poniedziałek, 19 sierpnia 2013

59. Już nie wrócę...

   Rano obudziłam się strasznie zmęczona. Patty jeszcze spała. Musiała być wykończona wczorajszym dniem.
   Ostrożnie wyszłam spod kołdry starając się, aby nie zbudzić małej. Poszłam do łazienki i trochę się odświeżyłam. Na szczęście nie wyglądałam aż tak źle. Wszystko z moim wyglądem było w porządku. Uff…
   Wyszłam po cichu z pokoju i na palcach przeszłam do salonu.
-Cześć.- powiedział Louis, gdy weszłam do salonu.                       
-Hej.- czyli jednak nie tylko ja nie spałam. Jakoś w nocy nie mogłam spać. Nie wiem, może to przez te emocje, przez ten wczorajszy dzień.
-Masz ochotę na śniadanie?- zapytała Emma wychodzą z kuchni.- Akurat robię jajecznicę.
-Z chęcią zjem.- uśmiechnęłam się.
-Widzę, że humorek ci wrócił.- zauważył Lou.
-Nawet mi nie przypominaj.- ostrzegłam.
-Ok, ja nic nie mówiłem.
-Właśnie, zapomniałam wam powiedzieć, Harry dzwonił.- powiedziała moja przyjaciółka.
-Coś się stało?- zapytałam. Hazza nie dzwoni bez powodu.
-Kajtek zmarł.- przyznała Em.
-Harry załamany.- zaśmiałam się.- Prawda?
-Nawet nie wiesz jak. On kochał tego kota. Teraz Sue go pociesza.
-To jest Harold, tego nie ogarniesz.- zaśmiał się Louis.
-Oj tak.- przyznała mu rację Emma.
-Aha, Loui mam do ciebie pytanie. Zawiózł byś mnie do Zayn’a? Muszę zabrać resztę swoich ubrań.- zapytałam. Chcąc nie chcąc musiałam wziąć moje ubrania. Wolałam to zrobić dzisiaj i mieć to za sobą, niż wracać tu i do niego iść. Jeżeli już wyjadę, a to zamierzam zrobić, to już tu nie wrócę. Chcę o tym wszystkim zapomnieć.
-To może ja tam sam pojadę.- zaproponował Louis. Chyba nie chciał, żebym tam jechała. Chciał, żebym uniknęła strasu, jak to wczoraj rozmawiali z Emmą. Wiem, że się o mnie troszczyli, ale ja musiałam tam osobiście pojechać.
-Nie, wystarczy, że mnie tylko podwieziesz. Ja sobie z Zayn’em poradzę. A poza tym, jakbyś chciał tam sam jechać? Nie wiedziałbyś, co masz zabrać.- przyznałam.
-No ok. Pojadę z tobą, ale pozwolisz, że wejdziemy oboje do mieszkania.
-Dobra, pomożesz mi się spakować.- uśmiechnęłam się i poszłam do kuchni.
-Na pewno chcesz tam jechać?- zapytała zmartwiona Emma.
-Tak, ja muszę tam jechać. Wezmę swoje rzeczy i wyjadę.- powiedziałam.
-Co?- zapytała zdziwiona Em. Chyba się tego nie spodziewała.
-Wrócę do Polski.- przyznałam.
-A co powiesz cioci?- zapytała moja przyjaciółka.
-Nic. Powiem, że przyjechałam na wakacje. Pat będzie szczęśliwa, że przyjedzie do babci. Będzie ok.
-A co dalej? Nie możesz cały czas być na wakacjach. Ile ty chcesz tam siedzieć? Powiesz jej prawdę?
-No jasne, że nie. Ciocia nie musi wiedzieć, już dość ma swoich problemów na głowie. Nie wiem, pojadę tam na tydzień, lub dwa, a za ten czas poszukam sobie mieszkania. A jeżeli nie znajdę, to wtedy jej powiem.- przyznałam. Taka była prawda, to był mój plan. Tak uniknę spotkania z Zayn’em.
-A co powiesz Patty?
-Nie wiem. Nie wiem, co jej mam powiedzieć?- przyznałam bezradna. Nerwy mi nie wytrzymały i się rozpłakałam.- Nie wiem, co mam zrobić. Najbardziej na tej sytuacji cierpi mała. Nie może wychowywać się bez ojca. Ja nie wiem, co mam z nią zrobić. Jestem bezradna co do tej sprawy.
-Słuchaj, Mag. Poradzimy sobie. Coś się wymyśli. No już, przestań płakać. Wszystko się ułoży. Może akurat wrócisz jeszcze do Zayn’a.
-Nigdy już do niego nie wrócę.- powiedziałam.
-Rozumiem, ale ludzie się zmieniają.- zauważyła Emma.
-Już dałam mu jedną szansę. Więcej nie dam.
-Ok.
-Gdzie ta jajecznica?- zapytał Louis wpadając do kuchni. Szybko otarłam łzy i się uśmiechnęłam.
-Już gotowa.- powiedziała Em. Lou mi się przyjrzał.
-Megan, płakałaś?- zapytał.- Co się tutaj działo?
-Nic takiego.- powiedziałam szybko.- To po śniadaniu pojedziemy?
-Tak.- odpowiedział Louis siadając do stołu.
   Wszyscy zaczęliśmy jeść śniadanie. Po 5 minutach zeszła rozbudzona Patty i razem z nami zaczęła konsumować posiłek.
-Jedziemy?- zapytałam gdy skończyliśmy jeść śniadanie.
-Jasne.- odpowiedział marchewkowy.
-Gdzie jedziecie?- zapytała Patty.
-Do sklepu.- odpowiedziałam szybko. Co innego mogłam wymyślić?
-Ok.
-Zostaniesz z ciocią?- zapytałam. W sumie, to i tak nie było innego wyjścia. Pat nie mogła wiedzieć prawdy.
-Tak.- odpowiedziała mała i odeszła.
-Możemy jechać.- powiedziałam Louis’owi.
-Jasne.- odpowiedział i wyszliśmy z domu.
   Poszliśmy do garażu. Lou wyjechał samochodem i wsiadłam. Ruszyliśmy.
-Jeżeli coś ci się będzie działo, to mi powiedz.
-Jasne.- potwierdziłam.
   Podjechaliśmy pod dom. Tak naprawdę bałam się wyjść z samochodu. Nie chciałam widzieć Zayn’a. Otworzyłam drzwi samochodu i usiadłam tak, że nogi wisiały mi w powietrzu. Lou już dawno wyszedł, ale ja się bałam.
-Co się stało?- zapytał marchewkowy kucając przy mnie i kładąc swoje ręce na moich kolanach.
-Boję się.- przyznałam.
-Jeżeli chcesz, to mogę tam sam pójść.- zaproponował.
-Nie!- zaprzeczyłam.- Nie mogę całe życie unikać Zayn’a.
-Nie bój się, będę przy tobie.
-Ok.- powiedziałam i wyszłam. Musiałam stawić czoła swojemu mężowi. Nie mogłam się go bać. Nie mogę dać mu wygranej i satysfakcji, że mnie pokonał. Co to, to nie.
   Podeszliśmy do drzwi i ja je otworzyłam. Nie będę pukać, w końcu to też mój dom.
   Weszliśmy do przedpokoju.
-Dalej pójdę sama.- powiedziałam do Louis’a.
-Na pewno?
-Tak.- potwierdziłam i zaczęłam zmierzać na górę. W połowie schodów odezwał się znajomy głos.
-Megan?- tak, to Zayn. -Co ty tutaj robisz? Wróciłaś?
-Nie. Przyszłam po resztę swoich ubrań.- wyjaśniłam.
-Ale…?
-Zayn, zrozum ja już nie wrócę.- powiedziałam. On powinien wiedzieć. Zniszczył nasze małżeństwo i nie może temu zaprzeczyć.
-Meg, ja wtedy nie chciałem. Kocham cię.- mówił zaczynając się do mnie zbliżać, jednak drogę zagrodził mu Louis.
-Nie wierzę w ani jedno twoje słowo.- powiedziałam nie oglądając się za nim. Poszłam prosto do sypialni. Szybko spakowałam swoje rzeczy. Nie myślałam, że aż tak łatwo mi to pójdzie.
   Po spakowaniu wszystkiego zeszłam na dół. Przy schodach stał Louis, a za nim Zayn.
-Meg, moglibyśmy porozmawiać?- zapytał Malik.
-Nie chcę z tobą rozmawiać.- powiedziałam i poszłam prosto w stronę drzwi.
-Kochanie.- zaczął Zayn chwytając moją rękę, tym samym mnie zatrzymując. Szybko ją wyszarpałam.
-Zapamiętaj to sobie.- wzięłam oddech.- J e s t e ś  d l a  m n i e  n i k i m.- powiedziałam to wolno i wyraźnie. Musiał to zrozumieć. Nie miał szans. Nie zamierzałam mu wybaczać. Ja i on byliśmy już rozdziałem skończonym.
-Ale…- widać, że Zayn miał ochotę płakać. Te słowa strasznie go zabolały. Dobrze. Niech się poczuje tak jak ja, kiedy on mnie uderzał. Niech poczuje ten ból.
   Bez słowa wyszłam z mieszkania. Louis zrobił to, co ja.
   Zanim wsiadłam do samochodu ostatni raz spojrzałam na dom. Tyle wspomnień z nim związanych.
-Już nigdy tu nie wrócę.- pomyślałam. Jednak mimo tych złych chwil, ciężko było mi się rozstać z tym wszystkim. Oprócz tych złych, były jeszcze szczęśliwe wspomnienia, o których nie zapomniałam. Nigdy nie zapomnę, jaka byłam szczęśliwa z Zayn’em. Muszę przyznać, że mimo, że zrobił mi takie świństwo, ja dalej coś do niego czułam, ale nie zamierzałam do niego wrócić. Nie mogę zapomnieć, jak bardzo mnie skrzywdził.
   Tyle przeżyłam w tym domu. Nie chciałam go opuszczać. Było mi trochę żal.
   Zawsze będę pamiętać te szczęśliwe chwile z Zayn’em:   



