piątek, 9 sierpnia 2013

57. Zrozumienie...

   Doszliśmy do domu Lou i Em. Bałam się tam wejść, ale nie miałam gdzie się podziać, a do cioci nie polecę w takim stanie. Nie chcę, aby to widziała.
-Mamusiu, jestem śpiąca.- poskarżyła się mała.
-Już. Za chwilę pójdziesz spać.- powiedziałam i zapukałam.
   Drzwi otworzył mi Louis.
-Meg, co ci się stało?- zapytał.
-Zayn.- odpowiedziałam.
-Co on ci zrobił?
-Zaraz ci wszystko opowiem. Mogę wejść?.- zapytałam.
-Jasne.- powiedział i wziął mnie pod rękę.
-Umiem chodzić.- zauważyłam, ale miło mi było, że się o mnie troszczył.
   Wszyscy weszliśmy do domu.
-Megan.- powiedziała wesoła Emma, ale gdy mnie zobaczyła jej mina się zmieniła.-Co się stało?- zapytała.
-Opowiem później.- spojrzałam na małą. Em chyba się domyśliła, że nie chcę mówić o tym przy małej. Ona nie musi wiedzieć, co się stało. Nie chcę, żeby tego słuchała.
-Mamusiu, spać mi się chce.- powiedziała Patty.
-Chodź.- powiedziała Emma.- Ja cię położę spać.
-Dobrze.- zgodziła się Pat.
   Obie wyszły i w salonie zostałam tylko ja i Louis.
-Uderzył cię, prawda?- zapytał Lou. Chyba musiał zauważyć w jakim jestem stanie i z tego to wywnioskował
-Tak.- powiedziałam i jeszcze bardziej zaczęłam płakać.
-Cii, wszystko dobrze.- przytulił mnie.
-No nie wiem.
-Mała usnęła.- powiedziała Emma wchodzą do salonu.
-Dzięki.- uśmiechnęłam się do niej.
-Poczekaj tylko.- moja przyjaciółka poszła do kuchni i po chwili wróciła z lodem.- Przyłóż to na policzek.- doradziła.
-Dzięki.- zrobiłam tak jak mi kazała i ból się trochę zmniejszył. Lou ponownie mnie przytulił. Chyba dlatego, że chciał mnie pocieszyć. Emma też się do mnie przytuliła. Poczułam się lepiej.
-Zayn to drań.- odezwał się jako pierwszy Louis.
-To on ci to zrobił?- zapytała Em. Przytaknęłam głową.-Biedactwo.
-Opowiedz jak to się stało.- poprosił mój przyjaciel. Zgodziłam się i zaczęłam wszystko opowiadać. Czym więcej powiedziałam, tym coraz bardziej płakałam. Ciężko mi było o tym mówić. -A to bydlak.- powiedział Louis, gdy skończyłam moją opowieść.- Zabije gnoja. Niech tylko tu przyjdzie.- wściekł się marchewa.
-Spokojnie.- próbowałam go jakoś uspokoić.
   Pasiasty zaczął chodzić po pokoju.
-Jak on mógł ci to zrobić?- zastanawiał się.
-Słuchajcie, mogłabym u was na jakiś czas zostać?- zapytałam. Chciałam jakoś zmienić temat.
-No jasne, że tak.- powiedział Louis i znów mnie przytulił.-Już nigdy nie pozwolę mu podnieść na ciebie ręki. Zrozumiałaś?
-Tak.- przytaknęłam posłusznie.
   W tym momencie ktoś zapukał do drzwi.
-To on.- powiedziałam. Miałam złe przeczucie. Szukał mnie. Nie wiem, co on chce jeszcze mi zrobić. Zayn chyba nie rozumie, że już do niego nie wrócę.
-Pogadam z nim, a ty idź na górę.
-Ok.- tak zrobiłam.
   Poszłam na pierwsze piętro, i tam usiadłam na podłogę. Chciałam posłuchać, co powie Zayn.
-Ja otworzę.- powiedziała Emma i usłyszałam, jak drzwi się otwierają.
-Jest tu Megan?- usłyszałam jego pytanie. Ach, czyli rzeczywiście mnie szuka.
-Nie, nie ma jej tu.- skłamała Em.
-Teraz jej szukasz bydlaku.- do akcji włączył się marchewkowy.
-Czyli wy o wszystkim wiecie?- zapytał Malik.
-Tak. Meg mi dzwoniła i o wszystkim powiedziała. Czy ty jesteś świadomy, jak bardzo ją skrzywdziłeś?!- teraz zdenerwowała się Emma.
-Kurde, wiem.- przyznał Zayn.
-Co ty sobie wyobrażałeś?- zapytał Lou.
-Nic sobie nie wyobrażałem. To było przez przypadek.
-Dlaczego to zrobiłeś?
-Ponieważ bałem się o nią. Tak cholernie się bałem. Nie chciałem, żeby znowu coś jej się stało. Bałem się o dziecko. Chyba mnie rozumiecie?
-No właśnie, że nie.- zaprzeczyli równocześnie  Louis i Emma.
-Bardzo chciałem mieć dziecko z Megan, ponieważ boję się, że kiedyś zostanę sam.
-Przecież masz Patty.- zauważyła moja przyjaciółka.
-Dobrze wiesz, że Pat nie jest moim dzieckiem, tylko Liam’a. Boje się, że kiedyś się tego dowie i mnie opuści i zostanę sam.
-Ale przecież nie musiałeś bić Megan.- przyznał Louis.
-To było przez przypadek. Ja nie chciałem.
-Wiesz o tym, że możesz jej już nigdy nie odzyskać?- zauważyła Emma.
-Wiem o tym. Mam nadzieję, że mi to wybaczy.
-Na jej miejscu bym ci nie wybaczył. Zachowałeś się jak gnojek. Jak można zrobić to własnej żonie?- nerwy pasiastego wróciły. Bałam się, że on uderzy Zayn’a i dojdzie do bójki. Nie chcę tego. Nie chcę, żeby faceci bili się z mojego powodu. A co, jeżeli któremuś z nich coś się stanie? Nigdy sobie tego nie wybaczę.
-Wiem, że jestem gnojkiem. Coś jeszcze chcesz mi powiedzieć!- wkurzył się mój mąż. No tak, mąż. On dalej był moim mężem. Myślę jednak, że wkrótce się to zmieni.
-Pogadamy kiedy indziej.- powiedziała Emma.
   Słyszałam, jak drzwi się zamykają. Wkrótce znaleźli się przy mnie Em i Lou.
-Słyszałam waszą rozmowę.- przyznałam.
-Meg, czy ty mu to wybaczysz?- zapytał marchewa.
-Louis, ja mu nigdy tego nie wybaczę. Za bardzo mnie skrzywdził.- odpowiedziałam.

