrobiło mi się lepiej.
-Ja naprawdę tego nie chciałam.- przyznałam.
-Rozumiem. I jeszcze raz przepraszam.
-Ok, nic się nie stało.- uśmiechnęłam się.
-Dzięki, jesteś wielka.
-Już wiem, dlaczego Liam cię kochał.- powiedziała Nicole.
-On zawsze zakochiwał się w dziewczynach, które wiele poświęcą dla miłości.- dodała Ruth.
-A ja taka jestem?- zapytałam.
-Tak. Po wysłuchaniu twojej historii, wiem to.
-A jak to się stało, że się poznaliście?- zapytała mama Payna zmieniając temat.
-A więc zaczęło się to tak…- zaczęłam opowiadać im całą moją historię biorąc pod uwagę też Zayn’a. On także był częścią tej opowieści - trochę nieprawdopodobnej , ale chyba prawdziwej, jednak co do tego, to nie byłam pewna. Cały czas czułam się, jakbym śniła. Ale jak na razie nie chcę się budzić.
   Gdy powiedziałam im już wszystko, co miałam do powiedzenia, zaczęłam się zbierać. Pani Payne chciała mnie za wszelką cenę zatrzymać, ale jej na to nie pozwoliłam. Bardzo się wszyscy zaprzyjaźniliśmy. Liam miał fajną rodzinę. Też chciałabym mieć taką, ale to raczej nie możliwe. Cieszę się, że mam chociaż tę ciotkę. Ona jest dla mnie wielkim wsparciem. Gdyby nie ona, trafiłabym do Domu Dziecka. Jestem jej wdzięczna, że się mną zaopiekowała.
   Zaczęłam jechać samochodem. Musiałam jak najprędzej wymyślić jakieś kłamstwo. Kompletnie nie wiedziałam, co powiem Zayn’owi.

________________________________________________

Co wy powiecie na ten rozdział ???
Ok, wcześniej pytałam się, czy mam jakoś przeszkodzić Megan i Zayn'owi w ich miłości. Był jeden głos, żebym tak zrobiła i to też postanowiłam. Jak na razie nie mam zamiaru kończyć bloga ( będzie jeszcze parę rozdziałów. Mam nadzieję, że dojadę do 60 :] ) No i trochę jeszcze pokomplikuję życie naszych bohaterów. Nie miejcie tego za złe :)

Do następnego. Dodam szybciej rozdział, jak będzie 7 komentarzy :) A więc do dzieła !!!

Kocham Was.

