poniedziałek, 8 kwietnia 2013

16. Pocałunek...

   Rano obudziłam się szczęśliwa a zarazem zestresowana. Po lekcjach razem z Lou i Zayn’em mieliśmy się udać na przesłuchanie. Niby wiedziałam że jesteśmy świetni, ale wątpiłam w naszą wygraną. W końcu to szkoła muzyczna. Tutaj każdy umiał grać na jakimś instrumencie i śpiewać, więc na pewno będziemy mieć ostrą konkurencję. No trudno, ważne że spróbujemy.
   Po przebudzeniu szybko się ubrałam, wzięłam swoją torbę i razem z Emmą popędziłam na lekcje. Nie mogłam doczekać się ich końca. Z żadnej lekcji nie pamiętam ani słowa, ale mniejsza z tym. Cały dzień chodziłam podekscytowana. I nareszcie się doczekałam.
   Był koniec lekcji. Szybko odnalazłam Zayn’a i Louis’a i razem poszliśmy na przesłuchanie. Oczywiście Emma uparła się że pójdzie z nami. Gdy zjawiliśmy się w sali gimnastycznej nie było zbyt dużej kolejki. Przed nami występowali sami dobrzy śpiewacy. Strasznie się stresowałam.  
   Wkrótce na scenę weszła para, która stała przed nami. Wtedy zaczęłam się martwić, że nam coś nie wyjdzie. 
-A co, jeśli nam się nie uda?- zmartwiłam się.
-Nawet tak nie mów.- pocieszył mnie Zayn i przytulił. Po paru minutach nasi poprzednicy zeszli ze sceny, a my musieliśmy wejść. Zaczęłam patrzeć na nauczycielką muzyki, która była jury. Nie wiedziałam co mam robić.
-No dobrze, a więc co przygotowaliście?- zapytała.
-Własną piosenkę... o miłości.- wyręczył mnie z odpowiedzi ciemnowłosy, co bardzo mnie ucieszyło, bo w tym momencie nie mogłam wydusić z siebie słowa.
-A więc scena należy do was.- powiedziała nauczycielka.
   Lou usiadł za pianinem, które było na scenie i zaczął grać. Odwróciłam się w stronę mulata i postanowiłam patrzeć tylko na niego. Najpierw ja zaczęłam śpiewać. Później przyszła kolej Zayn’a. Zachowywał się tak jakby się nie stresował. Może to była prawda, w końcu jest gwiazdą i ma za sobą koncerty o większej publiczności niż jedna nauczycielka, reszta konkurencji, Louis i Emma. Słowa wypływały z jego ust, jakby naprawdę śpiewał swoje uczucia do mnie. A może tak było? Może on jest we mnie zakochany, a ja tego nie widzę? Nie wiem. Teraz musiałam skupić się na słowach, które były w piosence. Zayn przestał śpiewać swoje słowa i znowu przyszedł czas na mnie. Bardzo się starałam. Śpiewałam wszystko tak jak na próbach. Słowa same wypływały ze mnie. W końcu śpiewam piosenkę, która jest naprawdę w moim sercu. Którą czuję i jestem. Śpiewałam o własnych uczuciach do Malika, tylko on o tym nie wiedział. Miałam mu zamiar kiedyś o tym powiedzieć, ale się bałam. Bałam się, że zniszczę naszą przyjaźń i to co między nami jest. Gdybym tylko wiedziała co mulat myśli o mnie. Podjęłabym decyzję o powiedzeniu prawdy. Wiedziałam że coś po między nami jest. Taka niewidzialna nić, która łączy nasze dusze. Ale nie wiedziałam czy to była nić przyjaźni, czy miłości. Tak naprawdę nie wiedziałam kim jestem dla Zayn’a, i co on do mnie czuje. Mogłam tylko się zastanawiać.
   Przestałam śpiewać swoje słowa i znowu zaczął ciemnowłosy. Cała piosenka była taka prawdziwa. Łączyła nas. Mulat wyśpiewał swoje ostatnie słowa i piosenka się skończyła, oraz muzyka ucichła. Patrzyliśmy sobie w oczy. To było coś magicznego. 
   Wszyscy zaczęli klaskać. Poszło nam świetnie.
-Widzę że następna młoda gwiazda nam rośnie.- skierowane te słowa przez nauczycielkę były do mnie. Odwróciłam się w jej stronę.
-Dziękuję.- odpowiedziałam i czułam rumieńce na twarzy.
-I jak nam poszło?- zapytał Zayn.
-Świetnie. Mam dla was propozycję.
-Jaką?- zapytałam.
-Nie będziecie aktorami, tylko tą piosenkę zaśpiewacie na zakończenie musicalu. Ona świetnie pasuje do całego przedstawienia.- powiedziała nauczycielka.
-No dobrze.- odpowiedziałam chórem z mulatem.
-A więc zapraszam jutro na próbę.
-Gdzie?
-W sali muzycznej.
-O której?- zadawał pytania Zayn.
-Wy możecie przyjść po przerwie obiadowej.
-Ale ja mam później lekcje.- zwróciłam uwagę.
-To zostaniesz z nich zwolniona.- powiedziała nauczycielka.
-Dobrze.
-A teraz zróbcie miejsce dla następnej pary.
-Dobrze. Dziękujemy i do widzenia.- wszyscy zeszliśmy ze sceny. Od razu zostałam uściskana przez moją przyjaciółkę.
-Byliście najlepsi.- powiedziała.
-Dziękujemy, ale to wszystko zasługa Megan.- oznajmił ciemnowłosy.
-Dlaczego moja?- zapytałam.
-Ponieważ to ty masz świetny głos i przyprowadziłaś nas tu. Za to wszystko ci dziękuję.
-Proszę bardzo.- odpowiedziałam i zaczęłam się śmiać, tak jak wszyscy. Wróciliśmy do swoich pokoi. Usłyszałam jeszcze parę pochwał i zaczęłam odrabiać zadania domowe. Reszta dnia minęła spokojnie. Później wykończona dniem zasnęłam.

