czwartek, 19 września 2013

64. Rozmyślenia...

Ważna informacja pod rozdziałem!


-Dobra. Teraz już wiesz co i jak. Możesz zaczynać.- powiedziała Sam. Dostałam odpowiednie wskazówki i teksty piosenek. Tak naprawdę wszystkie znałam. Goście powoli zaczęli się schodzić. Wszyscy zamówili coś do jedzenia i czekali na występ. Nie powiem, trochę się bałam, ale nie dałam po sobie tego poznać. W rogu zauważyłam mężczyznę w garniturze. Wyglądał na bardzo ważną osobę, ale nie obchodziłam się tym zbytnio.
   Wkroczyłam na scenę. Muzyka zaczęła grać, więc wkroczyłam do akcji. Moim zadaniem było tylko śpiewać. Nic trudnego, jak się ma głos. Z tego co zauważyłam, ludziom się to podobało. Nie jeden tupał nogom w rytm piosenki. Widać, że niektórzy by zatańczyli. Cieszyło mnie to ogromnie. Miło, że komuś podobało się to, co robiłam.
   Od zawsze marzyłam, żeby być sławną. Wiem, że tutaj może mi się to nie uda, ale mam nadzieję, że jakiś fanów zyskam. Byłoby super.
   Mam nadzieję, że Zayn tu nigdy nie przyjdzie. To nie jest tak daleko od jego domu. Najgorsze byłoby to, gdyby przez przypadek tu zajrzał i mnie zobaczył. Nie wiem, czy bym uciekała, czy dalej śpiewała? Chociaż on nic by mi nie zrobił na oczach ludzi. Nie wiem, dlaczego tak dramatyzuję. Już dawno powinnam się go przestać bać, ale nie mogę. Już tak mi zostało. Nie wiem, czy kiedykolwiek mogłabym mu zaufać. Już mu jedną szansę dałam i chyba nie stać mnie na więcej. Nie wybaczę mu tego. Jak najszybciej złożyłabym papiery o rozwód, ale ja nadal go kocham i nie potrafię tego zrobić. Gdyby żył Liam... Z pewnością wszystko byłoby teraz inne. Na pewno byłoby lepiej.
   Zrobiłam sobie przerwę w śpiewaniu i podeszłam do baru, po czym napiłam się wody. Zaschło mi w gardle od takiego śpiewania. Już wiem, co chłopcy czują na scenie. To niesamowite uczucie.
-Słuchaj, zauważyłem, że masz talent. Nie marzyłaś nigdy o występ z jakimś sławnym zespołem?- zapytał mężczyzna siadając obok mnie. To właśnie ten, o którym wspominałam. Tak elegancko ubrany.
-Tak.- przyznałam.
-Jestem menadżerem ROOM 94. Słyszałaś może o takim zespole?- zapytał.
-Obiło mi się o uszy.- przyznałam.
-Ładnie śpiewasz i pomyślałbym, czy może nie nadawałabyś się do duetu z nimi.
-Ja?- zapytałam. Byłam zdziwiona.
-Tak. Myślę, że jesteś odpowiednia. Słuchaj. Jeżeli będziesz zainteresowana, to zadzwoń.- podał mi wizytówkę i zostawiając mnie bez słowa wyszedł. To było dziwne, ale z drugiej strony miałam okazję zostać sławna. Taki duet z zespołem to coś.
   Wróciłam na scenę i dalej śpiewałam.
   Dopiero pod wieczór wróciłam do domu. To był dzień pełen pracy. Oczywiście, gdy już wróciłam musiałam pobawić się z Patty, ale mi to nie przeszkadzało. Kochałam ją i musiałam poświęcić jej chociaż trochę czasu. Dużo myślałam o tym, czy zadzwonić do tego faceta. Nie wiedziałam, co mam robić. Postanowiłam, że zadzwonię. Raz się żyje. Może akurat stanę się sławna? Tak. Zrobię to teraz.
   Wzięłam wizytówkę do ręki oraz komórkę i wybrałam numer. Nacisnęłam zieloną słuchawkę. Raz się żyje. Ktoś odebrał.
-Dobry wieczór.- powiedziała do słuchawki.
-Dobry wieczór.
-Czy mogę prosić…- nie dane mi było dokończyć.
-Tak, to ja.- odpowiedział mężczyzna. Tak, głos miał taki sam, jak ten który dawał mi tą wizytówkę.
-Dzwonię w sprawie tej propozycji.- przyznałam.
-Tak. Jeżeli zechcesz, to przyjdź jutro do wytwórni. Adres jest na wizytówce. Poznasz chłopaków i wspólnie zdecydujecie, czy podejmiecie współpracę.
-Dobrze.- tak po prostu się rozłączył. Świat biznesu jest dziwny. Wszystko na szybko, no ale ok. Da się przeżyć. Nie jestem tylko pewna, czy jutro mam zaryzykować i spróbować spełnić swoje marzenia. Jest to bardzo ryzykowne posunięcie. Ale nie mogę się tym martwić. Mam ważniejsze rzeczy na głowie, jak na przykład Zayn'a. Nie wiem, co mam robić. Chcę do niego wrócić, ale teraz mi wstyd tak po prostu wejść do mieszkania i oznajmić wszystkim, że wróciłam. To dziwnie by wyglądało. Kocham Zayn'a, ale nie wiem czy mam wracać. Mam nadzieję, że znajdzie sobie kogoś lepszego, z kim nie będzie miał tylu kłopotów. Niech znajdzie sobie dziewczynę, która od niego nie będzie uciekać, i która będzie na niego zasługiwać, ponieważ jest wspaniałym człowiekiem. Szkoda tylko, że teraz sobie to uświadomiłam, kiedy go straciłam...
   Dobra, koniec tych rozmyśleń! Stało się.
   A może jednak zaryzykuję i sprawdzę co u niego? Może nasza miłość nie została przekreślona?
   Nie, co ja wygaduję?! On na pewno jest teraz szczęśliwy beze mnie.
   Zeszłam na dół i pomogłam w przygotowaniu kolacji. Wszystko działo się tak prędko. Byłam cała rozkojarzona, ale trzymałam się. Pomogłam w kolacji i wszyscy zaczęliśmy jeść. Dopiero teraz dziwnie się poczułam. Co ja tu do licha robię? Państwo Payne nie są moją rodziną, a ja tak po prostu pewnego dnia się do nich wyprowadziłam. Muszę coś z tym zrobić. Jeszcze nie wiem co. Pomyślę nad tym.
   Wieczorem około 22:00 wszyscy poszli spać. Nawet Patty tak długo wytrzymała. 
   Jutro nowy dzień. Pójdę do tego faceta i zobaczymy co da się zrobić.Może akurat mi się powiedzie i zostanę sławna? Wszystko możliwe. Nie mogę jeszcze tego przekreślić. Wiem, że stać mnie na wiele, chociaż mam już 25 lat. Najmłodsza to ja nie jestem, ale co mi tam. Warto zaryzykować.
   Pogrążona w rozmyślaniach zasnęłam.