,,     -Zayn ja idę się przebrać. Em zajmie się tobą. - zaśmiałam się. Wzięłam ubrania i poszłam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, przebrałam się w jeansy i bluzkę z nadrukiem. Gotowa wyszłam, a za mną weszła moja przyjaciółka.
-I co, jak Emma się tobą zajęła? – zapytałam ciemnowłosego śmiejąc się.
-Doskonale, ale ty jesteś w tym lepsza.
-Aha, rozumiem. - usiadłam naprzeciw niego na łóżku.
-W ogóle jesteś doskonała. - powiedział. Patrzyliśmy sobie w oczy. Miał takie piękne brązowe tęczówki. Zaczęliśmy się zbliżać do siebie. Nasze usta były tak niedaleko. Ale przerwał nam głos Emmy.
-Jestem gotowa. - natychmiast od siebie odskoczyliśmy."
(rozdział 7)

,,-Przygotowałem coś dla nas.- powiedział Zayn.
-Co takiego?- zapytałam zszokowana.
-Chodź.- wyszliśmy z restauracji i wsiedliśmy do samochodu. Jechaliśmy dość chwilę, po czym zatrzymaliśmy się.- Zamknij oczy.- powiedział mulat i tak zrobiłam. Wyprowadził mnie z samochodu i szliśmy przed siebie.- Tylko nie podglądaj.- prosił.
-Ok.- w pewnym momencie się zatrzymaliśmy.
-Już możesz otworzyć.- otworzyłam oczy i zobaczyłam jezioro i zachód słońca.
-Ale tu pięknie.-powiedziałam.
-Wiem
-Dlaczego mnie tu zabrałeś?- zapytałam.
-Nie wiem. Tak po prostu, chciałem żeby ta randka była wyjątkowa, chociaż jest udawana.”
(rozdział 13)

,,-Co to za koszyk?- zapytałam.
-Postanowiłam że zrobimy sobie piknik.
-Ok., nawet dobry pomysł.- przyznałam. Ciemnowłosy tak jak przedtem chwycił mnie za rękę, chociaż w pobliżu nie było żadnych fotoreporterów. Ale nie zwróciłam na to uwagi, nawet mi się to podobało. Gdy byliśmy już nad jeziorkiem Zayn rozłożył koc i położył na niego swój koszyk. Razem usiedliśmy na koc i zaczęliśmy rozmyślać o piosence.
-Mam nawet pomysł.- powiedział mulat.
-Jaki?- zapytałam.
-Masz zeszyt, to go zapiszę?
-Jasne.- wyciągnęłam z torby zeszyt oraz długopis i podałam mu. Zaczął coś pisać i po chwili podał mi kartkę. Zaczęłam wczytywać się w słowa napisane przez niego. Były piękne. I nagle mi przyszedł pomysł na ciąg dalszy. Teraz ja zaczęłam pisać i podałam kartkę mu. On zrobił tylko wielkie oczy. Piosenka była gotowa w zaledwie 10 minut. Opowiadała o miłości, a tak naprawdę opowiadała o tym co czuję do Zayn’ a.  Była po prostu cudowna. Byłam z nas dumna.”
(rozdział 15)