_____________________________________________________

Przepraszam, że taki krótki rozdział, ale byłam na małych wakacjach, a jak najprędzej chciałam dodać rozdział.
Tak naprawdę to miałam nigdzie nie jechać, ale jednak wyszło, że jadę. No trudno.

Co myślicie o rozdziale?
Czy Zayn dobrze postąpił? 

I jak myślicie, czy Megan mu to wszystko wybaczy? W sumie wszystko będzie zależało od Was.

Ok. A teraz coś z innej beczki ;p
Polecam tego bloga: http://4-ever-be-yourself.blogspot.com/
Serdecznie zapraszam :)

Do następnego !!!
Kocham Was.

niedziela, 4 sierpnia 2013

56. Ucieczka...

    Jestem już miesiąc w ciąży. Tydzień temu powiedziałam o tym Zayn’owi i od razu pożałowałam swojej decyzji. Malik strasznie się zmienił. Nie mogę z nim wytrzymać! Zrobił się strasznie opiekuńczy. Nawet sama nie mogę ruszać się z pokoju. Zaczyna mnie to irytować. Jestem ciekawa, kiedy zabroni mi samej chodzić do toalety? Nie mogę go znieść! Całymi dniami siedzę w pokoju, bo jak sądzi Zayn, tam mi się nic nie stanie. Mam tego po dziurki w nosie. Muszę coś z tym zrobić.
   Wyszłam z pokoju, chociaż wcale nie uzyskałam na to zgody. Ugh… Jestem tak zdenerwowana.
   Poszłam do salonu, gdzie prawdopodobnie siedział Zayn i oglądał telewizję. Nie myliłam się. Mój mąż rzeczywiście siedział przed telewizorem.
-Zayn, musimy pogadać.- zaczęłam.
-Czemu wyszłaś z pokoju? Co się stało?
-Nie mogę tam wytrzymać.- powiedziałam.
-Niby dlaczego?- zapytał Malik.
-Słuchaj, zaczyna mnie wkurzać to, że nie mogę nigdzie wyjść, ani nic sama zrobić. Nie jestem jakoś obłożnie chora. Przecież ciąża nie jest chorobą.
-Nie rozumiesz, że ja się o ciebie boję?
-Nie jestem małym dzieckiem.- zauważyłam. Z nim się chyba już nie da normalnie porozmawiać. Za kogo on mnie ma? Nie jestem żadnym bobasem, którym trzeba się zajmować 24h na dobę.
-Wiem, ale nie chcę, żeby znowu powtórzyła się sytuacja co kiedyś.- powiedział Zayn.
-To był wypadek. Zrozum.
-No nie wiem.
-Że co? Ty myślisz, że ja to zrobiłam specjalnie? Myślisz, że celowo spadłam z tych schodów?
-Nie wiem. Wszystko możliwe.- myślałam, że się przesłyszałam. On mnie obwiniał o to całe zajście. Co on sobie myślał?
-Nie będę z tobą gadać. Nie będę zniżać się do twojego poziomu.- powiedziałam i wróciłam do sypialni. Nie wiem czemu, ale się rozpłakałam. Jak on mógł powiedzieć mi,  że to wszystko moja wina? On nie wie o tym, że ja tego nie chciałam?
   Po chwili ktoś zapukał do drzwi i je otworzył. To Zayn.
-Meg, przepraszam, ja nie chciałem tego powiedzieć.- usiadł koło mnie na łóżku.- Meg, to nie tak.- dotknął mojego ramienia, ale ja odepchnęłam jego rękę.
-Zostaw mnie.- powiedziałam.
-Meg. Nie gniewaj się na mnie. Wiesz, że tego nie chciałem.- bronił się mulat.
-Tego to ja nie wiem- zaśmiałam się.
-Kotek no. Przecież wiesz, że cię kocham.- powiedział i pocałował mnie w policzek.
-Na ciebie nie da się długo gniewać.- zaśmiałam się.
-To przez mój urok osobisty.- zażartował Malik.
-Oj,  nie bądź tego aż tak pewien.
-Co, nie podobam ci się?- zapytał zdezorientowany Zayn.
-Podobasz, podobasz.- zapewniłam.
-Tak myślałem.
-Ok. A teraz musisz mi coś obiecać.
-Co takiego?- zapytał mój mąż.
-Że przestaniesz być tak opiekuńczy.- poprosiłam.
-Dobrze. Spróbuję.
-Dziękuję.
-Dobra, to co robimy?- zapytał Malik.
-Nie wiem. Może jak na razie obejrzymy film. Później się coś wymyśli.- zaproponowałam.
-Ok. To dobry pomysł.
   Zeszliśmy na dół do salonu. Zayn wybrał film. Komedię. Będzie interesującą i śmiesznie. 
-Ja z wami będę oglądać!- krzyknęła Patty zbiegając ze schodów.
-Już skończyłaś się bawić?- zapytałam.
-Tak.- odpowiedziała mała i usiadła obok mnie na kanapie.
-No dobrze.
   Mój mąż włączył film i usiadł koło nas. Wszyscy wspólnie oglądaliśmy komedię. Pat cały czas się wierciła, ale dzielnie wytrzymała. 