Dwa tygodnie później.
   Obudziłam się strasznie zestresowana. To dzisiaj w szkole był wystawiany musical. Dzisiaj mieliśmy mieć próbę generalną i występ. Przez te całe dwa tygodnie wiele się zmieniło. Z Malikiem byłam coraz bliżej. Nie musieliśmy już chodzić na udawane randki, ponieważ cała sprawa ucichła, a mimo to prawie codziennie chodziliśmy na spacer. Chodziłam też codziennie na próby. A dzisiaj miałam wystąpić przed ogromną publicznością.
   Wstałam z łóżka, umyłam się i ubrałam w wygodne ciuchy. Emmy nie było, ponieważ godzinę temu zaczęły się lekcje, z których ja byłam dzisiaj zwolniona.
   Do torebki spakowałam tylko swoją kosmetyczkę. Innych rzeczy nie musiałam zabierać, bo nauczycielka muzyki powiedziała że ma dla mnie idealną sukienkę, a później w garderobie zrobię tylko makijaż i fryzurę. Wyszłam z pokoju i ruszyłam do sali gimnastycznej. Była tam masa aktorów. Od razu podeszłam do nauczycielki.
-Dzień dobry.- powiedziałam.
-Dzień dobry. Twoje rzeczy są w garderobie.- oznajmiła. Od razu ruszyłam w stronę pomieszczenia. Weszłam i wszystkie dziewczyny, które tam były spojrzały na mnie. 
-Cześć, nie wiecie gdzie jest dla mnie sukienka?- zapytałam.
-Tutaj.- jedna z dziewczyn pokazała wieszak. Wisiała na nim cudowna błękitna sukienka. Wzięłam ją i poszłam do przebieralni. Szybko się przebrałam i zajęłam jedno z wolnych krzeseł przy lustrze w garderobie. Zauważyłam że suknia pięknie na mnie leży, tak chodźmy była uszyta specjalnie dla mnie. Szybko zrobiłam sobie makijaż i myślałam co zrobić z włosami.
-Dziewczyny doradźcie co mam zrobić z włosami.- oznajmiłam.
-Ja radziłabym ci zostawić je rozpuszczone i trochę podkręcić.- powiedziała jedna z dziewczyn.
-Też tak myślę.- odezwała się druga.
-Ale czym mam to zrobić?- zapytałam.
-Ja pożyczę ci lokówkę.- odezwała się jedna z moich koleżanek.
-Dzięki.- podała mi urządzenie. Podłączyłam je do prądu i zaczęłam kręcić włosy. Gdy skończyłam zorientowałam się że wyglądam nieziemsko.
-Pasuje ci w kręconych.- powiedziała dziewczyna która pożyczyła mi lokówkę.
-Dziękuję.- oddałam jej urządzenie i wyszłam z garderoby. Poszłam w stronę sceny i stanęłam za kulisami. Akurat zdążyłam na przedostatnią scenę. Za chwilę miałam wchodzić na scenę razem z Zayn’em. Przyglądałam się aktorom i poczułam uścisk z tyłu. Odwróciłam się.
-Zayn.- powiedziałam i dałam mu całusa w policzek.
-Cześć.- wlepił we mnie swoje oczy.
-Cześć.- odpowiedziałam.
-Łał ,wyglądasz cudnie.- powiedział z otwartą buzią.
-Dziękuję.- czułam jak moje policzki robią się czerwone.
-Dobrze, a teraz ostatnia scena!- usłyszałam krzyk naszej nauczycielki.
-Chodź, teraz my.- powiedział Zayn. Razem wyszliśmy na scenę.
-No widzę że sukienka jest idealna.- powiedziała pani od muzyki.
-Tak i dziękuję.- powiedziałam.
-Nie ma za co. No dobra koniec rozmów, do roboty.
-Tak jest.- odsalutował mulat. Dziewczyna od pianina zaczęła grać. Ja z Malikiem dostaliśmy mikrofony i zaczęliśmy śpiewać. Znowu to samo uczucie, co podczas przesłuchania.
   Po skończeniu piosenki spojrzałam na nauczycielkę.
-Wszystko jest wspaniałe. Tylko dodałabym jedną rzecz.- powiedziała.
-Jaką?- zapytałam.
-Po skończeniu piosenki moglibyście się pocałować.
-Co?- zapytałam z niedowierzeniem.
-Po prostu gdy Zayn skończy śpiewać pocałujecie się i kurtyna opadnie. To będzie idealne zakończenie.
-Mi to nie przeszkadza.- oznajmił ciemnowłosy.
-No dobrze skoro trzeba.- odpowiedziałam obojętnie, ale tak naprawdę w środku skakałam ze szczęścia jak mała dziewczynka.
   Kurtyna opadła i zaczęli zbierać się ludzie. Teraz dostałam strasznie wielki stres. Bałam się, że nam nie wyjdzie. I jeszcze ten pocałunek.
   Widownia była już pełna. Zaczęło się przedstawienie. Trzęsłam się strasznie, jakby było mi zimno. Zaszyłam się w garderobie i patrzyłam jak kolejno wychodzą i wchodzą aktorzy. Czekałam półtorej godziny i wyszłam za kulisy. Przedostatnia scena właśnie się kończyła. Już za chwilę miałam wyjść na scenę i przed ogromną publicznością zaśpiewać. I to się stało. Koniec przedostatniej sceny. Razem z Zayn’em wyszłam na scenę. Nie patrzyłam na ludzi zgromadzonych, tylko na Malika. Melodia zaczęła grać. Mulat w ogóle nie zestresowany patrzał na mnie. Zaczęłam śpiewać:

Ja:        Bądź moim bohaterem...

 Zayn:  Czy zatańczyłabyś, gdybym poprosił Cię do tańca ?
            Czy pobiegłabyś i nigdy nie spojrzała wstecz ?
           Czy płakałabyś widząc mnie we łzach ?
            I czy ocaliłabyś moją duszę tej nocy ?

 Ja:      Czy zadrżałbyś, gdybym dotknęła Twych ust ?
            Czy może śmiałbyś się ?
            Proszę, powiedz mi to…
           Weź mnie w ramiona tej nocy..

Zayn:    Mogę być Twoim bohaterem Kochanie
            Mogę całować każde cierpienie
            Będę przy Tobie na zawsze
            Możesz zabrać mi nawet oddech

 Ja:       Czy przysiągłbyś
            Że zawsze będziesz mój ?
            A może skłamałbyś ?
            I uciekłbyś i schował się?
            Czy aż tak ugrzęzłam ?
            Czy straciłam rozum ?
            Nie dbam o to, jesteś przy mnie tej nocy.

 Zayn:   Mogę być Twoim bohaterem Kochanie
            Mogę scałować każde cierpienie
            Będę przy Tobie na zawsze
            Możesz zabrać mi nawet oddech

 Ja:       Chcę Cię tylko przytulić,
            Czy aż tak ugrzęzłam ?
            Czy straciłam rozum ?
            Nie dbam o to, jesteś przy mnie tej nocy.

 Zayn:   Mogę być Twoim bohaterem Kochanie
            Mogę całować każde cierpienie
            Będę przy Tobie na zawsze
            Możesz zabrać mi nawet oddech

            Możesz zabrać mi nawet oddech
            Mogę być Twoim bohaterem...

   Ciemnowłosy kończąc śpiewać swoją kwestię zbliżał się do mnie. A gdy wypowiedział ostatnie słowo wtopił się w moje usta. Było cudownie. Jego usta były idealne. Kurtyna powoli opadała. A my tkwiliśmy w pocałunku. Chciałabym żeby to trwało wiecznie. Oderwaliśmy się od siebie, gdy kurtyna opadła do końca i spojrzeliśmy sobie w oczy.
-Meg muszę ci coś powiedzieć.- zaczął Zayn.
-Co takiego?- zapytałam.
-Ja…- nie pozwolono mu dokończyć, ponieważ inni aktorzy nas rozłączyli. Wszyscy ustawili się do ukłonu. Kurtyna znów się podniosła i wszyscy się ukłonili. Straciłam mulata z widzenia. No trudno. Powie mi to kiedy indziej. Szybko popędziłam do garderoby, przebrałam się i zaczęłam rozmawiać z innymi dziewczynami. Trwało to jakąś godzinę. Później wzięłam wszystkie rzeczy i popędziłam do swojego pokoju. 
   Otworzyłam drzwi, weszłam, przebrałam się w sukienkę i zobaczyłam karteczkę leżącą na stoliku. Przeczytałam ją. Brzmiała tak: Razem z chłopakami poszłam do nich. Czekamy na ciebie. Emma.
   No tak już wiedziałam gdzie wszyscy są. Ubrałam buty i ruszyłam do chłopaków. Szybko znalazłam się pod ich drzwiami. Od razu weszłam, bez pukania. 

___________________________________________________

A więc proszę.
Jak myślicie, co takiego Zayn chciał powiedzieć Megan? Tego chyba wszyscy się domyślają :)
Powie jej to w następnym rozdziale. Trzeba jeszcze trochę poczekać ;)
Komentujcie, to bardzo motywuje.

Do następnego!!!

+ Dodałam piosenkę. Niestety nie mogę podać Wam jej nazwy, ponieważ nie pamiętam. Znalazłam ją kiedyś przez przypadek. :)