,,   Ciemnowłosy kończąc śpiewać swoją kwestję zbliżał się do mnie. A gdy wypowiedział ostatnie słowo wtopił się w moje usta. Było cudownie. Jego usta były idealne. Kurtyna powoli opadała. A my tkwiliśmy w pocałunku. Chciałabym żeby to trwało wiecznie. Oderwaliśmy się od siebie, gdy kurtyna opadła do końca i spojrzeliśmy sobie w oczy.
-Meg muszę ci coś powiedzieć.- zaczął Zayn.
-Co takiego?- zapytałam.
-Ja…- nie pozwolono mu dokończyć, ponieważ inni aktorzy nas rozłączyli.”
(rozdział 16)

,,-Jeżeli to ty Niall, to nie oddam ci swojej kanapki!- krzyknął mulat, a ja zaczęłam się śmiać.
-To tylko ja.- powiedziałam i weszłam.
-O, cześć, myślałam że to Niall.- mówił lekko zakłopotany.
-Cześć.
-Co cię tu sprowadza?- zapytał.
-Chciałam się dowiedzieć co chciałeś mi powiedzieć po naszym pocałunku.- dosiadłam się do niego.
-Już nic, nie ważne.- powiedział i zesmutniał. Postanowiłam poprawić mu humor.
-Głupi jesteś.- powiedziałam. To był mój plan.
   Kiedyś jak mu to powiedziałam zaczął mnie łaskotać.
-Co powiedziałaś?- udało mi się go rozśmieszyć. Zaczęły się gilgotki.
-Że jesteś głupi.- powtórzyłam. Chwilę po tym Zayn siedział już na mnie.
-Odszczekaj to.- powiedział.
-Nigdy.- jeszcze chwilę mnie łaskotał i przestał. Ja leżałam na łóżku, a on siedział na mnie. Patrzyłam prosto w jego brązowe oczy. Były takie piękne. Nie mogłam się napatrzeć. Malik odgarnął moje włosy które wpadały mi do oczu i zaczął się do mnie przybliżać. Chwilę po tym nasze usta się złączyły. Trwaliśmy w pocałunku parę sekund, ponieważ mulat odskoczył ode mnie. Nie wiedziałam dlaczego. Usiadł na rogu łóżka, spuścił głowę i powiedział:
-Przepraszam.- wstałam i usiadłam koło niego. Swoimi rękami podniosłam jego twarz i spojrzałam mu w oczy.
-Nie masz za co.- powiedziałam i tym razem to ja go pocałowałam. Nie miał nic przeciwko. Najpierw całowaliśmy się delikatnie, jakbyśmy się czegoś bali, ale później coraz namiętniej. Po chwili zabrakło nam tchu i oderwaliśmy się od siebie. Patrzeliśmy chwilę w swoje oczy. Ja pierwsza się odezwałam.
-Co mi chciałeś powiedzieć na scenie?- tak naprawdę znałam odpowiedź na to pytanie.
-To, że piosenka którą śpiewaliśmy jest w moim sercu. Ten pocałunek też był prawdziwy. Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia. Jesteś dla mnie całym światem. Cały czas, gdy byłem blisko ciebie chciałem cię pocałować. Tak bardzo mi się podobasz, a bałem ci się to powiedzieć.- powiedział bez zająknięcia.
-Ja miałam tak samo.- przyznałam.
-Mam do ciebie pytanie.
-Jakie?- zapytałam.
-Czy uszczęśliwisz mnie i zostaniesz moją dziewczyną?- mówił to na poważnie.
-Tak.- przytuliłam się do niego.
-Kocham cię.
-Ja ciebie też.”
(rozdział 17)

,,-I co, przemyślałaś sprawę?- zapytał Zayn siadając koło mnie na kanapie.
-Nie wiem, co o tym myśleć.- przyznałam. Nie byłam pewna co do tej sprawy.
-Naprawdę cię kocham i chcę być z tobą do końca życia.- zapewnił.
-Obiecuję, przemyślę tą sprawę.- nie wiedziałam, czy się z nim żenić. Moje przeczucie mówiło mi, abym jeszcze troszkę zaczekała. Chociaż ja także nie chciałam za długo czekać. 
    Spojrzałam na pierścionek. Cudowny, z fioletowym brylantem. 
(…)                                                              
-Zayn, weźmiemy ten ślub.- powiedziałam.”
(rozdział 51)

,,-Jakie masz do mnie pytanie? - spojrzałam na niego. Był skupiony na drodze. To dziwne, że dziś nic nie wypił. Może nie chciał? Nie wiem.
-Co powiedziałabyś na drugie dziecko? - myślałam, że zakrztuszę się śliną. Nie byłam przygotowana na takie pytanie. Zayn nigdy o to nie pytał, ani nie poruszał tego tematu. Tak naprawdę jeszcze nigdy o tym nie myślałam.
-Kotek...ja... - kompletnie nie wiedziałam, co powiedzieć. - Nie myślałam o tym. - przyznałam.
-Może mamy jedno dziecko, no nie kompletnie my, ale chciałbym mieć drugie. Z tobą. - zastanowiłam się. 
-Zayn. Nawet nie wiesz, jak o tym marzyłam. - zaczęłam się śmiać. Tak naprawdę chciałam mieć z nim dziecko, tylko nie wiedziałam, jak mam z nim o tym rozmawiać, dlatego wybiłam sobie ten pomysł z głowy, i o tym nie myślałam.
-Co powiesz na noc poślubną? - zapytał mój mąż z zadziornym uśmiechem.
-Zgadzam się. - znów zaczęłam się śmiać.
-Na prawdę? - zapytał Zayn. Chyba nie dowierzał mojej decyzji.
-Tak. - dałam mu pstryczka w nos.
   Dalej jechaliśmy samochodem. Malik w pewnym momencie chwycił mnie za kolano.
-Kocham cię. - powiedział.
-Ja ciebie też. - musnęłam go delikatnie w policzek.”
(rozdział 52)

,,-Zayn, jestem w ciąży! - krzyknęłam. Byłam szczęśliwa jak nigdy dotąd.
-Wspaniale. - powiedział mój mąż i mnie przytulił. Patty była teraz u mamy Zayn'a, więc mogliśmy się wyszaleć do woli.
-Zapraszaj resztę. Musimy im o tym powiedzieć. - byłam cała podekscytowana. Od tak dawna czekałam na to, żeby mieć drugie dziecko.
-Już dzwonię. - Zayn wziął telefon do ręki i zaczął wydzwaniać. - Wszyscy będą za godzinę. - powiedział, gdy skończył.
-Jestem szczęśliwa. - powiedziałam.
-Ja też. - przyznał mój mąż i podszedł do mnie. Przytuliłam się do niego. On objął mnie w talii.
-Kocham cię.
-Ja ciebie też.”
(rozdział 52)

   Nie mogę zapomnieć, jak bardzo byłam szczęśliwa z Zayn’em. Szkoda, że wszystko się popsuło.
-Megan, wsiadasz?- zapytał Lou. Musiałam dość długo stać przy tym samochodzie.
-Już.- powiedziałam i wsiadłam.
   Odjechaliśmy z miejsca, w którym było tak wiele wspomnień...