   Po skończonym filmie Patty pobiegła bawić się do swojego pokoju, a ja postanowiłam, że odwiedzę moich przyjaciół. Dawno u nich nie byłam i już za nimi tęsknię. 
-Idę do Emmy i Lou.- oznajmiłam.
-Jak to?- zdziwił się Zayn. Nie wiem, o co mu chodziło.
-Idę ich odwiedzić. Dawno u nich nie byłam.- wyjaśniłam. Czy to było aż tak dziwne? Po prostu chcę odwiedzić moich znajomych, a Malik mi w tym przeszkadza.
-Nigdzie nie idziesz!- zabronił mi Zayn. Myślałam, że źle usłyszałam. Że niby on mi tego zabraniał? To niedorzeczne. 
-Niby dlaczego?- zapytałam i zaczęłam zmierzać do drzwi. Mąż zagrodził mi drogę.
-To niebezpieczne.
-Mam to gdzieś!- krzyknęłam. – Nie zabronisz mi iść!- sprzeciwiłam mu się, bo co innego mogłam zrobić? Musiałam wziąć się w garść. Nie mogę całymi dniami siedzieć w domu.
-Nie byłbym tego taki pewien.- powiedział i chwycił mocno moje nadgarstki.
-Aua!- poskarżyłam się.- To boli! Puść mnie!
-Nigdzie nie idziesz!- powtórzył Zayn.
-Nie zabronisz mi!- spróbowałam mu się wyrwać, ale mi nie wyszło.
-Czyżby?- zapytał. 
   Wyrwałam mu się, i chciałam wybiec z domu, jednak on mnie chwycił i uderzył w twarz. Strasznie zabolało. Ledwo co stałam na nogach.
-Nienawidzę cię!- krzyknęłam i się mu wyrwałam. Pobiegłam w stronę pokoju małej i szybko tam weszłam. Chcąc nie chcąc zaczęłam płakać.
-Co się stało?- zapytała Pat.
-Dzisiaj nie będziemy spać w domku.- powiedziałam i zaczęłam ją pakować. Nie mogłam zostać z tym wariatem w jednym domu. Zaczęłam się go bać. Zayn jest nieprzewidywalny. Żyłam z nim już 5 lat i jeszcze tego nie zauważyłam? Jaka ja byłam głupia.
-To gdzie będziemy spać?
-To niespodzianka.- uśmiechnęłam się.
-Mamusiu?- zapytała mała.
-Co kochanie?
-Co ci się stało, dlaczego płaczesz i masz czerwoną twarz?
-Nic.- powiedziałam i natychmiast dotknęłam mojej twarzy. Zabolało. Z pewnością małej chodziło o czerwony ślad, który został mi po uderzeniu Zayn'a
   Jak najszybciej spakowałam wszystkie rzeczy małej i poszłam z nią do mojej sypialni. Teraz muszę spakować siebie.
   Zaczęłam wkładać do walizki najpotrzebniejsze rzeczy. Z szafy wyciągnęłam  najważniejszą rzecz: naszyjnik.
-Meg, nie idź. Ja nie chciałem.- do sypialni wszedł Zayn.
-Zostaw mnie.- powiedziałam i jak najszybciej wzięłam walizkę do ręki. Chwyciłam małą za rękę i zaczęłam schodzić na dół.
   Szybko ubrałam buty i chciałam wyjść, ale powstrzymał mnie Zayn.
-Megan, ja nie chciałem.- powiedział.
-Puść mnie, albo zaraz zadzwonię na policję.- ostrzegłam. Już nie próbował mnie zatrzymać. Cofnął się z drogi i mogłam wyszłam z domu.
   Jak najszybciej oddaliłam się od mojego miejsca zamieszkania. Na szyję założyłam naszyjnik z napisem: Żyj Snami ten, który dostałam od Liam'a. Jak go noszę to nie spotykają mnie nieszczęścia. Czuję, że on przynosi mi szczęście, chociaż raz już zawiódł. Wtedy kiedy był ten wypadek, to miałam go na sobie i pomimo tego, ciężarówka w nas wjechała. Ale może tak miało być. Może to miało być te moje szczęście. Tak Liam się nie męczył, a nie wiadomo, jak potoczyłoby się wszystko dalej. Nie wiadomo, czy Daddy czasem nie męczyłby się w swojej chorobie. Chociaż już nie pamiętam co mu było.
-Mamusiu, gdzie idziemy?- zapytała Patty.
-Do cioci Emmy i wujka Louis’a.-odpowiedziałam. 