sobota, 6 kwietnia 2013

15. Piosenka...

    Rano obudził nas budzik. Szybko wstaliśmy i się ubraliśmy. Po chwili usłyszeliśmy pukanie do drzwi. Poszłam otworzyć i zobaczyłam Emmę.
-Hej.- powiedziała i weszła do pokoju.- Jak się spało?
-Świetnie.- odpowiedział Zayn, co bardzo mnie ucieszyło.
-To dobrze.- przyznała moja przyjaciółka i zaczęła się pakować na jutro do szkoły. Później szybko się przebrała i razem poszliśmy na lekcje. Z mulatem pożegnałam się na korytarzu i oby dwoje ruszyliśmy w swoje strony. 
   Zanim zjawiłam się w klasie postanowiłam zajrzeć na tablicę ogłoszeń i znalazłam coś, co bardzo mnie zainteresowało.
   Ogłoszenie brzmiało tak: ,,Szkoła wystawia musical. Szukamy wspaniałych aktorów ze świetnym wokalem. Więc jeśli ktoś chce wziąć udział, musi zjawić się na przesłuchaniu, które odbędzie się 10 września o godzinie 16:00 w sali gimnastycznej z własną piosenką. Koniecznie prosimy o zjawienie się w duecie ( chłopak i dziewczyna) inni nie będą brani pod uwagę. Serdecznie zachęcamy.’’
   Postanowiłam że wezmę udział. Tylko był jeden, a nawet dwa problemy. Pierwszy to, to że przesłuchanie odbędzie się za dwa dni, a drugi, że nie mam partnera. Pomyślałam, że pogadam o tym z chłopakami. Na pewno któryś się zgodzi. Bynajmniej mam taką nadzieję.
   Nagle usłyszałam dzwonek. Szybko popędziłam do klasy, aby uniknąć spóźnienia. Na szczęście mi się udało. Gdy położyłam książki na ławkę, akurat do klasy weszła historyczka. 
   Przez prawie wszystkie lekcje nie mogłam doczekać się przerwy obiadowej.Chciałam jak najszybciej powiadomić chłopaków, o moim pomyśle.
   W końcu moje oczekiwania zostały spełnione. Usłyszałam dzwonek oznajmiający koniec lekcji i tym samym koniec wykładania naszej nauczycielki. Szybko się spakowałam i pobiegłam do stołówki. Tam wzięłam swoją tacę z jedzeniem i razem z Em dosiadłam się do chłopaków. Wszyscy zaczęliśmy jeść.
-Megan mam ci powiedzieć, że dzisiaj idziemy na randkę. Oczywiście udawaną.-poinformował mnie
Zayn gdy zjadł swój obiad. Kolejna udawana randka. Bardzo je lubię, bynajmniej mogę spędzić więcej czasu z Malikiem. Możemy się lepiej poznać, i to jest chyba najważniejsze.
-Jasne. Aha i mam do was pytanie chłopaki.- przyznałam.
-Jakie?- zapytali chórem.
-Poszukuję kogoś, kto zaśpiewałby ze mną na musicalu w duecie.- uśmiechnęłam się.
-Ja z chęcią to zrobię.- zgłosił się Malik. Super! Ucieszyłam się z tego. Fajnie będzie z nim śpiewać, jeżeli oczywiście dostaniemy jakąś rolę.
-Ok, tylko jest mały problem.- powiedziałam.
-Jaki?- zapytał mulat.
-Przesłuchanie jest za dwa dni, a mamy sami napisać piosenkę.- oznajmiłam.
-Nie ma problemu. Dzisiaj pójdziemy nad jezioro, te co ostatnio i coś wymyślimy. Przyjdę po ciebie gdy skończą się moje lekcje. 
-Będzie dwa, w jednym.- zaśmiałam się.
-No tak. Pisanie piosenki i randka.- zauważył Zayn.
-Dosyć tego!- powiedział Niall.
-O co chodzi?- zapytałam.
-Jak wy tak możecie?- zadał pytanie blondas.
-Ale co możemy?
-Nie udawajcie, że tego nie widzicie. Jesteście sobie przeznaczeni. Zachowujecie się jak para, a nią nie jesteście. Ludzie ogarnijcie się! Wyznajcie sobie tą miłość. Ile to jeszcze będzie trwać, zanim powiecie sobie, że się kochacie? Czy to jest aż takie trudne?- nic nie odpowiedzieliśmy. Spuściłam tylko głowę. To co powiedział farbowany było prawdą, ale trudno jest komuś powiedzieć, co do niego czujesz. To nie jest takie proste.
   Nagle zadzwonił dzwonek. Wszyscy roześlijmy się do swoich klas. Akurat pędziłam na angielski i później koniec. Jakoś przeżyłam tę lekcję, a później pobiegłam do swojego pokoju się przebrać. Razem z moją przyjaciółką wybrałyśmy dla mnie czarną sukienkę do kolan, a do tego brązową skórzaną kurteczkę. Chwilę czekałam i w końcu usłyszałam pukanie do drzwi. Moja przyjaciółka je otworzyła i powiedziała:
-Pan Malik do ciebie.- wszyscy zaczęliśmy się śmiać.
-Ok.- ostatni raz zerknęłam do lusterka, wzięłam swoją torebkę i wyszłam.
-Cześć.- powiedziałam Zayn’owi.
-Hej, gotowa?
-Jasne.- zamknęłam za sobą drzwi i ruszyliśmy korytarzem.
-Ładnie wyglądasz.- powiedział.
-Dziękuję .- odpowiedziałam.
-Co myślisz o słowach Niall'a, które powiedział podczas obiadu?- zapytał Malik.
-Nie wiem.- odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
-Myślisz, że to prawda.- spojrzeliśmy po sobie.
-Nie wiem.- przyznałam. 
-Może zapomnijmy o tym.
-Ok.
   Później szliśmy w ciszy. Przy wyjściu ciemnowłosy złapał mnie za rękę i się do mnie uśmiechnął. Wyszliśmy i zobaczyłam pełno fleszy. No tak, paparazzi. Szybko wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy. Podczas drogi co chwilę zerkałam za szybę.
-Czemu się tak przyglądasz?- zapytał Malik.
-Patrzę czy nie jadą za nami fotoreporterzy.- odpowiedziałam.
-Nie przejmuj się nimi. Przecież o to chodzi, żeby za nami jeździli. Po to udajemy parę.
-No tak, ale nie mogę się do tego przyzwyczaić.
-Ja też na początku nie mogłem, ale z czasem przestałem zwracać na to uwagę.- przyznał mulat. Dalej jechaliśmy w niezręcznej ciszy. W końcu byliśmy na miejscu. Razem wysiedliśmy z samochodu. Zayn wziął z bagażnika koszyk.
-Co to za koszyk?- zapytałam.
-Postanowiłam że zrobimy sobie piknik.
-Ok., nawet dobry pomysł.- przyznałam. Ciemnowłosy tak jak przedtem chwycił mnie za rękę, chociaż w pobliżu nie było żadnych fotoreporterów. Ale nie zwróciłam na to uwagi, nawet mi się to podobało. Gdy byliśmy już nad jeziorkiem Zayn rozłożył koc i położył na niego swój koszyk. Razem usiedliśmy na koc i zaczęliśmy rozmyślać o piosence.
-Mam nawet pomysł.- powiedział mulat.
-Jaki?- zapytałam.
-Masz zeszyt, to go zapiszę?
-Jasne.- wyciągnęłam z torby zeszyt oraz długopis i podałam mu. Zaczął coś pisać i po chwili podał mi kartkę. Zaczęłam wczytywać się w słowa napisane przez niego. Były piękne. I nagle mi przyszedł pomysł na ciąg dalszy. Teraz ja zaczęłam pisać i podałam kartkę mu. On zrobił tylko wielkie oczy. Piosenka była gotowa w zaledwie 10 minut. Opowiadała o miłości, a tak naprawdę opowiadała o tym co czuję do Zayn’ a .  Była po prostu cudowna. Byłam z nas dumna.
-Dobrzy jesteśmy.- powiedziałam.
-Tak, a co z muzyką?
-Nie wiem, ale do tej piosenki pasuje tylko pianino.- przyznałam.
-To nawet wiem kto może  nam zagrać.
-Kto?- zapytałam.
-Louis.- odpowiedział.
-Co? On gra na pianinie?
-Tak i jeszcze Liam.
-O, nie wiedziałam.- przyznałam.
-Tak, ale lepiej jak poprosimy Lou.
-Też tak myślę.- dalej rozmawialiśmy. Było całkiem przyjemnie. Zayn nawet zadzwonił do marchewkowego spytać się czy nie zechciałby nam zagrać. Zgodził się i zostałam jutro, po szkole zaproszona do chłopaków. Nie mogłam się doczekać.
   Pod wieczór zostałam odwieziona do internatu. Pożegnałam się z Malik’iem całusem w policzek i zniknęłam za drzwiami mojego pokoju. Szybko przebrałam się w piżamę, spakowałam na jutro i zasnęłam.