piątek, 5 lipca 2013

49. Tajemnica...

   Wróciłam do domu ze szpitala. Och, jaka ja jestem szczęśliwa. Nie lubię szpitali.
-Pomóc wam w czymś? -  zapytał Niall wchodząc do salonu, gdzie właśnie kładłam wszystkie swoje bagaże. Oj, nazbierało się tego.
-Mógłbyś to zanieść? – spytałam pokazując wszystkie moje rzecz, jakie przywiozłam ze sobą.
-No jasne.- powiedział blondas. -Gdzie to zanieść?- zapytał po chwili. No tak, ja też nie byłam pewna gdzie. Niby pogodziłam się z Mailkiem, ale nie wiem, czy on mnie jeszcze chce w swoim pokoju?
-Do mojego pokoju możesz, jeżeli chcesz. – powiedział Zayn niespodziewanie. Musiał zauważyć, że nie jestem pewna.
-Ok. Do pokoju pana kochasia.- zaśmiałam się.
-Kochasia?- zapytał Zayn.
-No a jak.- po raz kolejny się zaśmiałam.
-Och, jak mi miło.- Malik stanął za mną i objął mnie w pasie.
-Nie bądź taki szczęśliwy, bo się jeszcze rozmyślę co do tego mieszkania z tobą w pokoju. - zagroziłam.
-Nie zrobiłabyś mi tego.- mówi przekonany.
-Chcesz się przekonać?- pytam ze śmiechem.
-Nie nie nie.- mówi wymachując rękami.- Nie chcę tego.
-Tak myślałam.- powiedziałam i popatrzyłam na malutką, która leżała w nosidełku.- Idę ją zanieść do pokoiku.
-Wiesz, chłopaki przygotowali pokój specjalnie dla niej.
-Co?- zapytałam. Nikt mi o tym nie mówił. Nie wiedziałam, że chłopaki urządzili pokój dla Patty.
-Chcieliśmy ci zrobić niespodziankę.- mówi Harry, który akurat zszedł do salonu.
-Dziękuję!- krzyknęłam tak, żeby każdy z chłopaków mógł to usłyszeć, ponieważ wywiało ich gdzieś do pokoi. Nawet nie przyszli się ze mną przywitać. Źli są.
-Nie ma za co.- odpowiedział loczuś za wszystkich.
-To pokażcie mi go.- poprosiłam.
-Zapraszam.- powiedział Harry i zaczyna mnie prowadzić. Zabrałam szybko małą w nosidełku i poszłam za nim. Wchodzimy na górę i w pewnym momencie Hazza otwiera jedne z drzwi. Wszyscy wchodzimy do pokoju.
-I co o nim sądzisz kochanie?- zapytał Zayn.
-Jest piękny.- cały pokój był pomalowany na zielono. Na ścianach były namalowane robaczki. Wszystko było takie kolorowe. Na podłodze leżał włochaty dywan w kolorze żółtym. W rogu stało łóżeczko przystosowane dla niemowląt. Była też mała półeczka, zapewne na ubranka.
-To ja zostawiam was samych.- powiedział Harry i wyszedł.
-Naprawdę ci się podoba?- zapytał Malik.
-Tak, jest pięknie.- potwierdzam.
-Cieszę się.
   Nagle Patty zaczęła płakać.
-Chyba jest głodna.- zauważyłam.- Muszę ją nakarmić.
-To  może zrobimy to w naszym pokoju. Tu nie ma gdzie usiąść.
-Ok.- wzięłam małą i poszliśmy do pokoju Zayn’a.
   Mulat usiadł po turecku na łóżko. Ja usiadłam zaraz za nim i wzięłam Pat na ręce. Zayn objął mnie w tali i położył swój podbródek na moje ramię.
   Zrobiłam to co każda matka niemowlęcia i zaczęłam karmić Patty.
-Cieszę się, że mi wybaczyłaś.- powiedział Malik.
-Proszę, nie wracajmy do tego.- poprosiłam. Nie chciałam znów wspominać tej całej sytuacji. Chciałam jak najszybciej o tym zapomnieć.
-Dobrze, jeżeli chcesz. Ale wiedz, że jestem strasznie szczęśliwy.
-Dobrze wiedzieć.- powiedziałam i odwróciłam głowę, żeby go pocałować.
-Może to głupio zabrzmi, ale gdybyś mi nie wybaczyłaś, to nie wiem, co bym dalej ze sobą zrobił. Nie mógłbym znaleźć innej dziewczyny.
-A dlaczego miałoby to głupio zabrzmieć?- zapytałam.
-Ponieważ boję się,  że w przyszłości zostaniesz ze mną tylko z litości.- przyznał Zayn.
-Słuchaj, jestem dorosłą kobietą i wiem, co robię. Jeżeli coś mi się nie będzie podobało, to powiem to otwarcie. Nawet nie licz na taryfę ulgową.- zaśmiałam się.
-Ciężka z ciebie babka.- dołącza do mnie Malik.
-Dlaczego ciężka?- zapytałam.
-Ponieważ wiem, że nie będzie z tobą łatwo.
-I na to się szykuj.
   Skończyłam karmić malutką i znów położyłam ją do nosidełka. Patty bardzo szybko zasnęła.
-Patrz , jak ona słodko śpi.- zauważył Zayn.
-Tak.
   Właśnie przypomniałam mi się pewna sprawa, którą muszę załatwić. Obiecałam to sobie już w szpitalu, i muszę dotrzymać słowa.
-Muszę coś jeszcze załatwić na mieście.- powiedziałam i wzięłam małą.
-A co?-zapytał Zayn. Nie mogę mu powiedzieć.
-Później ci powiem, ok?- Będę musiała coś wymyślić.
-No dobrze.- miałam szczęście, że Malik nie nalegał, bo teraz bym nic już nie wymyśliła.
   Jak najszybciej zeszłam na dół i wyszłam z domu. Bałam się, że ktoś mnie zatrzyma, a nie wiem, co bym mu powiedziała. Nikt nie może się dowiedzieć.
   Na szczęście zrobiłam sobie prawo jazdy. Mogłam jechać bez obaw. I nikt nie musiał mnie zawozić, więc obejdzie się bez świadków. Nie, żeby była to jakaś tam wielka tajemnica, ale lepiej będzie, jak nikt się nie dowie.