________________________________________________________

Teraz na pewno mnie zabijecie. No cóż, ostrzegałam.
Przepraszam wszystkich, którzy czytają tego bloga. Meg i Zayn mieli być szczęśliwi, ale jednak zadecydowałam, że tak nie będzie. Zrobiłam to tylko dlatego, ponieważ nie chcę jeszcze kończyć tego bloga. Mam nadzieję, że nie jesteście aż tak na mnie złe ;)
Nie martwcie się,  jeszcze wszystko się ułoży, no oczywiście, jeżeli będziecie tego chciały ;)

Do następnego ;)
Kocham Was.

poniedziałek, 29 lipca 2013

55. Przeprosiny...

-Megan, nie daj się prosić.- nalegał Niall.
-Ja nie wiem, czy oni chcą mnie widzieć.- przyznałam.
-No jasne, że chcą. Słuchaj, nawet nie wiesz, jak wszyscy za tobą tęsknią.
-Jesteś tego pewny?- zapytałam. Tak naprawdę, to nie wiedziałam, co mam o tym wszystkim
myśleć.
-Tak, jestem pewny.                          
-Ok. Zejdę.- zgodziłam się. W sumie to co miałam do stracenia? Warto zaryzykować.
-Dziękuję.- powiedział Horan i mnie przytulił.
-Niby za co?- zapytałam.
-Za to, że idziesz.
-Aha.- byłam troszkę zdziwiona. Nie rozumiałam, dlaczego mi dziękował. Ja na jego miejscu w ogóle bym się tym tak nie przejmowała, albo tak? Sama nie wiem.
   Wyszłam z pokoju i zaczęliśmy iść w kierunku salonu. Strasznie bałam się reakcji reszty. A co, jeżeli jednak nie chcą mnie widzieć, a co dopiero znać? Jednak musiałam być silna.
   Weszliśmy do salonu. Wszyscy na mnie spojrzeli. Ja spuściłam głowę.
-Przepraszam.- powiedziałam i chciałam się wycofać, jednak coś mnie zatrzymało.
-Mamusia!- krzyknęła Patty i do mnie podbiegła. Nie mogłam teraz odejść.
-Chodź Pat, mama się jeszcze źle czuje.- powiedział Zayn widząc moją wystraszoną minę. Podszedł do małej i chwycił ją za rękę. Na moment spojrzeliśmy sobie w oczy.
-Nie, już dobrze się czuję.- pierwszy raz od tygodnia się uśmiechnęłam.- Pat, chciałabyś się pobawić?- zapytałam.
-No jasne!- znowu krzyknęła. Była taka szczęśliwa.
-To chodź, pójdziemy do pokoiku.- zaproponowałam.
-No dobrze.- poszliśmy do pokoju i zaczęłyśmy się bawić. Może rzeczywiście źle zrobiłam zostawiając Patty tak samą?
   Bawiłyśmy się tak aż pół godziny, gdy ktoś zapukał w drzwi. Do pokoju weszła Sue.
-Meg, mogłybyśmy porozmawiać?- zapytała.
-Tak, o co chodzi?- zapytałam zdziwiona tym, że się odezwałam.
-Jak sądzisz, powinnam powiedzieć Hazzie, że jestem w ciąży?
-No jasne, on powinien o tym wiedzieć. W końcu i tak się zorientuje. Brzuszek ci urośnie.- zaśmiałam się.
-Hahaha, masz rację.
-A czego się tak boisz?- zapytałam. – Dlaczego nie chcesz powiedzieć Harry’emy, że jesteś w ciąży?
-Nie, bardzo chcę powiedzieć mu, że urodzę nasze dziecko, ale strasznie boję się jego reakcji.- przyznała Susanne.
-Dlaczego?
-Nie wiem. Boję się, że mnie odrzuci.
-Nie odrzuci. Chodź, idziemy mu powiedzieć.- wstałam z podłogi.- Chodź Patty, idziemy na dół.- wzięłam malutką za rączkę.
-Cieszę się, że wróciłaś- powiedziała Sue i mnie przytuliła.
-Ja też. Dość już tej samotności.- zaśmiałam się.
   Nic już więcej nie mówiłyśmy, tylko zeszłyśmy na dół do salonu.
-Chciałabym was przeprosić.- zaczęłam. Musiałam to zrobić. Teraz wiem, że nie powinnam  zamykać się w sobie. -Przeprosić was za to, jak się zachowywałam przez ostatni tydzień.- dodałam.