Następny dzień.
   Rano obudziłam się na równo z Emmą. Oczywiście panna ciekawska nie chciał mnie wpuścić do łazienki, bo musiałam zdać jej relacje z wczoraj.
-No mów co się wczoraj działo.- nalegała.
-No dobra.- w końcu uległam.- Napisaliśmy cudowną piosenkę o miłości.
-I co dalej?
-Louis będzie nam ją grał na pianinie. W ogóle wiedziałaś że on potrafi grać.
-Tak. Cudownie gra na pianinie, a teraz jeszcze uczy się gry na gitarze.
-Jasne. Nie wiedziałam.- przyznałam. I wtedy dopiero zostałam dopuszczona do łazienki. Szybko się przebrałam, po czym zrobiła to moja przyjaciółka. Chwile później poszliśmy na lekcje. Nie mogłam doczekać się końca. Jak najprędzej chciałam zająć się piosenką. Mieliśmy mało czasu. Jeszcze dzisiaj musieliśmy ogarnąć jakąś melodię i zrobić parę prób.
   W końcu doczekałam się wymarzonego dzwonka. Rzuciłam tylko torbę do pokoju i poszłam w kierunku domu chłopaków. Szybko znalazłam się na miejscu. Drzwi otworzył mi Lou.
-Hej, wchodź.- zaprosił mnie do środka.
-Cześć.- powiedziałam i weszłam. W pokoju siedzieli wszyscy oprócz mulata.
-A gdzie jest Zayn?- zapytałam.
-W pokoju muzycznym. Właśnie kończyliśmy pisać melodię.
-Co, już?- byłam zaskoczona ich tempem.
-No. Myślę że ci się spodoba.- razem szliśmy korytarzem. Tak naprawdę nie wiedziałam że oni mają pokój muzyczny. Zatrzymaliśmy się przed drzwiami. Marchewkowy je otworzył. To co zobaczyłam zszokowało mnie.
   Na środku stało wielkie pianino. Na ścianach wisiały gitary. Całe pomieszczenie pomalowane było w lekkim odcieniu zielonego. Lepszego nie można było sobie wyobrazić. Nawet harmonijki zobaczyłam na szafkach. Ci chłopcy grają chyba na wszystkich instrumentach świata.
-Łał.- tylko tyle mogłam powiedzieć.
-Halo Megan  ty żyjesz.- zaczął śmiać się Zayn i dopiero teraz wróciłam do rzeczywistości.
-Tak, cześć.- przytuliłam go.
-Hej.- odpowiedział.
-Jak tam z melodią?- zapytałam.
-Posłuchaj.- powiedział Louis i zaczął grać a ciemnowłosy śpiewać. Dokładnie wsłuchałam się w
piosenkę. Gdyby chłopaków nie było rozpłakałabym się, ale musiałam zachować zimną krew. Świetnie to wszystko wymyślili. Gdy skończyli odezwał się marchewkowy:
-I jak?
-Jest świetna. A więc co mam śpiewać?- zapytałam.
-To.- Zayn podał mi kartkę.
-Ok.- Lou znowu zaczął grać, a my śpiewać. Całkiem nieźle nam szło. Zaśpiewaliśmy to jeszcze parę razy i zakończyliśmy próbę w dobrych humorach mając nadzieję że jutro wszystko dobrze nam wyjdzie. Pogadałam jeszcze chwilę z chłopakami i wszyscy zeszliśmy na dół do reszty.
-I co, jak poszło?- zapytał Harry.
-Dobrze. Jesteśmy świetni.- pochwalił się Zayn.
-Zobaczymy.- zaśmiał się Niall.
-Liam, możemy pogadać.- wypaliłam, ale musiałam z kimś pogadać, a Payne był odpowiednią do tego osobą.
-Tak, jasne.- odpowiedział.- Chodźmy może do kuchni.
-Ok.- tak zrobiliśmy. Usiedliśmy na przeciw siebie w kuchni.
-A więc o czym chcesz porozmawiać?-  zapytał Liam.
-O...Trochę ciężko jest mi się przyznać.- przyznałam.
-Możesz walić śmiało. To zostanie między nami.- pogłaskał moją rękę. Wiedziałam, że mogę mu zaufać.
-Chodzi o mnie i Zayn'a. Jak myślisz mam u niego szanse?- zaśmiał się.
-Megan, masz u niego wielkie szanse. Nie zauważyłaś, on cię kocha.- uśmiechnęłam się.
-Dzięki, jesteś kochany.- przytuliłam go.
-Jakby co, wiesz gdzie jestem.
-Jasne.- wyszłam z kuchni. Reszta chłopaków oglądała mecz.
-Pa.- powiedziałam i wyszłam.
   Udałam się do internatu. Tam odrobiłam zadania, umyłam się i poszłam spać wykończona próbami. Miałam nadzieję że nam wyjdzie. Postanowiłam w najbliższym czasie powiedzieć Malikowi, co do niego czuję.

_________________________________________

Tak jak obiecałam, dodaję następny rozdział :)
Jak Wam się podoba?

Mój ask: http://ask.fm/DomminikaZ Możecie pytać.

Do następnego!!!
Kocham Was.

Ps. Paula zbliżamy się do twojego wyczekiwanego momentu :)