_______________________________________

Krótki rozdział, ponieważ było mało komentarzy.
Jak myślicie, gdzie jechała Megan???
Dowiecie się w następnym rozdziale, jeżeli oczywiście będzie. Od teraz nie dodam następnego rozdziału, dopóki nie będzie 3 komentarzy, więc musicie się postarać.

Może do następnego.

poniedziałek, 1 lipca 2013

48. Znów trzeba kłamać...

-Pomogę.- powiedział Zayn, biorąc moje walizki.
-Dzięki.- odpowiedziałam.
   Jak dobrze wrócić znowu do Londynu. Brakowało mi tego. Tego miejsca, domu i znajomych. To wszystko było dla mnie bardzo cenne. Już nigdy nie opuszczę tego miejsca. Bynajmniej mam taką nadzieję.
-Gdzie je zanieść?- zapytał Malik.
-Do pokoju Liam'a.- odpowiedziałam. Znowu zamierzałam tam zamieszkać.
-Co robimy?- zapytał Louis, siadając na sofie.
-Nie wiem.
-A co powiecie na to, abym zaprosił dzisiaj Susanne?- zapytał Harry.
-Kto to?- popatrzyłam na niego.
-Moja dziewczyna.- oznajmił.
-Miła jest.- dodała Emma.
-Dobra, to ja idę się przebrać.- oznajmiłam.
-Jasne.- poszłam do góry, prosto do dawnego pokoju Liam'a.
   Zaczęłam grzebać w walizce. Nie wiedziałam, co mam założyć. Dopiero po jakimś czasie wybrałam jeansy  i fioletową bluzkę. Szybko się przebrałam i zrobiłam makijaż. Teraz postanowiłam się rozpakować. Zaniosłam walizkę do garderoby i zaczęłam układać wszystkie ubrania na półkach. Tak naprawdę nie wyniosłam ubrań Liam'a. Nie chciałam tego. Lubiłam czuć jego zapach.
   Nagle usłyszałam pukanie do drzwi.
-Proszę!- krzyknęłam i wyszłam z garderoby. W drzwiach zobaczyłam Zayn'a.- O co chodzi?
-Musimy pogadać.- odezwał się.
-O czym?- zapytałam.
-Chodzi o to, że prasa dalej myśli, że jesteśmy parą.
-To trzeba im powiedzieć, że nie.- zauważyłam.
-No właśnie o to chodzi, że nie możemy powiedzieć prawdy.- spuścił głowę i przeczesał włosy.
-Dlaczego?- byłam zdziwiona.- Świat powinien znać prawdę.
-No chyba nie. Nie możemy tego powiedzieć, ponieważ zniszczy to nam karierę. O tobie będą pisać, że jesteś dziwką, a ja nieudacznikiem, ponieważ dałem się oszukiwać. Wiesz jak to będzie, kiedy powiemy. Wszystko co zespół sobie zapracował zostanie zniszczone. Będziemy nikim.
-Co dalej?- zapytałam.
-Paul powiedział, że mamy powiedzieć jutro w wywiadzie, że jesteś w ciąży ze mną, że to moje dziecko i że dalej jesteśmy parą.
-Co?- myślałam, że zwariuję.
-Megan, musimy to zrobić.
-Zamierzasz oszukiwać wszystkich przez całe życie. Powiedz mi jeszcze,że weźmiemy ślub i będziemy udawać małżonków.
-Nie.
-To jak ty to sobie wyobrażasz?- byłam wściekła.