_______________________________________________

Ta da :D
Wzięło mnie dzisiaj na wspomnienia :D
Jestem dumna z tego rozdziału.
A co Wy o nim powiecie?
Podoba Wam się?
Nie będę się rozpisywać.

Do następnego.
Kocham Was.

środa, 14 sierpnia 2013

58. Nie można ufać ludziom...

-Ok. Rozumiem cię.- powiedział Louis.
-Ja strasznie ci współczuję.- odezwała się Emma.
-Proszę tylko nie to!- powiedziałam.
-O co chodzi?- zapytał Lou.
-Nie chcę waszego współczucia.- wyjaśniłam. -Nie chcę wiedzieć, jak bardzo mi współczujecie. Stało się i się nie odstanie. Nie można cofnąć się do przeszłości i zacząć wszystkiego od nowa. Życie jest brutalne, a człowiek uczy się na własnych błędach. Najwidoczniej ja się nie nauczyłam, że nie można ufać ludziom, którzy już raz cię zranili, że nie wolno dawać im kolejnej szansy. Najwyraźniej jestem głupia, bo nie mogę tego pojąć. Jestem zbyt dobra. Sama sobie jestem tego winna. Gdybym wtedy nie dała tej szansy Zayn'owi, to by się to nie zdarzyło.
-Nie mów tak. Nie wiesz jak by było.- zaprzeczyła Emma.
-Mogło być gorzej.- zauważył Louis.
-Ok, może macie trochę racji. Skąd mogłam wiedzieć, co się stanie? Ale gdybym mu tego nie wybaczyła, może miałabym teraz lepsze życie. Nie musiałabym nocować u przyjaciółki i wyżalać się jej i jej mężowi, jak to mi jest w życiu źle i jak bardzo chcę teraz zniknąć, albo nawet i się zabić.- powiedziałam im całą prawdę.
-Ale przecież nie powiedziałaś nam, że chcesz umrzeć.- zauważyła Em.
-Bo się od tego powstrzymałam.- przyznałam.
-Nie mów tak. Jeszcze wszystko się ułoży.
-Zobaczymy.- powiedziałam.
-Dobra, koniec tematu.
-Jestem strasznie zmęczona. Gdzie mogłabym się położyć?- zapytałam po chwili.
-Chodź za mną.- powiedziała Emma.
-Jasne.- odpowiedziałam jej i wstałam. Byłam wykończona. Do tego brzuch zaczął mnie strasznie boleć. Chwyciłam się za niego.
-Meg, co jest?- zapytał Louis.
-Nie wiem, brzuch mnie strasznie boli.- poskarżyłam się.
-Chodź.- powiedział Lou i wziął mnie na ręce.
-Jeżeli ci nie przejdzie, albo się nasili, to mów. Wtedy pojedziemy do szpitala.- Emma bardzo przejęła się tą sytuacją.
-Boję się, że to coś z dzieckiem.- przyznałam.
-To jednak może pojedziemy teraz. Ja też się martwię.
-Ok.- zgodziłam się.
-To ja pojadę z Megan, a ty Em zostań przy Patty.
-Ok, ale zadzwońcie mi, jak coś będziecie wiedzieć.
-Jasne.- powiedziałam i Lou zaniósł mnie do samochodu, po czym odjechaliśmy.
-Dalej boli?- zapytał.
-Już trochę mnie.- przyznałam.
-Ok, ale i tak jedziemy. Może być to coś poważnego.
-Jasne.- zgodziłam się.
   Już po chwili byliśmy pod szpitalem.
-Zajdziesz sama?- zapytał mój przyjaciel.
-Tak.- odpowiedziałam i razem poszliśmy w stronę drzwi.
   Weszliśmy do szpitala i od razu nas przyjęto. Do sali lekarza weszłam tylko ja. Louis został na korytarzu.
-Co się pani stało?- to było pierwsze pytanie jakie padło z ust lekarza.
-Brzuch zaczął mnie strasznie boleć i obawiam się, że może coś dziać się z dzieckiem.- wyjaśniłam.

-Czy ostatnio działo się coś, co wywołało u pani silny stras?- zapytał lekarz. Siedziałam w jego gabinecie chyba jakieś 10 minut i ciągle odpowiadałam na pytania.
-Tak.- od razu przypomniała mi się scena z Zayn’em. Nie mogłam o tym zapomnieć.
-Wszystko na to wskazuje, że te bóle są przez stres. Najwyraźniej pani bardzo czymś się przejmuje. Proszę siebie oszczędzać. Tylko tyle mogę poradzić.
-Dobrze, dziękuję.- powiedziałam i wyszłam.
-I co?- zapytał Louis.
-Nic. Zadzwoń do Em, że wszystko w porządku.- odpowiedziałam.
-Jasne.- powiedział i od razu wyciągnął komórkę.
   Gdy skończył rozmowę poszliśmy do samochodu i podjechaliśmy pod dom. Byłam szczęśliwa, że wszystko mam za sobą.
-Opowiadaj.- nalegała Emma od samego wejścia do domu.
-Już.- powiedziałam i usiadłam na sofę.
-A więc...?- niecierpliwiła się Em.
-Lekarz powiedział mi, abym uważał na siebie i unikała stresu. To przez to bolał mnie tak brzuch.
-Czyli po prostu masz na siebie uważać i odpoczywać?
-Tak.- przyznałam.- A teraz jeżeli pozwolicie, pójdę spać. Jestem już tym wszystkim wykończona.
-Jasne.
    Poszłam do pokój gościnnego, gdzie spała już moja córeczka. Nie wiem, co jej powiem, jak zapyta się mnie, gdzie jest tatuś. Nie mogę jej odpowiedzieć, że się od niego wyprowadzam, że mnie uderzył. Nie mogę powiedzieć jej prawdy.
   Położyłam się obok niej i próbowałam zasnąć, jednak nie potrafiłam. Chciałam, żeby te całe zdarzenie okazało się być zwykłym koszmarem, snem.
   Po chwili usłyszałam kroki na schodach i rozmowę moich przyjaciół.
-Musimy uważać.- to zdecydowanie był głos Louis’a.
-Nie możemy ją narażać na stres.- teraz to była Emma.
-Boję się o nią. Nie możemy dopuścić, żeby spotkała się z Zayn’em.
-Ani ją nie martwić. Musimy uważać na stres.- ponownie odezwała się Em.
-No tak.- przyznał Lou. –Może pojedziemy gdzieś na wakacje z Megan. Tam odpocznie od tego wszystkiego.
-Tak zrobimy.- zgodziła się Em. Oni chyba nie wiedzą, że ja z nimi nie pojadę. Jak trochę doprowadzę się do porządku, to pojadę do Polski.
   Zmęczona tym wszystkim zasnęłam.