piątek, 5 kwietnia 2013

14. Nauka i prawda...

   Rano obudziłam się wypoczęta. Była niedziela, więc trzeba było się pouczyć. Miałam zamiar cały dzień spędzić nad książkami.
   Wstałam z łóżka i zaczęłam wyjmować z szafki książki. Moja przyjaciółka akurat wyszła z łazienki, w ubraniach.
-Cześć.- powiedziała.
-Cześć. Gdzie idziesz?- zapytałam.
-Do Lou. Nie przeszkadza ci to?- odpowiedziała.
-Nie. A dlaczego miało by mi to przeszkadzać?- oburzyłam się.
-Nie wiem tak jakoś.- wybroniła się.
-Jeżeli chcesz, to możesz iść. Nie potrzebujesz mojej zgody.- zaśmiałam się.
-Ok, aha może mnie nie być cały dzień.
-Dobra. I tak zamierzałam się uczyć.- przyznałam.
-Ty kujonie.
-Sama jesteś kujonem.- zauważyłam.
-Tak, jasne. Bo już ci wierzę.
-Dobra lepiej już idź, bo się spóźnisz.
-No to pa.- szybko założyła buty i już jej nie było.
    Postanowiłam się przebrać. Nie wiem dlaczego, ale ubrałam bluzkę Zayn’a , której mu jeszcze nie
oddałam. Bardzo mi się podobała i pachniała tak jak on. Lubiłam jego perfumy. W ogóle całego go lubiłam. Do bluzki założyłam jeszcze getry. Przecież nie mogłam chodzić w samych majtkach. Jeszcze ktoś by tutaj przyszedł. 
   Usiadłam na łóżko i zaczęłam odrabiać zadania domowe. Było ich pełno, ale się z nimi uporałam. Postanowiłam zrobić sobie odpoczynek i zaparzyłam herbatkę.
   Nagle usłyszałam pukanie. Ciekawe kto to mógł być?  Podeszłam do drzwi i otworzyłam je.
-Zayn?- w drzwiach stał mulat. Włosy jak zwykle miał postawione do góry. Był ubrany w jeansy i bluzkę z nadrukiem, czyli tak jak zwykle. Jego twarz promieniała ze szczęście.
-Hej.- powiedział.
-Cześć. Co ty tu robisz?
-Mógłbym się z tobą pouczyć?- zapytał.- Bo wiesz. Emma mówiła że siedzisz tu sama, więc pomyślałem że dotrzymam ci towarzystwa.
-Jasne, wchodź.- wszedł i zdjął buty.
-Gdzie mogę się rozłożyć?- zapytał.
-Tu na moim łóżku.- przyjrzał mi się i uśmiechnął. Zorientowałam się o co chodzi.-Przepraszam, że chodzę w twojej bluzce, ale bardzo mi się podoba.- dotknęłam ubrania które miałam na sobie.
-Nic się nie stało. Jeżeli chcesz możesz ją zatrzymać.
-Dzięki.
-Nie ma za co.- posłał mi uwodzicielski uśmiech.
-Masz może ochotę na herbatkę?- zapytałam.
-Jasne, czemu nie.- znowu ten jego uśmiech mnie powalił.
-Uwielbiam, gdy się uśmiechasz.- przyznałam. Nic nie odpowiedział. Tak naprawdę nie miałam zamiaru tego powiedzieć. Tak jakoś wyszło. 
   Weszłam do kuchni i zaparzyłam herbatę. Po chwili była gotowa.
-Pomóc ci?- zapytał Zayn wchodząc do kuchni.
-Nie, już skończyłam.- usiedliśmy razem na łóżku i zaczęliśmy się uczyć, oraz popijać herbatkę.
   Później rozmawialiśmy i włączyliśmy jakiś film. Oczywiście nie odbyło się to wszystko bez wygłupiania się, śmiania i przytulania. Czas tak szybko leciał. Tak dobrze było nam w swoim towarzystwie.
   Cały dzień zleciał nam bardzo przyjemnie. Pod wieczór, tak około 18:00 zadzwoniła moja przyjaciółka,
-Co się stało?- zapytałam do telefonu.
-Meg, przepraszam cię ale będę spać dzisiaj u Louis’a. Wiem że boisz się być sama w nocy,- to
było prawdą. Od śmierci rodziców bardzo często miewałam koszmary.- więc poproś Zayn’a o to, aby został.
-Nie, oszalałaś.- na szczęście mulat nie mógł słyszeć naszej rozmowy, ponieważ był zajęty czymś innym.
-Ach, jak tam chcesz. Będę dopiero jutro rano. Pa.
-Pa.- rozłączyłam się.
-Co się stało?- zapytał ciemnowłosy gdy skończyłam rozmowę.
-Nic. Dzwoniła Emma z informacją że będzie spać dzisiaj u Lou.- powiedziałam udając że się cieszę, ale chyba mi nie wyszło.
-O co chodzi?- zapytał Zayn nie wierząc w to, co powiedziałam.
-O nic.- skłamałam.
-A może powiesz prawdę?- rozszyfrował mnie.
-No bo ja… boję się być sama w nocy.- powiedziałam i się skuliłam.
-Nie ma się czego bać.
-A zostałbyś na noc?- zapytałam.
-Jasne, tylko skoczę po ubrania na jutro i wezmę resztę książek.
-Ok. Dzięki.
-Jasne. To ja lecę, za chwilę będę.- powiedział i zniknął w drzwiach. Byłam szczęśliwa.
   Wstałam z łóżka i zaczęłam robić kolację. Po jakiś 20 minutach zjawił się Zayn.
-Jestem- powiedział.
-Ok. Zapraszam na kolację.
-Kolację?- zapytał.
-Tak, a dokładniej to zapraszam na kanapki.-zaśmiałam się.
-Mniam.- wzięłam talerz z jedzeniem i oby dwoje usiedliśmy do stolika. Przez cały czas dobrze nam się rozmawiało, aż padło pytanie z ust Malika:
-A dlaczego boisz się być sama w nocy?
-Ponieważ od jakiegoś czasu miewam koszmary.- odpowiedziałam.
-O czym?- znowu zapytał.
-O…- czułam się zmieszana, ale postanowiłam powiedzieć mu prawdę.- O rodzicach.- patrzył na mnie pytającym wzrokiem. Postanowiłam kontynuować.- Bo ja nie powiedziałam wam całej prawdy. Przez cały czas was okłamywałam. Tak naprawdę moi rodzice… nie żyją.- rozpłakałam się.
-Ale jak to?- zapytał zmieszany.
-Moi rodzice parę miesięcy temu zginęli w wypadku.- powiedziałam i ciemnowłosy od razu usiadł koło mnie i przytulił.
-Nie płacz.- próbował mnie pocieszyć.
-Przepraszam.- powiedziałam.
-Za co?
-Że nie powiedziałam ci wcześniej.
-Nic się nie stało. Każdy ma prawo mieć sekrety.
-A ty masz jakieś?- zapytałam przestając płakać.
-Raczej nie.- powiedział i spuścił głowę.
-Na pewno?- jakoś nie wierzyłam w jego słowa.- Widać że kłamiesz.
-Ok., mam.
-To powiedz.
-Może kiedyś.
-A czemu nie teraz?- zapytałam.
-Tak jakoś.-był troszkę skrępowany.
-No dobra, niech ci będzie.- zgodziłam się.
-Aha i dziękuję.- powiedział i mocno się do mnie przytulił
-Ale za co?- byłam zszokowana.
-Za to że jesteś. Nigdy nie poznałem takiej dziewczyny jak ty. Jesteś wyjątkowa.
-Ty też.- pocałowałam go w policzek. Znowu usiedliśmy na swoich miejscach i kończyliśmy jeść kanapki.
   Co chwila zerkałam na mulata, a on na mnie. Bardzo się cieszyłam że go poznałam. On był cudowny, jedyny w swoim rodzaju. Może miał wady, ale dla mnie był wspaniałym człowiekiem. Miał w sobie dużo miłości i troski. Na pewno był lepszy niż wszyscy. Co niektórzy powinni brać z niego przykład.
-Wiesz co, idę się wykąpać.- powiedziałam.
-Jasne.- odpowiedział mi ciemnowłosy i zniknęłam za drzwiami łazienki. Wzięłam szybki prysznic i ubrałam moją ulubioną piżamkę, po czym wyszłam, a Malik wszedł. Spakowałam na jutro książki do szkoły i usiadłam na łóżko czekając na mulata.
   I w końcu się doczekałam. Wyszedł w samych bokserkach i teraz dokładniej mogłam przyjrzeć się jego ciału. Było dobrze umięśnione, wprost idealne.
-Czemu mi się tak przyglądasz?- ocknęło mnie pytanie Zayn’a. Dopiero teraz zorientowałam się że patrzę na niego dobrą chwilę.
-Nieważne.
-Aha.- odpowiedział i tak jak ja się spakował.- Gdzie mogę spać?- zapytał po chwili.
-Na łóżku Emmy.
-A ona nie będzie się gniewać?
-Nie, w końcu sama wymyśliła żebyś spał u mnie.- przyznałam.
-Dobra.-usiadł na jej łóżku i mi się przyglądał.
-Teraz ja zadam ci pytanie.- powiedziałam.
-Jakie?
-Czemu mi się tak przyglądasz?- zapytałam i zaczęłam się śmiać.
-Bo nie mogę się napatrzeć.
-Ale na co?- zaskoczył mnie.
-Na ciebie.
-Dlaczego?
-Bo jesteś piękna.- na te słowa się zarumieniłam.
-Dziękuję.
-Nie masz za co. Powiedziałem tylko prawdę.- uśmiechnął się do mnie, a ja to odwzajemniłam.
-Idziemy już spać?- zapytałam.
-Możemy.- mulat położył się na łóżku Em i przykrył się jej kołdrą. Ja wstałam, nastawiłam budzik na jutro i zgasiłam światło.
-Dobranoc.- powiedziałam kładąc się w moim łóżku.
-Dobranoc. Kolorowych snów.- odpowiedział mi.
   Dość szybko zasnęłam.
   Znowu śniło mi się o wypadku rodziców. Jak zwykle koszmar. Widziałam jak moi rodzice zderzają się z ciężarówką i umierają. Widziałam ich śmierć i nie mogłam im pomóc. Płakałam.
-Megan, co się dzieje?- poczułam jak ktoś mnie szturcha. To był Zayn.
-Co się stało?- zapytałam wybudzona już ze snu.
-Przepraszam że cię obudziłem, ale krzyczałaś coś przez sen i miotałaś się na wszystkie strony.
-Nic się nie stało. To ja przepraszam że przeze mnie nie możesz spać.
-Nie masz za co przepraszać. I tak nie spałem.- chciał odejść, ale chwyciłam go za rękę.
-Mógłbyś spać ze mną?- zapytałam.
-Jasne.- uśmiechnął się do mnie.
-To zgaś światło i chodź.- poklepałam miejsce obok siebie.
-Ok.- zrobił to, o co go prosiłam. Szybko wstał, zagasił światło i od razu znalazł się koło mnie. Przykryłam go kołdrą i się przytuliłam, odwzajemnił to. Momentalnie zasnęłam, tym razem już bez koszmarów.

____________________________________________________

Sorry, że taki krótki. 
Wyszedł troszkę inaczej, niż chciałam. Trudno.
Podoba się Wam?

Tutaj macie mój ask: http://ask.fm/DomminikaZ  . Możecie zadawać mi pytania dotyczące opowiadania, lub mojego życia. Jak chcecie :)

Do następnego !!!

PS. Jeżeli będą przynajmniej dwa komentarze, od razu dodaję następny rozdział.