-Myślę, że nie będziemy musieli udawać.- powiedział i popatrzył na mnie. Jego oczy, były przepełnione smutkiem.
-Co?- zapytałam.
-Może powinniśmy zacząć od początku. Nie wracać do tego co było. 
-Ale ja nie wiem czy chcę.- przyznałam.
-Jeżeli teraz powiesz, że mnie nie kochasz to usunę się z twojego życia. Zniknę i nigdy nie wrócę. Odwołam całą tą akcję z tym wywiadem, tylko powiedz mi, że nic do mnie nie czujesz. - nie wiedziałam co powiedzieć. Kochałam Liam'a, ale jego już nie było. Może rzeczywiście powinnam wybaczyć Zayn'owi i spróbować od nowa? Już sama nie wiedziałam, co zrobić. Nie byłam pewna, czy go kocham.
-Więc?- zapytał.
-Ja... - zacięłam się.- Nie wiem.
-Powiedz, czy mnie kochasz?
-Tak.- powiedziałam i się rozpłakałam.- Ale nie wiem, czy potrafię ci zaufać.- przyznałam.
-Zrobię wszystko, abyś znowu potrafiła.- powiedział i wyszedł.
   Co ja zrobiłam? Naprawdę byłam aż taka głupia. Dałam mu nadzieję. Czemu nie powiedziałam tak prostych słów: nie kocham cię? Nie wiem. Co ja narobiłam? Teraz to już koniec. Boję się, że mu wybaczę, a tego nie chcę. Niech poniesie konsekwencję tego, co zrobił. Ale postawmy się w jego sytuacji. Co ja bym czuła? Nie wiem czy będę potrafiła mu wybaczyć. Muszę się nad tym zastanowić.
   Ogarnęłam się i zeszłam na dół.
-O, akurat przyszła Sue.- powiedział Harry. Był uśmiechnięty od ucha do ucha.
-Cześć. Miło mi cię poznać.- powiedziała dziewczyna. Była szczupła. Miała lekko kręcone blond włosy. I wyglądała na miłą. Naprawdę pasowali do siebie z Harry'm.
-Cześć. Jestem Megan.- przedstawiłam się.
-Ja Susanne.- uścisnęłyśmy sobie ręce.
-Mam nadzieję, że będziemy przyjaciółkami.- uśmiechnęłam się.
-Ja też.- powiedziała Sue.
-Jestem zazdrosna.- oznajmiła Emma.
-Nie masz o co.- zaśmiałam się.
-A to ty chodzisz z Zayn'em?- zapytała blondyna. Spojrzałam na Malika.
-Tak.- odpowiedziałam. A więc teraz będę musiała już kłamać? Trudno. Harry spojrzał na mnie. No tak. Właśnie potwierdziłam, że jestem z Zayn'em parą i mu wybaczyłam, ale wcale tak nie było.
-Co robimy?- zapytał Louis, widząc moją zmieszaną minę.
-Sama nie wiem.- odpowiedziałam.
-Może film.- zaproponował Niall.
-Jasne, czemu nie.
   Blondas zrobił popcorn i wszyscy usiedliśmy na miejsca. Byłam zmuszona usiąść koło Zayn'a.
-Miło mi.- powiedział mi na ucho. 
-Ja tylko udaję.- powiedziałam, również cicho.
-Nie szkodzi.- powiedział i objął mnie ramieniem. Nie miałam innego wyjścia. Musiałam mu na to pozwolić. 
   Zaczęliśmy oglądać film. Nie był za ciekawy.