-Nic się nie stało.- powiedzieli prawie wszyscy i mnie przytulili. Dlaczego prawie wszyscy? Ponieważ Zayn się nie odezwał, ani mnie nie przytulił. Spojrzałam przelotnie na niego. Uśmiechał się, czyli nie jest na mnie zły.
-Ok, teraz ja mam dla was wiadomość.- powiedziała Susanne.- Jestem w ciąży.
-Co?!- zapytał Harry.
-Jestem w ciąży.- powtórzyła Sue spuszczając głowę. Coś było nie tak, ponieważ Harold wyszedł z pokoju. Był załamany.
-Ja z nim porozmawiam.- powiedziałam. Wszyscy zgodnie przytaknęli głowami. Spojrzałam jeszcze na Sue, była zdruzgotana. Wyszłam.
   Teraz musiałam znaleźć Harry’ego, jednak nie zajęło mi to dużo czasu, ponieważ Styles siedział na schodku, na tarasie. Usiadłam obok niego.
-Co jest?- zapytałam. Hazza nic nie odpowiedział.- Dlaczego wyszedłeś?
-Nie będę ci się zwierzał.- powiedział.
-Jeżeli mi to powiesz, to na pewno zrobi ci się lżej i znajdziemy rozwiązanie.- zapewniłam.
-Jesteś tego pewna?
-Jasne. No już, wyduś to z siebie.- pogłaskałam go po plecach.
-No bo ja nie wiem, czy jestem gotowy do tego, żeby być ojcem.
-Harry, na pewno jesteś do tego gotowy. Spójrz na mnie. Mamy tyle samo lat Harry. My z Zayn’em sobie radzimy, to czemu ty byś mógł sobie nie poradzić?- zapytałam.
-Ja już sam nie wiem.
-Harry, radziłabym ci się jak najszybciej pozbierać. Zostawiłem tak samą Sue. Ona jest załamana.
-Naprawdę?-zapytał.
-Tak. Wyszedłeś tak z tego pokoju zostawiając Susanne samą. Jak myślisz, co ona mogła sobie pomyśleć?
-Masz rację. Naprawdę sobie z tym poradzę?
-Tak.- zaśmiałam się. Harry natychmiast wstał i poszedł do domu. Zrobiłam to co on. W salonie zastałam wszystkich. Popatrzyłam na Sue. Uśmiechnęłam się do mnie.
-Ok, to my już idziemy. Zostawimy was samych.- powiedział Niall.
-Pat, nie chciałabyś dzisiaj spać u cioci Emmy?- zapyta Zayn.
-Tak!- krzyknęła mała. Malik spakował jej piżamkę i natychmiast wszyscy wyszli z domu.
-Zayn, ja przepraszam cię.- powiedziałam, bo tak naprawdę nie wiedziałam, co mam zrobić.
-Nic nie mów.- doradził mój mąż i podszedł do mnie, po czym mnie pocałował. Zrobił to bardzo zachłannie, ale nie przeszkadzało mi to.
-Brakowało mi tego.- powiedział.
-Zayn, ja…- chciałam coś powiedzieć, ale mi to uniemożliwiono.
-Ciii, nic nie mów.- powiedział Malik i przyłożył mi palec do ust.-Daj mi skończyć.- posłusznie przytaknęłam głową.- Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że wróciłaś. Już myślałem, że to nigdy nie nastąpi. Nawet nie wiesz, jak jestem szczęśliwy. Słuchaj, co powiesz na kino, żeby zapomnieć o tym wszystkim. O tym całym tygodniu.
-Kino mówisz?- zaśmiałam się.
-Tak kino, a później możemy jeszcze coś porobić.- powiedział przejeżdżając rękami po moich plecach i zjeżdżając coraz niżej, aż zatrzymał je na mojej pupie.
-Na co ty liczysz?- zapytałam, chociaż dobrze wiedziałam, o co mu chodzi.
-Przecież wiesz.
-No nie wiem, czy jestem na to gotowa.- przyznałam.
-Musimy się rozerwać po tym tygodniu ciszy.- zauważył Zayn.
-Jeszcze zobaczymy.- powiedziałam. Tak naprawdę nie wiedziałam, czy tego chcę.
   Tak jak zaplanowaliśmy, poszliśmy do kina. Wybraliśmy komedię romantyczką. Przez cały seans trzymaliśmy się za ręce.
   Po półtorej godzinnym filmie wróciliśmy do domu.
-Co powiesz, na miłą noc?- zapytał Zayn coraz bliżej do mnie podchodząc.
-Tobie nie można odmówić.- zaśmiałam się.