środa, 3 kwietnia 2013

13. Co ja tu robię?...

   Obudziłam się i pierwsze co sobie uświadomiłam to, to że boli mnie głowa, a drugie że jestem w łóżku. Ale zaraz to nie jest moje łóżko. Szybko odwróciłam głowę i zobaczyłam Zayn’a.
-Wstawaj.- zaczęłam nim trząść.
-Co się stało?- powoli otworzył te piękne brązowe oczy i spojrzał na mnie.- Co ty robisz w moim łóżku?- zapytał.
-Właśnie mam do ciebie to samo pytanie.- powiedziałam śmiejąc się. Obydwoje usiedliśmy na łóżko.
-Pamiętasz coś z wczorajszego wieczoru?- zapytał mulat.
-Nie.- odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
-No to super, bo ja też nie pamiętam.- zaczęliśmy się śmiać i zauważyłam że moja sukienka nie wygląda najlepiej. Była cała wygnieciona i poplamiona.
-Zayn, pożyczysz mi jakieś ubrania?- zapytałam.
-Jasne.- wstał i złapał się za głowę. Najwyraźniej tak jak ja miał kaca. Zaczął grzebać w swojej szafie i po chwili podał mi swoja bluzkę i spodenki.- Tam jest łazienka.- pokazał palcem na jedne z drzwi. Szybko tam weszłam i się przebrałam. Gotowa wróciłam do Zayn’a, który czekał na mnie w pokoju.
-Jestem gotowa.- powiedziałam.
-Ok., zejdźmy na dół do reszty, jeżeli tam jest. Bo wczoraj tak się schlaliśmy że nie pamiętam jak doszedłem do domu.- zaczęliśmy się śmiać.
   Wyszliśmy z pokoju i zaczęłam się wszystkiemu przyglądać.
-A to jest wasz dom?- zapytałam.
-Tak, jeden mamy tutaj w Londynie, a drugi nad Morzem Irlandzkim. Zresztą byłaś już w nim.
-Racja.- zeszliśmy po schodach na dół. W salonie byli wszyscy, nawet Emma. Najwidoczniej musiała spać u Lou.- Hej.- przywitałam wszystkich.
-Cześć.- odpowiedzieli mi.
-Zayn, mamy kłopoty.- odezwał się Liam.
-Jakie?- spytał mulat.
-Za jakieś dziesięć minut będzie tutaj Paul.
-Super.- powiedział tylko ciemnowłosy i razem zniknęliśmy w kuchni zażywając tabletki na ból głowy.
-Kto to Paul?- zapytałam.
-Nasz menażer.
-Aha. Będziecie mieli wielkie kłopoty?
-Znając go? Tak. 
-Czyli jest źle.- zauważyłam.
-A żebyś wiedziała.- wróciliśmy do salonu i usłyszeliśmy pukanie do drzwi.
-Zaraz się zacznie.- powiedział Liam i zniknął w przedpokoju.
-Chłopcy macie przechlapane!- usłyszeliśmy krzyk i już chwile po tym ich menażer stanął w drzwiach salonu. Był to ciemnoskóry mężczyzna, dobrze zbudowany.
-Dzień dobry Paul.- przywitali się chłopcy.
-Wcale nie dobry. Co wyście najlepszego narobili?!
-Ale co narobiliśmy?- zapytał Niall zdezorientowany, zresztą tak jak reszta.
-Mówię o wczorajszej imprezie. W Internecie krążą zdjęcia was jak się staczacie.- wszyscy spojrzeli po sobie.- Aha i mam pytanie. Kto to jest?- pokazał palcem na mnie.
-Nasza przyjaciółka.- bronił mnie Liam.
-Tak, to co robiłaś z Zayn’em wczorajszej nocy?! Nie wyglądało mi to na przyjaźń. Co to było, ja się
pytam?- spojrzałam na mulata. Nie wiedziałam o co chodzi.-Chcę pogadać z tobą- znowu pokazał na mnie palcem- i z Zayn’em na osobności, więc chłopaki proszę abyście wyszli.- wszyscy posłusznie wyszli z pokoju i zostałam tylko ja, ciemnowłosy i Paul.- No dobra, co to było wczorajszego wieczoru?
-Tylko jest mały problem, bo nie wiemy o co chodzi.- powiedział mulat.
-No tak, jak zwykle schlaliście się tak że nic nie pamiętacie. Chodzi o to.- wyciągnął laptopa, wszedł
na jakąś stronę plotkarską i pokazał nam zdjęcie na których byłam ja i Zayn przytulający się, całujący, no i oczywiście kompletnie pijani. Spojrzałam na Zayn’a. Był skołowany.
-Ups.- powiedział.
-Wielkie ups!- krzyknął Paul.- Wszędzie o was mówią. Z jednej strony to dobrze dla zespołu, a z drugiej jak się okaże że te zdjęcia to ściema, a wy nie jesteście parą, to nie będzie najlepiej. Zniszczycie reputację zespołu. Zayn, przecież mówiłem ci, żadnych romansów. Jeszcze dobrze nie skończyłeś pierwszego, już zaczynasz drugi.
-Nie moja wina, schlałem się! Tak!- teraz to Malik zaczął krzyczeć.
-A więc skończ z piciem.- spojrzał na niego bezczelnie.
-Jak możemy to wszystko odplątać?- zapytałam. Miałam na myśli te zdjęcia.
-Jest tylko jedno wyjście.
-Jakie?- zapytał Zayn. 
-Musicie udawać parę, bynajmniej do tego czasu aż ta sprawa nie ucichnie.- spojrzałam na ciemnowłosego, a on na mnie. Jego brązowe oczy się śmiały, czyli się cieszył z tego że będziemy musieli udawać parę, ale przyznam ja też się cieszyłam. Więcej czasu będę mogła spędzić z moim ukochanym.
-Ok.- odezwałam się.
-Jasne.- powiedział Zayn.
-Dobra jeszcze dziś znajdę wam jakąś kafejkę i pójdziecie na udawaną randkę.- powiedział Paul,
trochę już uspokojony.
-Ok.- odpowiedzieliśmy chórem z mulatem.
-To ja lecę. I nie chcę więcej takich akcji, bo nie będzie już tak miło.- odezwał się menażer zespołu i znikł za drzwiami.
-I co, będziecie żyć?- zapytał Niall wpadając do pokoju, a za nim reszta.
-Tak.
-Co wyście robili wczoraj na dyskotece, bo szczerze się przyznam nic nie pamiętam?- zapytał Harry.
-Całowaliśmy się.- powiedział Zayn i wszyscy popatrzyli na nas.
-Aha.
-I teraz musimy udawać parę.- dodałam.
-Nie jest źle.
-Tak.- odpowiedziałam.- I dzisiaj idziemy na randkę.
-Ha ha ha.- wszyscy zaczęli się śmiać. Nagle zadzwonił telefon mulata.
-No…- mówił do słuchawki- Jasne powiem jej...- rozłączył się.
-Co się stało?- zapytałam.
-Randkę mamy o 16:00, więc przyjdę po ciebie o 15:30.- odpowiedział mi.
-Ok. A gdzie?
-To niespodzianka.- posłał mi tajemniczy uśmiech.- Mogę ci tylko powiedzieć że w kafejce.
-Ok.
-To może my już idziemy. Trzeba cię przygotować.- odezwała się moja przyjaciółka.
-Jasne, tylko wezmę moją sukienkę.- szybko pobiegłam do pokoju Zayn’a i chwyciłam moją
miniówkę, po czym zbiegłam na dół.
-Zayn, mogę oddać ci później ubrania?- zapytałam się.
-Jasne.- odpowiedział i razem z moją przyjaciółką wyszłyśmy z domu. Oczywiście nie odbyło się
bez paparazzi i mnóstwa pytań, na które nie odpowiedziałam. Otaczali cały dom. Na szczęście internat nie był daleko. 
   Szybko znalazłyśmy się w naszym pokoju. Oby dwie padłyśmy na łóżka. Ale szybko wstałyśmy, bo nie miałam za dużo czasu na przygotowanie. Była 14:00. Razem z Emmą zaczęłyśmy grzebać w mojej szafie.
-W co ja się ubiorę?- zapytałam.
-Zaraz coś wymyślimy.- pocieszyła mnie moja przyjaciółka i zaczęła czegoś szukać.- O proszę, a to?- wyciągnęła zieloną sukienkę do kolan. Na końcu była zakończona koronką.
-Jest śliczna.-  powiedziałam.
-No, a do tego to.- wyciągnęła czarny pasek.
-Ok. Idę się przebrać.- wzięłam ubranie i weszłam do łazienki. Umyłam włosy i się przebrałam. Wzięłam suszarkę i wyszłam z łazienki. Usiadłam na swoim łóżku i zaczęłam suszyć włosy. Gdy były już suche postanowiłam zostawić je rozpuszczone. Zrobiłam lekki makijaż i zorientowałam się że za jakieś dziesięć minut powinien przyjść Zayn. Zaczęłam szukać butów pasujących do sukienki i znalazłam czarne szpilki.
-Wyglądasz szałowo.- powiedziała moja przyjaciółka.
-Naprawdę?- zapytałam, bo nie byłam pewna co do tego.
-Tak. Uwierz mi.
-Dzięki.- i właśnie w tej chwili usłyszałyśmy pukanie. Emma poszła otworzyć drzwi, a ja jeszcze ostatni raz zerknęłam do lustra.
-Megan, to do ciebie.- powiedziała moja przyjaciółka uśmiechając się do mnie.
-Jasne.- podeszłam do drzwi i zobaczyłam stojącego w nich mulata z czerwoną różą. Wpatrywał się we mnie jak w obrazek.
-Cześć, to jest dla ciebie.- podał mi różę, a ja dałam ją mojej przyjaciółce, aby wsadziła ją do
wazonika.
-Możemy iść.- powiedziałam.
-Jasne.- zamknęłam za sobą drzwi i dalej szliśmy w ciszy.
-Wyglądasz przepięknie.- w końcu odezwał się Zayn.
-Dziękuję.- odpowiedziałam mu, uśmiechając się.
    Gdy byliśmy przy drzwiach wyjściowych ciemnowłosy złapał mnie za rękę, co bardzo mi się spodobało. Chciałabym tylko żeby kiedyś zrobił to nie musząc udawać.
   Pod  internatem była masa paparazzi. Zadawali nam przeróżne pytania, ale my nie odpowiadaliśmy. Spokojnie doszliśmy do samochodu. Mulat otworzył mi drzwi jak prawdziwy dżentelmen, po czym sam wsiadł do samochodu.
-Czy mogłabym wiedzieć do jakiej knajpki jedziemy?- zapytałam gdy już ruszyliśmy.
-To niespodzianka, a poza tym i tak jej nie znasz.- odpowiedział uśmiechając się do mnie.
-No dobrze.
   Dość szybko znaleźliśmy się na miejscu. Tak jak poprzednio Zayn otworzył mi drzwi i chwycił za
rękę. Moje oczy ujrzały restaurację.
-Przecież mieliśmy iść do knajpki.- zauważyłam.
-Wiem, ale plany się zmieniły.- uśmiechnął się do mnie i weszliśmy do restauracji. W środku była
pomalowana na jasny fiolet. Pełno stolików, każdy z białym obrusem i wazonem z kwiatami. No i oczywiście rzeźbione krzesła. Wszystko było cudowne. Wyjrzałam za okno i spostrzegłam fotoreporterów.
-Nie przejmuj się nimi.- powiedział ciemnowłosy widząc na co patrzę.
-Jasne.- szliśmy w stronę naszego stolika w samym rogu restauracji. Zayn odsunął mi krzesło i
pozwolił bym usiadła, a później znowu je przysunął i usiadł naprzeciw mnie. Podał mi menu i zaczęliśmy wybierać dania. Ja zamówiłam sobie owoce morza, a Malik kraba i zaczęliśmy rozmawiać.
-Czy ta restauracja nie jest za droga?- zapytałam.
-Tym się nie przejmuj. Ja płacę.
-Ale na pewno?- nie byłam pewna.
-Jasne.- zapewnił mnie Zayn.
-Dobrze.
-Może opowiedziałabyś mi coś więcej o sobie?- odezwał się ciemnowłosy po chwili.
-Dobrze, ale najpierw ty.- odpowiedziałam.
-Ok. Co takiego chciałabyś wiedzieć?
-Nie wiem. Może opowiedz mi jak poznałeś chłopaków.
-Jasne. No więc zaczęło się od tego że zgłosiłem się do X Factor, jako solowy wokalista i przeszedłem dalej. Ale później niestety nie wyszło i odpadłem, z szansą przejście dalej pod warunkiem że będę w zespole. To jury zaproponowało nam abyśmy byli w zespole. Tak naprawdę się nie znaliśmy, a musieliśmy podjąć decyzję. No i się zgodziliśmy. Postanowiliśmy spróbować. Zespół nazwaliśmy One Direction. No i się udało. Okazało się że świetnie się dogadywaliśmy. I przeszliśmy dalej. Inni odpadali a my cały czas wznosiliśmy się wyżej. Może nie wygraliśmy, ale zajęliśmy 3 miejsce i staliśmy się sławni.
-Ja nie wiedziałam.- byłam zszokowana. Pięciu chłopców z pasją do muzyki zostali połączeni w zespół i zostali najlepszymi przyjaciółmi.
-Co jeszcze chciałabyś się dowiedzieć?- zapytał ciemnowłosy po chwili.
-Nie wiem.
-To może teraz ty coś opowiedz o sobie.
-Ale nie mam co opowiadać.
-A twoja rodzina, masz rodzeństwo?
-Nie.- nie chciałam więcej mówić.
-Aha.- w tym momencie podali nam dania, co bardzo mnie ucieszyło. Nie musiałam opowiadać o swojej rodzinie.
  Jedzenie było przepyszne. Szybko się z nim uporaliśmy.
-Przygotowałem coś dla nas.- powiedział Zayn.
-Co takiego?- zapytałam zszokowana.
-Chodź.- wyszliśmy z restauracji i wsiedliśmy do samochodu. Jechaliśmy dość chwilę, po czym zatrzymaliśmy się.- Zamknij oczy.- powiedział mulat i tak zrobiłam. Wyprowadził mnie z samochodu i szliśmy przed siebie.- Tylko nie podglądaj.- prosił.
-Ok.- w pewnym momencie się zatrzymaliśmy.
-Już możesz otworzyć.- otworzyłam oczy i zobaczyłam jezioro i zachód słońca.
-Ale tu pięknie.-powiedziałam.
-Wiem.
-Dlaczego mnie tu zabrałeś?- zapytałam.
-Nie wiem. Tak po prostu, chciałem żeby ta randka była wyjątkowa, chociaż jest udawana.