8 miesięcy później.
   Termin porodu mam na dzisiaj. Wszyscy siedzimy na kanapie. 
-Boję się.- powiedziałam.
-Nie ma czego. Będziemy przy tobie.- pocieszyła mnie Emma.
-Na pewno?-zapytałam.
-Tak. Nie masz się czym martwić. 
-To dobrzeeeeeeeeee.- i zaczęło się. Wody mi odeszły.
-Chłopcy!- zawołała Em i zaczęła prowadzić mnie do wyjścia.- Zaczęło się!- wszyscy błyskawicznie zeszli na dół i poszliśmy do samochodu. Jechaliśmy do szpitala.
-Wszystko będzie dobrze.- powiedziała Emma ściskając moją rękę.
-Mam nadzieję.- dojechaliśmy. Od razu wzięto mnie na salę porodową. 
-Uda się.- powiedziałam Em ściskając moją rękę. Nie wiem, ile to trwało, ale naprawdę się udało. Urodziłam zdrową dziewczynkę.

-Jak będzie miała na imię?- zapytał Zayn, gdy przewieziono mnie już do sali.
-Patty.- odpowiedziałam.
-Ślicznie.- powiedziała  Em.
   Do sali weszła Susanne i Rose - dziewczyna Niall'a. Tak, kto by pomyślał, że blondas sobie kogoś znajdzie.
-Megan!- zawołały i obie mnie przytuliły. W końcu jesteśmy przyjaciółkami.
-Zayn, masz zamiar udawać teraz ojca?- zapytała Rose. No tak wtajemniczyliśmy ją i Sue w nasze kłamstwa.
-Jeżeli Meg mi pozwoli.- spojrzał na mnie.- I wybaczy.- chyba na to zasługiwał. Zasługiwał na wybaczenie. To było już tak dawno. Nawet tego nie pamiętałam. Malik naprawdę się starał. Przez te 8 miesięcy starał się mną opiekować, jakby naprawdę był ojcem tego dziecka. 
-Wybaczam ci Zayn.- powiedziałam. Uśmiech zawitał na jego twarzy.
-Kocham cię.- przytulił mnie.
-Ja ciebie też.- powiedziałam troszkę niepewnie. Może kiedyś go kochałam bardzo mocno, ale teraz nasza miłość musiała zacząć się od nowa.- Ale obiecaj, że już nigdy nie zrobisz mi czegoś takiego.
-Obiecuję.

______________________________________________________

Co powiecie na ten rozdział? Jesteście szczęśliwe, że Megan i Zayn są razem?

Teraz mam do Was pytanie. Czy Meg i Zayn mają być już razem szczęśliwi, czy może na drodze do ich szczęścia ma coś się jeszcze stać? Nie wiem, muszę nad tym pomyśleć, ale bardzo chciałabym poznać Waszą opinię. Macie może jakieś propozycje?

Dobra, do następnego.
Pamiętajcie, kocham Was ♥

PS. Następny rozdział dodam szybciej jak będzie 6 komentarzy :)

Tak wygląda Rose: 

A tak wygląda Susanne:

piątek, 28 czerwca 2013

Harry czuwa :)



Patrzcie Hazza czuwa.
Tak Was chciałam poinformować :)