____________________________________________________


Rozdział z dedykacją dla Pauli ♥ Dla Ciebie weselszy rozdział, bo bardzo chciałaś, żeby wszystko wróciło do normy ; ) Kochana, bardzo dziękuję Ci, za wszystkie komentarze, no i za to, że jesteś. Prawie od początku czytałaś mojego bloga i jestem Ci za to wdzięczna. Kocham Twoje komentarze (a najbardziej te pokręcone O.o). W sumie to nie wiem, jak ty ze mną wytrzymujesz tak od początku? Przecież jestem ZUA (hehehe, pamiętasz ten komentarz?) no ale najwidoczniej komuś podoba się moje opowiadanie. Jeszcze raz dziękuję ♥

Jak podoba Wam się rozdział?
Nie wyszedł tak jak chciałam, ale nic na to nie poradzę.
Aha, muszę Was ostrzec, że następny rozdział nie będzie zbyt miły. 
Z góry przepraszam wszystkie czytelniczki, które chciały, żeby Megan i Zayn byli szczęśliwi. Z pewnością będziecie na mnie złe, ale gdybym nie wymyśliła tego, to ten blog już dawno dobiegłby końca. Przepraszam. Nie krzyczcie na mnie! hehehe

Dobra, to do następnego.
Kocham Was ♥♥♥

środa, 24 lipca 2013

The Versalite Blogger

Zostałam nominowana do The Versalite Blogger przez: http://still-the-one-blog.blogspot.com/ i http://one69direction69.blogspot.com/

Dziękuję za nominację, to wiele dla mnie znaczy ♥

Na czym to polega?

Zasady:
1. Podziękuj nominującemu na jego blogu.
2. Pokaż nagrodę The Versalite Blogger na swoim blogu.
3. Napisz 7 faktów o sobie.
4. Nominuj 15 blogów, które twoim zdaniem na to zasługują.
5. Poinformuj ich o tym :)


Fakty o mnie. ( Już je raz pisałam, więc starałam się napisać coś innego o sobie )

1. Interesuję się poezją i sztuką ; )

2. Oprócz Pop'u słucham jeszcze Rock'a i Dubstep'u.

3. Lubię czytać książki.

4. Od 3 lat gram na gitarze.

5. Swoją gitarę nazwałam Larry ( tak wiem, to trochę dziwne, po prostu podoba mi się to imię. Nie jestem Larry Shipper'ką, chociaż trochę w to wierzę, coś w tym jest. Gdyby Larry był prawdziwy to się od nich nie odwrócę, każdy ma prawo być tym, kim jest) (proszę, nie hejtujcie mnie za to)

6. Uważam, że każdy człowiek jest sobie równy, nie ma lepszych i gorszych, są tylko Ci, którym lepiej wiedzie się w życiu.

7. Jestem raczej samotnikiem, ale kocham moich przyjaciół, i nie mogłabym bez nich żyć.


Blogi, które nominuję: 


poniedziałek, 22 lipca 2013

54. Załamanie...

Rozdział pisany przy tej piosence: Music  Możecie posłuchać :)