________________________________________

Tak wiem, rozdział krótki.
Nie miałam weny. Ona w ostatnim czasie jakoś wyparowała.
Weno, wracaj, proszę . Hahaha.
Nie wiem kiedy pojawi się następny rozdział.

Czekam na wasze komentarze.

Kocham Was ♥

piątek, 9 sierpnia 2013

57. Zrozumienie...

   Doszliśmy do domu Lou i Em. Bałam się tam wejść, ale nie miałam gdzie się podziać, a do cioci nie polecę w takim stanie. Nie chcę, aby to widziała.
-Mamusiu, jestem śpiąca.- poskarżyła się mała.
-Już. Za chwilę pójdziesz spać.- powiedziałam i zapukałam.
   Drzwi otworzył mi Louis.
-Meg, co ci się stało?- zapytał.
-Zayn.- odpowiedziałam.
-Co on ci zrobił?
-Zaraz ci wszystko opowiem. Mogę wejść?.- zapytałam.
-Jasne.- powiedział i wziął mnie pod rękę.
-Umiem chodzić.- zauważyłam, ale miło mi było, że się o mnie troszczył.
   Wszyscy weszliśmy do domu.
-Megan.- powiedziała wesoła Emma, ale gdy mnie zobaczyła jej mina się zmieniła.-Co się stało?- zapytała.
-Opowiem później.- spojrzałam na małą. Em chyba się domyśliła, że nie chcę mówić o tym przy małej. Ona nie musi wiedzieć, co się stało. Nie chcę, żeby tego słuchała.
-Mamusiu, spać mi się chce.- powiedziała Patty.
-Chodź.- powiedziała Emma.- Ja cię położę spać.
-Dobrze.- zgodziła się Pat.
   Obie wyszły i w salonie zostałam tylko ja i Louis.
-Uderzył cię, prawda?- zapytał Lou. Chyba musiał zauważyć w jakim jestem stanie i z tego to wywnioskował
-Tak.- powiedziałam i jeszcze bardziej zaczęłam płakać.
-Cii, wszystko dobrze.- przytulił mnie.
-No nie wiem.
-Mała usnęła.- powiedziała Emma wchodzą do salonu.
-Dzięki.- uśmiechnęłam się do niej.
-Poczekaj tylko.- moja przyjaciółka poszła do kuchni i po chwili wróciła z lodem.- Przyłóż to na policzek.- doradziła.
-Dzięki.- zrobiłam tak jak mi kazała i ból się trochę zmniejszył. Lou ponownie mnie przytulił. Chyba dlatego, że chciał mnie pocieszyć. Emma też się do mnie przytuliła. Poczułam się lepiej.
-Zayn to drań.- odezwał się jako pierwszy Louis.
-To on ci to zrobił?- zapytała Em. Przytaknęłam głową.-Biedactwo.
-Opowiedz jak to się stało.- poprosił mój przyjaciel. Zgodziłam się i zaczęłam wszystko opowiadać. Czym więcej powiedziałam, tym coraz bardziej płakałam. Ciężko mi było o tym mówić. -A to bydlak.- powiedział Louis, gdy skończyłam moją opowieść.- Zabije gnoja. Niech tylko tu przyjdzie.- wściekł się marchewa.
-Spokojnie.- próbowałam go jakoś uspokoić.
   Pasiasty zaczął chodzić po pokoju.
-Jak on mógł ci to zrobić?- zastanawiał się.
-Słuchajcie, mogłabym u was na jakiś czas zostać?- zapytałam. Chciałam jakoś zmienić temat.
-No jasne, że tak.- powiedział Louis i znów mnie przytulił.-Już nigdy nie pozwolę mu podnieść na ciebie ręki. Zrozumiałaś?
-Tak.- przytaknęłam posłusznie.
   W tym momencie ktoś zapukał do drzwi.
-To on.- powiedziałam. Miałam złe przeczucie. Szukał mnie. Nie wiem, co on chce jeszcze mi zrobić. Zayn chyba nie rozumie, że już do niego nie wrócę.
-Pogadam z nim, a ty idź na górę.
-Ok.- tak zrobiłam.
   Poszłam na pierwsze piętro, i tam usiadłam na podłogę. Chciałam posłuchać, co powie Zayn.
-Ja otworzę.- powiedziała Emma i usłyszałam, jak drzwi się otwierają.
-Jest tu Megan?- usłyszałam jego pytanie. Ach, czyli rzeczywiście mnie szuka.
-Nie, nie ma jej tu.- skłamała Em.
-Teraz jej szukasz bydlaku.- do akcji włączył się marchewkowy.
-Czyli wy o wszystkim wiecie?- zapytał Malik.
-Tak. Meg mi dzwoniła i o wszystkim powiedziała. Czy ty jesteś świadomy, jak bardzo ją skrzywdziłeś?!- teraz zdenerwowała się Emma.
-Kurde, wiem.- przyznał Zayn.
-Co ty sobie wyobrażałeś?- zapytał Lou.
-Nic sobie nie wyobrażałem. To było przez przypadek.
-Dlaczego to zrobiłeś?
-Ponieważ bałem się o nią. Tak cholernie się bałem. Nie chciałem, żeby znowu coś jej się stało. Bałem się o dziecko. Chyba mnie rozumiecie?
-No właśnie, że nie.- zaprzeczyli równocześnie  Louis i Emma.
-Bardzo chciałem mieć dziecko z Megan, ponieważ boję się, że kiedyś zostanę sam.
-Przecież masz Patty.- zauważyła moja przyjaciółka.
-Dobrze wiesz, że Pat nie jest moim dzieckiem, tylko Liam’a. Boje się, że kiedyś się tego dowie i mnie opuści i zostanę sam.
-Ale przecież nie musiałeś bić Megan.- przyznał Louis.
-To było przez przypadek. Ja nie chciałem.
-Wiesz o tym, że możesz jej już nigdy nie odzyskać?- zauważyła Emma.
-Wiem o tym. Mam nadzieję, że mi to wybaczy.
-Na jej miejscu bym ci nie wybaczył. Zachowałeś się jak gnojek. Jak można zrobić to własnej żonie?- nerwy pasiastego wróciły. Bałam się, że on uderzy Zayn’a i dojdzie do bójki. Nie chcę tego. Nie chcę, żeby faceci bili się z mojego powodu. A co, jeżeli któremuś z nich coś się stanie? Nigdy sobie tego nie wybaczę.
-Wiem, że jestem gnojkiem. Coś jeszcze chcesz mi powiedzieć!- wkurzył się mój mąż. No tak, mąż. On dalej był moim mężem. Myślę jednak, że wkrótce się to zmieni.
-Pogadamy kiedy indziej.- powiedziała Emma.
   Słyszałam, jak drzwi się zamykają. Wkrótce znaleźli się przy mnie Em i Lou.
-Słyszałam waszą rozmowę.- przyznałam.
-Meg, czy ty mu to wybaczysz?- zapytał marchewa.
-Louis, ja mu nigdy tego nie wybaczę. Za bardzo mnie skrzywdził.- odpowiedziałam.