47. Poszukiwania...

   Do domu weszła ciocia. Kurde, a już miałam nadzieję, że to Zayn. Naprawdę się o niego martwię. 
-Coś się stało?- zapytała ciotka patrząc na nas. Chyba musiała coś zauważyć. Może niepokój na naszych twarzach? Nie wiem.
-Zayn zniknął.- przyznałam. Nie miałam zamiaru okłamywać ciotki.
-Idźcie go szukać.- doradziła nam. Tak, choćbyśmy nie wiedzieli.
-Wiemy.- wszyscy wyszliśmy z domu.
-Podzielimy się na grupy.- zarządziła Emma.
-Ok. Ja idę sama, a wy wszyscy razem.- powiedziałam.
-Dlaczego tak?- zapytał ciekawski Harry. No tak, on musi wszystko wiedzieć.
-Bo tak.- zaśmiałam się.
-Równo za godzinę wszyscy spotykamy się tutaj.- rozkazywała Em.
-Ok.- wszyscy byliśmy z tym zgodni.
   Rozeszliśmy się w swoje strony. Dlaczego chciałam iść sama? Ponieważ, jeżeli to ja go spotkam, to z nim porozmawiam, tak bez świadków. Mam nadzieję, że moje poszukiwania nie pójdą na marne i to ja go znajdę. Koniecznie muszę z nim porozmawiać. Muszę mu wszystko wyjaśnić.
   Zaczęłam chodzić po centrum. To tutaj byliśmy w Boże Narodzenie. Może tutaj poszedł?
   Przejrzałam każde pomieszczenie, każdy sklep, jednak go nie znalazłam. Nie było go tutaj. Zmartwiłam się. 
   Nie wiedziałam, gdzie mam pójść. Byłam zrezygnowana. Błąkałam się po ulicach. Minęła już godzina. Wróciłam pod dom, z nadzieją, że Zayn się znalazł. 
   Na resztę czekałam gdzieś z 10 minut i się zjawili. Jednak nie było z nimi Malika.
-Znaleźliście go?- zapytałam, chociaż znałam odpowiedź na to pytanie.
-Nie, zniknął.- odpowiedział zrezygnowany Niall.
-To co, idziemy go jeszcze szukać?- zadała pytanie Emma.
-Tak. Widzimy się za godznie.- zarządziłam, i ponownie się rozeszliśmy.
   Nie wiedziałam, gdzie mam iść. Postanowiłam pochodzić po okolicy, może akurat go znajdę? Znudziła mi się ta zabawa. Co Zayn chce udowodnić tym, że od nas uciekł? Czym do tego zmierza? Nie myśli po prostu. Nie wie, co mu przeżywamy. Przecież my się o niego martwimy. On naprawdę tego nie wie?
   Poszłam do parku. Nagle go zobaczyłam. Ucieszyłam się. Zguba się znalazła. Malik siedział na ławce, zgarbiony, a twarz miał ukrytą w dłoniach.
-Zayn!- krzyknęłam. Albo mnie nie usłyszał, albo zignorował. Raczej to drugie.
   Szybko do niego podbiegłam.
-Zayn!.- powtórzyłam.
-Idź sobie.- powiedział.
-Zayn.- po raz kolejny powiedziałam jego imię.
-Po co tu przyszłaś?- zapytał i popatrzył na mnie. Płakał.
-Daj mi się wytłumaczyć.- poprosiłam.
-Ty też nie chciałaś mnie słuchać, jak dowiedziałaś się, że cię zdradziłem.- powiedział i wstał z ławki. Szykował się do odejścia.
-Zayn.- chwyciłam go za rękę.
-Wiesz co, teraz potraktuję cię tak, jak ty mnie.- nie dał się nakłonić. Wyszarpał swoją dłoń i odszedł. Pozwoliłam mu na to. Nie zatrzymywałam go, bo po co? Usiadłam na ławkę i się rozpłakałam. Mogłam tego nie mówić. Mogłam nie mówić, że jestem w ciąży. Nie wiem, po co to wszystko mi było. Gdyby nikt się nie dowiedział, te cała sytuacja z poszukiwaniami byłaby niepotrzebna. 