-Aha.- chwilę oglądaliśmy zachód słońca, po czym wróciliśmy do samochodu i zostałam odwieziona do internatu. Na szczęście nie było tyle paparazzi co przedtem. Zayn odprowadził mnie pod drzwi i dostał ode mnie całusa w policzek na pożegnanie. Szybko zniknęłam za drzwiami pokoju i od razu zaczęły padać pytania z ust mojej przyjaciółki. Opowiedziałam jej o całym wieczorze i zmęczona poszłam się wykąpać, po czym padłam z wyczerpania na łóżko i zasnęłam.

_______________________________________________________

Nareszcie wyszedł mi dłuższy :)
Co o nim myślicie?
Pamiętajcie, kocham Was !!!

PS. Chciałabym bardzo podziękować Pauli. Dzięki, że jesteś ze mną. Gdyby nie ty, już dawno ten blog by nie istniał.

Dziękuję za ponad 500 wyświetleń.

Mam jeszcze do was pytanie. Czy chcecie może mojego ask'a? Wiecie, będziecie mogli pytać się o różnie rzeczy dotyczące tego bloga, lub mojego życia.


poniedziałek, 1 kwietnia 2013

12. Studia i spotkanie...

    Nareszcie poznam swój nowy pokój. Na szczęście moją współlokatorką będzie tylko Emma. Całe trzy lata będę mieszkać w nowym miejscu, w Londynie. Mam nadzieję że to będzie wspaniały czas. Dzisiaj był pierwszy dzień w nowej szkole, na studiach muzycznych. Właśnie razem z moją przyjaciółką przyleciałyśmy i zmierzamy do pokoju, do którego nas przydzielono w internacie. 
   Niepewnie otwieram drzwi i doznaję szoku. Pokój jest cudny. Pomalowany na żółto. W dwóch rogach stoją łóżka. Na środku okno, a pod nim stolik i krzesła. Dwie dość wielkie szafy. I jeszcze łazienka. Średniej wielkości, w odcieniach zielonego. Całe to miejsce było magiczne. Szybko wniosłam walizki do środka i ruszyłyśmy na akademię powitalną, która odbyła się na sali gimnastycznej. Trwała niemiłosiernie długo, ale w końcu nadszedł koniec. Byłyśmy wolne. Ta szkoła coraz bardziej mnie zaskakiwała.Była piękna. Cały budynek pomalowany był na jasny brąz. Sala gimnastyczna zadbana, nie to co w poprzedniej szkole.
   Od dziś chodziłam do klasy 1 B. Znowu najmłodsi w szkole, ale trudno. Byłam przeszczęśliwa że się dostałam, zresztą tak jak moja przyjaciółka.
   Po skończeniu akademii poszłyśmy do pokoju się rozpakować.
-Co robimy?- zapytałam.
-Sama nie wiem.- przyznała Emma.
-Cieszysz się, że tu jesteśmy?- zadałam kolejne pytanie
-Tak.
-Ja też. Od zawsze o tym marzyłam. 
-Tak jak ja.- oznajmiła Em.
-I pomyśleć, że takie proste dziewczyny jak my, są teraz tutaj w Londynie.- rozmarzyłam się.
-Też w to nie mogę uwierzyć. Jednak jest mały problem.
-Jaki?- przejęłam się.
-Co dalej?
-Ale co?- zadałam kolejne pytanie.
-Co dalej będziemy robić? Co będzie jak skończymy szkołę?
-Nie pomyślałam o tym.- powiedziałam i usiadłam na łóżko.
-Chciałyśmy zrealizować nasze marzenia, ale nie wiemy co dalej. Kim my będziemy?- zadawała pytania Emma.
-Myślę, że jeszcze się dowiemy, czas pokaże.
-Mam nadzieję.
-Idziemy gdzieś?- zapytałam. Chciałam odreagować po tej rozmowie.
-Jasne. Może mały spacerek.- zaproponowała moja przyjaciółka.
-Ok.- wyszłyśmy ze szkoły. 
   Zaczęłyśmy iść drogą. Nigdy bym nie pomyślała, że Londyn może być taki piękny.
   Później poszłyśmy do kawiarenki obok szkoły. Tam wypiłyśmy kawę i trochę pozwiedzałyśmy jeszcze okolice. Później przyszedł czas na zwiedzanie szkoły i przy okazji zobaczyłyśmy plan lekcji na jutro. Nie było źle.
   Po dobrze spędzonym dniu wróciłyśmy do pokoju, wzięłyśmy prysznic i szybko zasnęłyśmy.