   Obudziłam się około 7:00. Jak najszybciej mogłam ubrałam się i zjadłam śniadanie. Tylko ja nie spałam, no ale trudno. Poradzę sobie sama. Ok. 8:00 zadzwoniłam do mojej szefowie i oznajmiłam, że nie przyjdę dzisiaj do pracy. Zgodziła się na to, mówiąc,że ma już jakieś zastępstwo, więc nie jest najgorzej. Nie była na mnie zła. A ja już myślałam, że przez moje obijanie się wylecę z roboty. Oj, nie wybaczyłabym tego sobie. No ale z drugiej strony nie musiałabym wcześnie wstawać... Nie wiem, jak się to dalej potoczy. Zobaczymy jak będzie na tej wizycie z tym zespołem. Jak oni się nazywali? ROOM 94? Chyba tak.
   Gdy skończyłam wszystkie czynności, jakie musiałam wykonać była już 9:00. 
   Wygładziłam sukienkę i wyszłam z domu. Poszłam na autobus, bo mój samochód został z moim starym domu. Że ja tak o nim zapomniałam. Już raczej nie będę po niego wracać. Autobus podjechał i wsiadłam do niego.
   W pewnym momencie za szybą zobaczyłam pewien dom. Zapomniałam, że będę obok niego przejeżdżać. Był to dom, w którym mieszkałam razem z moim mężem. Wszystko wyglądało na takie opustoszałe. Ciekawe, co robi teraz Zayn? Też jest tak zasmucony jak ja, czy może jest szczęśliwy? Kurde, nie mogę się tak zadręczać. Koniec tego rozmyślania. Popełniłam największy błąd w moim życiu. Nie mogę cały czas tego sobie wspominać. Koniec. Już o tym nie myślę.
   Jeszcze raz dokładnie sprawdziłam adres na wizytówce, aby nie wysiąść na złym przystanku i gdy autobus podjechał w odpowiednie miejsce wysiadłam.  
   Przeszłam się kawałek i zobaczyłam wysoki budynek. Dobrze trafiłam. Przyśpieszyłam kroku i weszłam do budynku.