_____________________________________________________

Przepraszam, że taki krótki rozdział, ale byłam na małych wakacjach, a jak najprędzej chciałam dodać rozdział.
Tak naprawdę to miałam nigdzie nie jechać, ale jednak wyszło, że jadę. No trudno.

Co myślicie o rozdziale?
Czy Zayn dobrze postąpił? 

I jak myślicie, czy Megan mu to wszystko wybaczy? W sumie wszystko będzie zależało od Was.

Ok. A teraz coś z innej beczki ;p
Polecam tego bloga: http://4-ever-be-yourself.blogspot.com/
Serdecznie zapraszam :)

Do następnego !!!
Kocham Was.

niedziela, 4 sierpnia 2013

56. Ucieczka...

    Jestem już miesiąc w ciąży. Tydzień temu powiedziałam o tym Zayn’owi i od razu pożałowałam swojej decyzji. Malik strasznie się zmienił. Nie mogę z nim wytrzymać! Zrobił się strasznie opiekuńczy. Nawet sama nie mogę ruszać się z pokoju. Zaczyna mnie to irytować. Jestem ciekawa, kiedy zabroni mi samej chodzić do toalety? Nie mogę go znieść! Całymi dniami siedzę w pokoju, bo jak sądzi Zayn, tam mi się nic nie stanie. Mam tego po dziurki w nosie. Muszę coś z tym zrobić.
   Wyszłam z pokoju, chociaż wcale nie uzyskałam na to zgody. Ugh… Jestem tak zdenerwowana.
   Poszłam do salonu, gdzie prawdopodobnie siedział Zayn i oglądał telewizję. Nie myliłam się. Mój mąż rzeczywiście siedział przed telewizorem.
-Zayn, musimy pogadać.- zaczęłam.
-Czemu wyszłaś z pokoju? Co się stało?
-Nie mogę tam wytrzymać.- powiedziałam.
-Niby dlaczego?- zapytał Malik.
-Słuchaj, zaczyna mnie wkurzać to, że nie mogę nigdzie wyjść, ani nic sama zrobić. Nie jestem jakoś obłożnie chora. Przecież ciąża nie jest chorobą.
-Nie rozumiesz, że ja się o ciebie boję?
-Nie jestem małym dzieckiem.- zauważyłam. Z nim się chyba już nie da normalnie porozmawiać. Za kogo on mnie ma? Nie jestem żadnym bobasem, którym trzeba się zajmować 24h na dobę.
-Wiem, ale nie chcę, żeby znowu powtórzyła się sytuacja co kiedyś.- powiedział Zayn.
-To był wypadek. Zrozum.
-No nie wiem.
-Że co? Ty myślisz, że ja to zrobiłam specjalnie? Myślisz, że celowo spadłam z tych schodów?
-Nie wiem. Wszystko możliwe.- myślałam, że się przesłyszałam. On mnie obwiniał o to całe zajście. Co on sobie myślał?
-Nie będę z tobą gadać. Nie będę zniżać się do twojego poziomu.- powiedziałam i wróciłam do sypialni. Nie wiem czemu, ale się rozpłakałam. Jak on mógł powiedzieć mi,  że to wszystko moja wina? On nie wie o tym, że ja tego nie chciałam?
   Po chwili ktoś zapukał do drzwi i je otworzył. To Zayn.
-Meg, przepraszam, ja nie chciałem tego powiedzieć.- usiadł koło mnie na łóżku.- Meg, to nie tak.- dotknął mojego ramienia, ale ja odepchnęłam jego rękę.
-Zostaw mnie.- powiedziałam.
-Meg. Nie gniewaj się na mnie. Wiesz, że tego nie chciałem.- bronił się mulat.
-Tego to ja nie wiem- zaśmiałam się.
-Kotek no. Przecież wiesz, że cię kocham.- powiedział i pocałował mnie w policzek.
-Na ciebie nie da się długo gniewać.- zaśmiałam się.
-To przez mój urok osobisty.- zażartował Malik.
-Oj,  nie bądź tego aż tak pewien.
-Co, nie podobam ci się?- zapytał zdezorientowany Zayn.
-Podobasz, podobasz.- zapewniłam.
-Tak myślałem.
-Ok. A teraz musisz mi coś obiecać.
-Co takiego?- zapytał mój mąż.
-Że przestaniesz być tak opiekuńczy.- poprosiłam.
-Dobrze. Spróbuję.
-Dziękuję.
-Dobra, to co robimy?- zapytał Malik.
-Nie wiem. Może jak na razie obejrzymy film. Później się coś wymyśli.- zaproponowałam.
-Ok. To dobry pomysł.
   Zeszliśmy na dół do salonu. Zayn wybrał film. Komedię. Będzie interesującą i śmiesznie. 
-Ja z wami będę oglądać!- krzyknęła Patty zbiegając ze schodów.
-Już skończyłaś się bawić?- zapytałam.
-Tak.- odpowiedziała mała i usiadła obok mnie na kanapie.
-No dobrze.
   Mój mąż włączył film i usiadł koło nas. Wszyscy wspólnie oglądaliśmy komedię. Pat cały czas się wierciła, ale dzielnie wytrzymała. 