-Dlaczego poszedłeś za mną?- zapytałam.
-Ponieważ nie chciałem zostawiać cię samą.- Niall się o mnie martwił, jak miło. Bynajmniej jeden.
-Bałeś się, że sobie coś zrobię?- zadałam mu pytanie.
-Tak.- przyznał i spojrzał mi w oczy. Widziałam w nich żal.
-Niall, ja…- nie wiedziałam, co mu mam powiedzieć.
-Zrozum, wiem jak się czujesz.- powiedział.
-Ty nigdy nie straciłeś dziecka.- zauważyłam.
-No nie, ale wiem, jak to jest stracić bliską Ci osobę.
-Kogo straciłeś?- zapytałam.
-Wiesz, że miałem mieć brata bliźniaka?
-Co?- Niall bardzo mnie tym zaskoczył.- Nigdy o tym nie mówiłeś.- zauważyłam.
-Czym tu się chwalić?- blondas miał rację.
-Przykro mi.- spuściłam głowę.
-Ach, skoda gadać.- machnął ręką. Widziałam, że jest mu ciężko. Zresztą komu by nie było.- Meg, obiecaj mi jedno.
-Co takiego?- zapytałam.
-Proszę, nie rób nic głupiego, nie zamykaj się w sobie.
-Skąd wiesz, że…- nie dał mi dokończyć.
-Widzę, że izolujesz się od nas. Nie rób tego, uwierz, że nam też jest ciężko. Każdy z nas ma gorsze dni, ale nie ma co rozpamiętywać tego.
-Ale nie da się tak po prostu zapomnieć.- zauważyłam.
-Wiem, ale zawsze można spróbować. Nie można cały czas siedzieć i się załamywać. No trudno stało się, czasu nie cofniemy.- jego słowa dały mi coś do zrozumienia, ale ja nie potrafiłam tak zignorować tej sprawy.
-Niall, ja sama nie wiem.- odpowiedziałam, bo tak naprawdę byłam trochę skołowana tą całą sytuacją.
-Przemyśl moje słowa.- powiedział Horan i wyszedł zostawiając mnie z tym wszystkim.
   Usiadłam wyczerpana na łóżko. Schowałam głowę w dłoniach i próbowałam powstrzymać łzy. Może rzeczywiście powinnam o tym wszystkim zapomnieć? Już sama nie wiem.
   Wstałam i ponownie zamknęłam drzwi na klucz. Nie chciałam, żeby ktoś jeszcze tu wchodził. Wiem, że blondas mówił mi, żebym się nie zamykała w sobie, ale nie wiem, czy tak potrafię. Nie wiem, czy jestem w stanie to zrobić.
-Moje życie jest do dupy.- powiedziałam sama do siebie.
   Siedziałam w tym pokoju przez cały dzień i rozmyślałam. Już nikt się nie dobijał do drzwi. Chyba dali mi spokój.
   Był już wieczór. Byłam strasznie głodna. Do tego źle się czułam. Musiałam jak najszybciej coś zjeść. Nie mogłam cały czas siedzieć w tym pokoju. Postanowiłam, że wyjdę i pójdę do kuchni.
   Po cichu otworzyłam drzwi i wyszłam. Zaczęłam schodzić po schodach. Ledwo co chodziłam. Strasznie kręciło mi się w głowie. Zatrzymałam się dopiero w przedpokoju i spojrzałam do salonu. Gości już nie było, tylko Zayn siedział na kanapie ze spuszczoną głową. Widać było, że jego ta sprawa też przejęła.
   Zebrałam się w sobie i weszłam do salonu. Mój mąż mnie zauważył. Od razu spojrzał na mnie. W jego oczach było widać żal.
-Megan.- powiedział i zaczął się do mnie zbliżać. Uniknęłam jego wzroku i poszłam prosto do kuchni nie zatrzymując się.
    Zaczęłam robić sobie kanapkę.
-Zadzwoniłem do mojej mamy, aby Patty została tam dłużej.- oznajmił. Pokiwałam głową na zgodę  i chciałam wyjść z kuchni, jednak Malik mnie zatrzymał. -Megan, nie zostawiaj mnie samego. Wiem, że jest ci ciężko, ale mi także. Proszę, boję się o ciebie. Nic się nie odzywasz. Powiedz coś.- nie wiedziałam, co mam zrobić. Nie mogłam wydobyć z siebie słowa. Czułam, jak moje nogi robią się jak z waty. To była kwestia czasu, kiedy się przewrócę. Brzuch zaczął mnie boleć, to pewnie z powodu głodu.
   Oparłam się o blat, ponieważ już nie mogłam stać.
-Meg, co ci jest?- zapytał wystraszony Zayn. Nie mogłam już dłużej ustać. Na szczęście mój mąż mnie złapał i wziął na ręce.- Zaniosę cię do pokoju.- powiedział. Ze zgodą pokiwałam głową.
   Tak naprawdę nie chciałam zgodzić się na to, ale nie miałam innego wyjścia.
   Mój mąż zaniósł mnie do pokoju i położył na łóżko.
-Co ci jest?- zapytał ponownie. No tak, martwił się o mnie. Podniosłam tylko ramiona w geście, że nie wiem. –Przynieść ci coś do jedzenia?- pokiwałam głową, że tak.
   Zayn wyszedł z pokoju zostawiając mnie samą. Nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Nie potrafiłam sobie poradzić z tą całą sytuacją. Wiem, że nie zachowywałam się normalnie, ale nie potrafiłam inaczej. Nie wiem, dlaczego taka jestem. To całe życie mnie przerasta. Wiem, że innym także jest ciężko z tego powodu, ale oni mogliby też postawić się w mojej sytuacji.
   Malik wszedł do pokoju z talerzem pełnym naleśników. Usiadłam na łóżko, a Zayn położył talerz na moich kolanach.
-Proszę.- powiedział i szybko wyszedł z pokoju. Chyba zrozumiał, że wolę być sama.
   Zjadłam kanapki i od razu poczułam się lepiej. Odłożyłam talerz na komodę i przewróciłam się na bok. Nawet nie wiem kiedy, ale zasnęłam, chociaż wcale tego nie chciałam.