Następny dzień.
   Rano obudziłyśmy się dość wcześnie. Szybko się ubrałyśmy, spakowałyśmy i pobiegłyśmy na pierwszą lekcję. Dość szybko odnalazłyśmy klasę, akurat zdążyłyśmy na dzwonek. Znalazłyśmy wolną ławkę i się rozpakowałyśmy. Po chwili do klasy weszła dość młoda nauczycielka. Wydawała się miła i taka też była.
   Oczywiście całą lekcję opowiadała nam o czym będziemy się uczyć na jej lekcjach, na lekcjach historii.
   Wkrótce zadzwonił dzwonek, co bardzo mnie ucieszyło. Cała klasa szybko się spakowała i ruszyła na następną lekcję. Wyszłam ostatnia z klasy i w tłumie zgubiłam Emmę. Na szczęście wiedziałam gdzie mam iść, ponieważ wczoraj zwiedzałyśmy szkołę i zapamiętałam sobie gdzie są poszczególne klasy. Zaczęłam biegnąć i przez przypadek wpadłam na kogoś.
- Przepraszam.- powiedziałam nawet nie patrząc na osobę którą potrąciłam, tylko zaczęłam zbierać książki.
-Megan?- zapytał chłopak i od razu poznałam tan głos. Podniosłam głowę i ujrzałam śmiejącego się blondyna.
-Niall! -krzyknęłam i od razu go przytuliłam.-Co ty tu robisz?- zapytałam.
-Jak to co? Uczę się.- zaśmiał się.
-A reszta też?
-Tak, są już zapewne w klasie. A Emma jest?
-Tak.- byłam przeszczęśliwa.
-Nie wiem, jak ty, ale ja dalej nie wierzę.- przyznał farbowany.
-Ja też nie wierzę.- zaśmiałam się.
-To może dosiądziecie się do nas na stołówce.- zaproponował.
-Ok. To do zobaczenia!- krzyknęłam i szybko pobiegłam do mojej klasy, bo zadzwonił dzwonek.
   Na szczęście zdążyłam przed panią od angielskiego. Czyli uniknęłam pierwszego w tym roku spóźnienia. Nie mogłam doczekać się przerwy obiadowej. Oczywiście opowiedziałam Em o moim spotkaniu z Niall’em. Była tak samo podekscytowana, jak ja.
   W końcu doszła wyczekana chwila, dzwonek na przerwę obiadową, która trwała dość długo. Szybko z moją przyjaciółką popędziliśmy na stołówkę, wzięłyśmy tacę z jedzeniem i zaczęłyśmy wypatrywać stoliku chłopaków. Dość szybko go znalazłyśmy i popędziliśmy  w jego stronę. Zostałyśmy zauważone przez resztę i gdy doszłyśmy na miejsce zaczęliśmy się witać.
-Jak ja za tobą tęskniłem.- odezwał się Zayn przytulając mnie. Moje marzenie częściowo się spełniło. Znowu zobaczyłam Malika, tylko czy ja odważę się mu powiedzieć że go kocham? Raczej nie.
-Ja też za tobą tęskniłam. -w końcu się odezwałam. Gdy wyrwałam się z jego uścisku spojrzałam na Emmę, która robiła coś co mnie totalnie zaskoczyło, zresztą innych też. Wszyscy patrzyli się w jej stronę. Ona całowała się z Louis’em. Jak skończyli popatrzyli się na nas.
-Aha, zapomnieliśmy wam powiedzieć. Jesteśmy parą.- oznajmił marchewkowy, a my zaczęliśmy im gratulować. Byłam szczęśliwa że chociaż ona ma bliską osobę, nie to co ja.
   W końcu wszyscy usiedliśmy do stolika. Zaczęliśmy jeść i rozmawiać.
-Do której klasy chodzicie? Bo ja i Em do 1 B.- zapytałam.
-My do 1 A- odpowiedział Liam.
-Szkoda że nie chodzimy do tej samej.- zapadła chwila ciszy.
-Może pójdziemy na dyskotekę w piątek?- zapytał Harry przerywając tą ciszę.
-Całkiem niezły pomysł.- powiedział ciemnowłosy.
-No.- potwierdziłam.- Przyda nam się odpoczynek.
-A znacie jakiś fajny klub?- zapytała moja przyjaciółka.
-Tak, podobno niedaleko szkoły jest jakiś fajny.
-Chyba wiem który.- odezwałam się, ponieważ jak robiłyśmy spacerek zauważyłam jeden klub.
-No.
-Tęskniliśmy.- przyznał Niall.
-My też.- zaśmiałam się razem z Emmą.
-I to jeszcze jak.- dodałam.Rozmawialiśmy  aż zadzwonił dzwonek. Wszyscy szybko udali się do swoich klas.

Piątek. 
   Cały tydzień minął spokojnie. Dość dobrze radziłam sobie w szkole. Nie musiałam już szukać klas
i nareszcie doczekałam się wymarzonego piątku.
   Właśnie razem z moją przyjaciółką przygotowywaliśmy się na dyskotekę. Ja założyłam miniówkę, a moja przyjaciółka czarną spódnicę, też dość krótką i pomarańczową bluzkę. 
-Gotowa?- zapytałam.
-Jasne.- odpowiedziała Emma.
   Wyszykowane ruszyłyśmy w stronę klubu. Szybko się tam znalazłyśmy i dołączyliśmy do chłopców, którzy już na nas czekali.
-Hej.- powitałyśmy ich.
-Cześć.- odpowiedzieli chórem.
-Wyglądasz nieziemsko.- powiedział mi na ucho Zayn. Wszyscy weszliśmy do klubu. Usiedliśmy do jednego z stolików.
   Oczywiście impreza nie mogła odbyć się bez alkoholu. Chłopaki od razu przynieśli po drinku. Wypiliśmy go. Zaczęło mi się troszkę kręcić w głowie, ale nie przejmowałam się tym. Jako pierwsi na parkiet wyszli Emma i Louis. Nasza para gołąbeczków. Według mnie oni świetnie do siebie pasowali. Zresztą dogadywali się bardzo dobrze. Czasami miałam dość Em, ponieważ całymi dniami mówiła mi jaki to Lou jest wspaniały. W końcu jej się nie dziwię, była zakochana. 
-Zatańczysz?- zapytał Liam wyciągając do mnie rękę. Spojrzałam na wszystkich.
-Jasne, czemu nie.- brązowooki pomógł mi wstać i wyszliśmy na parkiet.Zaczęliśmy tańczyć. Popatrzałam w stronę Zayn'a. Zżerał mnie wzrokiem. Po chwili do mnie podszedł.
-Odbijam.- powiedział i wyciągnął do mnie rękę. Od razu ją chwyciła. Liam odszedł do stołu. 
   Z głośników usłyszałam wolną piosenkę. Przytuliłam się do Malika.
-O czym myślisz?- zapytał ruszając się w rytm piosenki.
-O niczym.- przyznałam. Miałam pustkę w głowie.- A ty o czym myślisz?
-O tobie.- na te słowa się uśmiechnęłam.
-Dlaczego o mnie?- zapytałam.
-Nie wiem. Tak naprawdę ostatnio dość często o tobie myślę.
   Później na parkiet wyszli wszyscy. Najwięcej tańczyłam z Zayn’em i Liam’em. Co chwilę któryś z chłopaków przynosił drinka. Myślałam tylko o tym kiedy się upiję tak, że nie będę umiała stać na nogach.
   Po którymś już z kolei drinku film mi się urwał...

____________________________________________________

Przepraszam was, że taki krótki.
Podoba się wam?
Ja myślę, że nawet mi wyszedł :)

Jeżeli chcecie, możecie zadawać mi pytania w komentarzu. Z pewnością odpowiem :)

Kocham was !!!