-Liam, patrz, do czego to wszystko doprowadziło.- powiedziałam na głos do siebie.
-Leć za nim.- usłyszałam szept. Nie wiem, może zwariowałam, ale ja naprawdę to usłyszałam. Chyba wyobraźnia płatała mi figle. Ale zrobiłam to. Tak podpowiadało mi serce. Musiałam pobiedź za nim. Nie mogłam go stracić.
-Zayn!- krzyknęłam. Zaczęłam biegać po parku. Znalazłam go. Szedł przed siebie.- Zayn!- powtórzyłam. Dogoniłam go. Podbiegłam jak najbliżej umiałam i... i przytuliłam go.
-Megan.- powiedział zszokowany. Zdziwiło mnie to, że nie próbował się wyszarpać.
-Nie zostawiaj mnie. Nie odchodź. Daj mi się wytłumaczyć.- poprosiłam. Szlochałam. Zachowywałam się jak małe dziecko.
-Teraz wiesz, jak się czuję.- zaśmiał się i pogłaskał mnie po głowie.
-Przepraszam.
-Nic się nie stało.
-Dasz mi się wytłumaczyć?- zapytałam i odsunęłam się od niego.
-Tak.- odpowiedział trochę niepewnie. Widziałam, że walczy sam ze sobą.
-Ja i Liam naprawdę się kochaliśmy. - powiedziałam.
-Ale dlaczego z nim byłaś?- zapytał.
-Ponieważ zrozumiałam, że go kocham. Pamiętam te nasze wspólne spędzone chwile, ale później, jak wiesz, wszystko się między nami popsuło.- zauważyłam.
-Wiem.
-A więc, jak dowiedziałam się całej prawdy, że mnie zdradziłeś.- widać było, że te słowa go zabolały.-On mi pomagał i zakochaliśmy się w sobie.
-A dlaczego ukrywaliście to?
-Ponieważ baliśmy się waszej reakcji. Myślałam, że jak się dowiecie to będzie właśnie tak, jak z tobą. Że nazwiecie mnie dziwką.
-Przepraszam.- przeprosił mnie Zayn.
-Ok.- uśmiechnęłam się.
-Ale przecież mogłaś powiedzieć, że się kochacie i chcecie być razem. Bynajmniej mi.
-Dlaczego tobie?- zdziwiłam się.
-Gdybym wiedział nie mówiłbym ci, że cię kocham.- przyznał Zayn.
-Aha.- zamyślałam się i spojrzałam na zegarek.-Musimy iść. Wiesz, że wszyscy cię szukają.
-Tęsknią za mną?- zaśmiał się Malik.
-Oni nie potrafiliby bez ciebie żyć.- uśmiechnęłam się.
-Wiem.- zaczęliśmy iść w kierunku mojego, a raczej ciotki domu.
-Ja i tak się dziwię, że się tutaj nie zgubiłeś.
-A skąd to wiesz? Tak naprawdę teraz już bym nie trafił.- oboje wybuchliśmy śmiechem.
   Wróciliśmy pod dom. Wszyscy już na nas czekali.
-Jesteście!- zawołali i nas uściskali.
-Zguba się znalazła.
-Ok, a teraz bardzo ważne pytanie.- powiedział Harry.
-O co chodzi?- zapytałam.
-Wracasz do Londynu?- zapytał Lokser.
-Tak.- odpowiedziałam zdecydowana. Byłam tego pewna. Wszyscy udowodnili mi, że naprawdę jestem im potrzebna i są moimi przyjaciółmi.  Mogę na nich liczyć. 

____________________________________________________________

Hey, sorry, że nie dodałam rozdziału wczoraj, ale nie wyrobiłam się z czasem.
Jak tam zakończenie roku szkolnego? Miał ktoś z Was świadectwo z czerwonym paskiem? Ja się szczerze przyznam, że nie :)
Cieszycie się z zakończenia szkoły i wakacji? Ja średnio O.o

Ok, co powiecie o nowym rozdziale? Podoba Wam się to,jak potoczyła się akcja?

Muszę Was zmartwić. Będzie jeszcze parę rozdziałów, i blog się kończy. Szkoda, no ale nic już nie potrafię wymyślić :(

Do następnego. Kocham Was!!!