Tydzień później.
   Obudziłam się. Byłam sama w pokoju. Nie zdziwiło mnie to, ponieważ Zayn od jakiegoś tygodnia spał na kanapie, bo ja nie chciałam z nim spać. Przesz cały tydzień unikałam go jak tylko mogłam. Malik dał już sobie ze mną spokój. Zrozumiał, że do mnie nie dojdzie. Przyznam się, że zamknęłam się w sobie. Nie posłuchałam rady Niall’a. Ta cała sprawa mnie załamała i zniszczyła. Wiem to. Nawet już nie zajmowałam się Patty. A mała gdy pytała się o mnie, to Zayn mówił, że mama się źle czuje. Wiem, że źle robiłam, ale nie potrafiłam inaczej.
   Zrobiłam się głodna, więc zeszłam na dół. W salonie zobaczyłam, że mulat śpi na kanapie. Nic dziwnego.
   Na palcach przeszłam do kuchni. Zaczęłam robić sobie śniadanie. W pewnym momencie przez przypadek upuściłam talerz, który spadł na podłogę i się potłukł. Zaczęłam zbierać szkło, jednak niezdarna przecięłam się. Krew zaczęła lecieć mi z palca. Przykra sprawa.
-Co się stało?- zapytał zaspany Zayn wchodząc do kuchni. Popatrzył na mnie.- Daj, pomogę ci.- powiedział. Nic mu nie odpowiedziałam. Mój mąż zaczął zbierać kawałki szkła. Ja usiadłam na krzesło i patrzyłam na niego. Kompletnie zapomniałam, że leci mi krew z palca.
    Zayn szybko uporał się ze szkłem i podszedł do mnie.
-Pokaż rękę.- powiedział. Posłusznie podałam mu moją dłoń. -Trzeba to opatrzyć.- zauważył. Pokiwałam na zgodę głową. - Poczekaj.- podszedł do szafy i wyją apteczkę. Wyciągnął z niej wodę utlenioną i plaster. -Może trochę zaboleć.- ostrzegł i odkaził mi ranę, po czy przykleił plaster. -Gotowe.
-Dziękuję.- pierwszy raz od tygodnia się do niego odezwałam. Zayn popatrzył mi prosto w oczy. Widziałam, że się uśmiechnął. Chciałam odejść, ale Malik chwycił moją rękę.
-Megan nie idź.- poprosił.- Od tygodnia ze sobą nie rozmawialiśmy. Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam. Ta cisza mnie dobija. Nie mogło by być tak jak dawniej?- spojrzałam mu prosto w oczy. Widziałam w nich żal. 
-Zayn, ja nie wiem, czy mogę.- przyznałam.
-Jeżeli człowiek bardzo się stara, to mu to wyjdzie. Musimy się postarać. Rozumiem, że to dla ciebie trudne, ale nie możemy unikać siebie całe życie. Już najwyższy czas, aby wszystko wróciło do normy.
-Może masz rację.- powiedziałam i odeszłam. Poszłam do sypialni. Musiałam się zastanowić. Nie wiem, czy mogę tak o tym zapomnieć. Wiem, że nie zachowuję się jak normalna matka. Inne kobiety potrafią zapomnieć, ale ja nie.
   Siedziałam w samotności aż do południa. Równo o 15:00 usłyszałam dzwonek do drzwi. 
   Ktoś zapukał do moich drzwi.
-Megan, otwórz. To ja Niall.- usłyszałam głos blondasa.
   Natychmiast podeszłam do drzwi i je otworzyłam.
-O co chodzi?- zapytałam. Horan był jedyną osobą, z którą normalnie rozmawiałam.
-Zayn mi powiedział, że dzisiaj z nim trochę rozmawiałaś.

-No, to prawda.- przyznałam.
-Nawet nie wiesz, jaki on był szczęśliwy. Meg, zrozum, on naprawdę cię kocha i chciałby, żeby wszystko wróciło do normy.

-Chyba masz rację.- powiedziałam. W sumie to i ja miałam dość tej ciszy. Nie mogłam tak dalej.
-Chodź, może zejdziemy na dół.- zaproponował Niall.
-Ja nie wiem.

_____________________________________________________

Z okazji, że jest 6900 wyświetleń, dodaję rozdział.
Nigdy Wam tego nie mówiłam, ale to było moje marzenie, żeby było aż tyle wyświetleń. Dziękuję !
A co do rozdziału. Podoba się Wam? 
Jak myślicie, czy Megan zejdzie na dół i wszystko wróci do normy?
Aha. Usunęłam zakładkę bohaterowie. Jeżeli będzie się ktoś nowy pojawiać, to będę go dodawać pod rozdziałami. Tak będzie łatwiej.

Nie wiem, kiedy pojawi się następny rozdział. Do następnego. Kocham Was.

PS. Dodałam jednego nowego bohatera pod rozdziałem 51. Jeżeli chcecie obejrzeć resztę, to są pod 1 i 48 rozdziałem.