   Po skończonym filmie Patty pobiegła bawić się do swojego pokoju, a ja postanowiłam, że odwiedzę moich przyjaciół. Dawno u nich nie byłam i już za nimi tęsknię. 
-Idę do Emmy i Lou.- oznajmiłam.
-Jak to?- zdziwił się Zayn. Nie wiem, o co mu chodziło.
-Idę ich odwiedzić. Dawno u nich nie byłam.- wyjaśniłam. Czy to było aż tak dziwne? Po prostu chcę odwiedzić moich znajomych, a Malik mi w tym przeszkadza.
-Nigdzie nie idziesz!- zabronił mi Zayn. Myślałam, że źle usłyszałam. Że niby on mi tego zabraniał? To niedorzeczne. 
-Niby dlaczego?- zapytałam i zaczęłam zmierzać do drzwi. Mąż zagrodził mi drogę.
-To niebezpieczne.
-Mam to gdzieś!- krzyknęłam. – Nie zabronisz mi iść!- sprzeciwiłam mu się, bo co innego mogłam zrobić? Musiałam wziąć się w garść. Nie mogę całymi dniami siedzieć w domu.
-Nie byłbym tego taki pewien.- powiedział i chwycił mocno moje nadgarstki.
-Aua!- poskarżyłam się.- To boli! Puść mnie!
-Nigdzie nie idziesz!- powtórzył Zayn.
-Nie zabronisz mi!- spróbowałam mu się wyrwać, ale mi nie wyszło.
-Czyżby?- zapytał. 
   Wyrwałam mu się, i chciałam wybiec z domu, jednak on mnie chwycił i uderzył w twarz. Strasznie zabolało. Ledwo co stałam na nogach.
-Nienawidzę cię!- krzyknęłam i się mu wyrwałam. Pobiegłam w stronę pokoju małej i szybko tam weszłam. Chcąc nie chcąc zaczęłam płakać.
-Co się stało?- zapytała Pat.
-Dzisiaj nie będziemy spać w domku.- powiedziałam i zaczęłam ją pakować. Nie mogłam zostać z tym wariatem w jednym domu. Zaczęłam się go bać. Zayn jest nieprzewidywalny. Żyłam z nim już 5 lat i jeszcze tego nie zauważyłam? Jaka ja byłam głupia.
-To gdzie będziemy spać?
-To niespodzianka.- uśmiechnęłam się.
-Mamusiu?- zapytała mała.
-Co kochanie?
-Co ci się stało, dlaczego płaczesz i masz czerwoną twarz?
-Nic.- powiedziałam i natychmiast dotknęłam mojej twarzy. Zabolało. Z pewnością małej chodziło o czerwony ślad, który został mi po uderzeniu Zayn'a
   Jak najszybciej spakowałam wszystkie rzeczy małej i poszłam z nią do mojej sypialni. Teraz muszę spakować siebie.
   Zaczęłam wkładać do walizki najpotrzebniejsze rzeczy. Z szafy wyciągnęłam  najważniejszą rzecz: naszyjnik.
-Meg, nie idź. Ja nie chciałem.- do sypialni wszedł Zayn.
-Zostaw mnie.- powiedziałam i jak najszybciej wzięłam walizkę do ręki. Chwyciłam małą za rękę i zaczęłam schodzić na dół.
   Szybko ubrałam buty i chciałam wyjść, ale powstrzymał mnie Zayn.
-Megan, ja nie chciałem.- powiedział.
-Puść mnie, albo zaraz zadzwonię na policję.- ostrzegłam. Już nie próbował mnie zatrzymać. Cofnął się z drogi i mogłam wyszłam z domu.
   Jak najszybciej oddaliłam się od mojego miejsca zamieszkania. Na szyję założyłam naszyjnik z napisem: Żyj Snami ten, który dostałam od Liam'a. Jak go noszę to nie spotykają mnie nieszczęścia. Czuję, że on przynosi mi szczęście, chociaż raz już zawiódł. Wtedy kiedy był ten wypadek, to miałam go na sobie i pomimo tego, ciężarówka w nas wjechała. Ale może tak miało być. Może to miało być te moje szczęście. Tak Liam się nie męczył, a nie wiadomo, jak potoczyłoby się wszystko dalej. Nie wiadomo, czy Daddy czasem nie męczyłby się w swojej chorobie. Chociaż już nie pamiętam co mu było.
-Mamusiu, gdzie idziemy?- zapytała Patty.
-Do cioci Emmy i wujka Louis’a.-odpowiedziałam. 

________________________________________________________

Teraz na pewno mnie zabijecie. No cóż, ostrzegałam.
Przepraszam wszystkich, którzy czytają tego bloga. Meg i Zayn mieli być szczęśliwi, ale jednak zadecydowałam, że tak nie będzie. Zrobiłam to tylko dlatego, ponieważ nie chcę jeszcze kończyć tego bloga. Mam nadzieję, że nie jesteście aż tak na mnie złe ;)
Nie martwcie się,  jeszcze wszystko się ułoży, no oczywiście, jeżeli będziecie tego chciały ;)

Do następnego ;)
Kocham Was.

poniedziałek, 29 lipca 2013

55. Przeprosiny...

-Megan, nie daj się prosić.- nalegał Niall.
-Ja nie wiem, czy oni chcą mnie widzieć.- przyznałam.
-No jasne, że chcą. Słuchaj, nawet nie wiesz, jak wszyscy za tobą tęsknią.
-Jesteś tego pewny?- zapytałam. Tak naprawdę, to nie wiedziałam, co mam o tym wszystkim
myśleć.
-Tak, jestem pewny.                          
-Ok. Zejdę.- zgodziłam się. W sumie to co miałam do stracenia? Warto zaryzykować.
-Dziękuję.- powiedział Horan i mnie przytulił.
-Niby za co?- zapytałam.
-Za to, że idziesz.
-Aha.- byłam troszkę zdziwiona. Nie rozumiałam, dlaczego mi dziękował. Ja na jego miejscu w ogóle bym się tym tak nie przejmowała, albo tak? Sama nie wiem.
   Wyszłam z pokoju i zaczęliśmy iść w kierunku salonu. Strasznie bałam się reakcji reszty. A co, jeżeli jednak nie chcą mnie widzieć, a co dopiero znać? Jednak musiałam być silna.
   Weszliśmy do salonu. Wszyscy na mnie spojrzeli. Ja spuściłam głowę.
-Przepraszam.- powiedziałam i chciałam się wycofać, jednak coś mnie zatrzymało.
-Mamusia!- krzyknęła Patty i do mnie podbiegła. Nie mogłam teraz odejść.
-Chodź Pat, mama się jeszcze źle czuje.- powiedział Zayn widząc moją wystraszoną minę. Podszedł do małej i chwycił ją za rękę. Na moment spojrzeliśmy sobie w oczy.
-Nie, już dobrze się czuję.- pierwszy raz od tygodnia się uśmiechnęłam.- Pat, chciałabyś się pobawić?- zapytałam.
-No jasne!- znowu krzyknęła. Była taka szczęśliwa.
-To chodź, pójdziemy do pokoiku.- zaproponowałam.
-No dobrze.- poszliśmy do pokoju i zaczęłyśmy się bawić. Może rzeczywiście źle zrobiłam zostawiając Patty tak samą?
   Bawiłyśmy się tak aż pół godziny, gdy ktoś zapukał w drzwi. Do pokoju weszła Sue.
-Meg, mogłybyśmy porozmawiać?- zapytała.
-Tak, o co chodzi?- zapytałam zdziwiona tym, że się odezwałam.
-Jak sądzisz, powinnam powiedzieć Hazzie, że jestem w ciąży?
-No jasne, on powinien o tym wiedzieć. W końcu i tak się zorientuje. Brzuszek ci urośnie.- zaśmiałam się.
-Hahaha, masz rację.
-A czego się tak boisz?- zapytałam. – Dlaczego nie chcesz powiedzieć Harry’emy, że jesteś w ciąży?
-Nie, bardzo chcę powiedzieć mu, że urodzę nasze dziecko, ale strasznie boję się jego reakcji.- przyznała Susanne.
-Dlaczego?
-Nie wiem. Boję się, że mnie odrzuci.
-Nie odrzuci. Chodź, idziemy mu powiedzieć.- wstałam z podłogi.- Chodź Patty, idziemy na dół.- wzięłam malutką za rączkę.
-Cieszę się, że wróciłaś- powiedziała Sue i mnie przytuliła.
-Ja też. Dość już tej samotności.- zaśmiałam się.
   Nic już więcej nie mówiłyśmy, tylko zeszłyśmy na dół do salonu.
-Chciałabym was przeprosić.- zaczęłam. Musiałam to zrobić. Teraz wiem, że nie powinnam  zamykać się w sobie. -Przeprosić was za to, jak się zachowywałam przez ostatni tydzień.- dodałam.
-Nic się nie stało.- powiedzieli prawie wszyscy i mnie przytulili. Dlaczego prawie wszyscy? Ponieważ Zayn się nie odezwał, ani mnie nie przytulił. Spojrzałam przelotnie na niego. Uśmiechał się, czyli nie jest na mnie zły.
-Ok, teraz ja mam dla was wiadomość.- powiedziała Susanne.- Jestem w ciąży.
-Co?!- zapytał Harry.
-Jestem w ciąży.- powtórzyła Sue spuszczając głowę. Coś było nie tak, ponieważ Harold wyszedł z pokoju. Był załamany.
-Ja z nim porozmawiam.- powiedziałam. Wszyscy zgodnie przytaknęli głowami. Spojrzałam jeszcze na Sue, była zdruzgotana. Wyszłam.
   Teraz musiałam znaleźć Harry’ego, jednak nie zajęło mi to dużo czasu, ponieważ Styles siedział na schodku, na tarasie. Usiadłam obok niego.
-Co jest?- zapytałam. Hazza nic nie odpowiedział.- Dlaczego wyszedłeś?
-Nie będę ci się zwierzał.- powiedział.
-Jeżeli mi to powiesz, to na pewno zrobi ci się lżej i znajdziemy rozwiązanie.- zapewniłam.
-Jesteś tego pewna?
-Jasne. No już, wyduś to z siebie.- pogłaskałam go po plecach.
-No bo ja nie wiem, czy jestem gotowy do tego, żeby być ojcem.
-Harry, na pewno jesteś do tego gotowy. Spójrz na mnie. Mamy tyle samo lat Harry. My z Zayn’em sobie radzimy, to czemu ty byś mógł sobie nie poradzić?- zapytałam.
-Ja już sam nie wiem.
-Harry, radziłabym ci się jak najszybciej pozbierać. Zostawiłem tak samą Sue. Ona jest załamana.
-Naprawdę?-zapytał.
-Tak. Wyszedłeś tak z tego pokoju zostawiając Susanne samą. Jak myślisz, co ona mogła sobie pomyśleć?
-Masz rację. Naprawdę sobie z tym poradzę?
-Tak.- zaśmiałam się. Harry natychmiast wstał i poszedł do domu. Zrobiłam to co on. W salonie zastałam wszystkich. Popatrzyłam na Sue. Uśmiechnęłam się do mnie.
-Ok, to my już idziemy. Zostawimy was samych.- powiedział Niall.
-Pat, nie chciałabyś dzisiaj spać u cioci Emmy?- zapyta Zayn.
-Tak!- krzyknęła mała. Malik spakował jej piżamkę i natychmiast wszyscy wyszli z domu.
-Zayn, ja przepraszam cię.- powiedziałam, bo tak naprawdę nie wiedziałam, co mam zrobić.
-Nic nie mów.- doradził mój mąż i podszedł do mnie, po czym mnie pocałował. Zrobił to bardzo zachłannie, ale nie przeszkadzało mi to.
-Brakowało mi tego.- powiedział.
-Zayn, ja…- chciałam coś powiedzieć, ale mi to uniemożliwiono.
-Ciii, nic nie mów.- powiedział Malik i przyłożył mi palec do ust.-Daj mi skończyć.- posłusznie przytaknęłam głową.- Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że wróciłaś. Już myślałem, że to nigdy nie nastąpi. Nawet nie wiesz, jak jestem szczęśliwy. Słuchaj, co powiesz na kino, żeby zapomnieć o tym wszystkim. O tym całym tygodniu.
-Kino mówisz?- zaśmiałam się.
-Tak kino, a później możemy jeszcze coś porobić.- powiedział przejeżdżając rękami po moich plecach i zjeżdżając coraz niżej, aż zatrzymał je na mojej pupie.
-Na co ty liczysz?- zapytałam, chociaż dobrze wiedziałam, o co mu chodzi.
-Przecież wiesz.
-No nie wiem, czy jestem na to gotowa.- przyznałam.
-Musimy się rozerwać po tym tygodniu ciszy.- zauważył Zayn.
-Jeszcze zobaczymy.- powiedziałam. Tak naprawdę nie wiedziałam, czy tego chcę.
   Tak jak zaplanowaliśmy, poszliśmy do kina. Wybraliśmy komedię romantyczką. Przez cały seans trzymaliśmy się za ręce.
   Po półtorej godzinnym filmie wróciliśmy do domu.
-Co powiesz, na miłą noc?- zapytał Zayn coraz bliżej do mnie podchodząc.
-Tobie nie można odmówić.- zaśmiałam się.

____________________________________________________


Rozdział z dedykacją dla Pauli ♥ Dla Ciebie weselszy rozdział, bo bardzo chciałaś, żeby wszystko wróciło do normy ; ) Kochana, bardzo dziękuję Ci, za wszystkie komentarze, no i za to, że jesteś. Prawie od początku czytałaś mojego bloga i jestem Ci za to wdzięczna. Kocham Twoje komentarze (a najbardziej te pokręcone O.o). W sumie to nie wiem, jak ty ze mną wytrzymujesz tak od początku? Przecież jestem ZUA (hehehe, pamiętasz ten komentarz?) no ale najwidoczniej komuś podoba się moje opowiadanie. Jeszcze raz dziękuję ♥

Jak podoba Wam się rozdział?
Nie wyszedł tak jak chciałam, ale nic na to nie poradzę.
Aha, muszę Was ostrzec, że następny rozdział nie będzie zbyt miły. 
Z góry przepraszam wszystkie czytelniczki, które chciały, żeby Megan i Zayn byli szczęśliwi. Z pewnością będziecie na mnie złe, ale gdybym nie wymyśliła tego, to ten blog już dawno dobiegłby końca. Przepraszam. Nie krzyczcie na mnie! hehehe

Dobra, to do następnego.
Kocham Was ♥♥♥