_________________________________________

Cześć, to ja!
Tak wiem, rozdział pojawił się późno. 
Ok, mam dla Was bardzo ważną sprawę. Otóż wyjeżdżam do sanatorium. Nie będzie mnie miesiąc i nie wiem, jak będzie z rozdziałami. Nie wiem, czy będę mogła tam pisać. Laptopa nie mam, a moja komórka się do tego nie nadaje. Nie wiem, jak to będzie. Możliwe, że przez ten miesiąc rozdziały nie będą się pojawiać, chociaż jakoś spróbuję. 
Wyjeżdżam w tą sobotę, więc następny rozdział nie wiem, kiedy się pojawi. Już nic nie zdążę napisać.
Mam nadzieję, że o mnie nie zapomnicie.
Do zobaczenia. Możliwe, że dodam jakiś post o sanatorium, jeżeli będę w stanie.

Kocham Was ♥ 

wtorek, 10 września 2013

63. Życie staje się lepsze...

-Steve.- uśmiechnęłam się.
-Cześć. Gotowa?- zapytał.
-Tak, tylko wezmę torebkę.- powiedziałam i wróciłam do salonu. Pożegnałam się z córeczką i wyszłam z domu.- Gdzie mnie zabierasz?- zapytałam.
-Pójdziemy do restauracji. Co ty na to?- zapytał Stefan.
-W sumie, to czemu nie.- zaśmiałam się.
-Meg. Mam do ciebie pytanie.- zaczął Steve. Spojrzałam na niego. Był jakiś taki dziwny, niepewny. Coś go dręczyło. 
-O co chodzi?- zapytałam.
-Nie uraź się, ale chciałbym wiedzieć, jaki jest twój mąż.- o nie. Po co on chciał to wiedzieć? Na prawdę musiał zapytać o to? Akurat teraz.
-Mąż jak mąż.- zaśmiałam się. Co miałam mu  w takiej sytuacji powiedzieć?
-A opiszesz mi go dokładniej?
-Dlaczego chcesz to wiedzieć?- zapytałam. Nie mogło obejść się bez tego pytania. Po prostu chciałam wiedzieć.
-Tak, z ciekawości.- odpowiedział.
-Jest kochany.- odpowiedziałam. W sumie, to była prawda. Zayn był kochany. Przecież go kochałam, a raczej nadal kocham. Nie mogę siebie oszukiwać. Kocham tego wariata najmocniej na świecie. Kocham jego i Patty. To są dwie najważniejsze osoby w moim życiu.
-Coś więcej?
-A co chciałbyś wiedzieć?- zapytałam. Ta sytuacja zaczęła mnie denerwować.
-Jakie były między wami stosunki?- chyba żartował. Jak on mógł o to spytać? Czuję, że ten wieczór nie będzie przyjemny. Chcę, żeby jak najszybciej miną. Najchętniej wróciłabym do domu, ale gdy to zrobię, nie spełnię swoich ,marzeń.
-Nie twoja sprawa.- zauważyłam. Stefan się zamknął. Chyba zrozumiał, że jestem na niego zła.
   Doszliśmy do restauracji w ciszy. Na szczęście. Byłam strasznie zła na Steve'a.
   W restauracji też nie byliśmy zbytnio rozmowni. Nie miałam na to ochoty. Była zła i to strasznie. Modliłam się tylko, żeby ten czas jak najszybciej minął. Miałam dosyć tej całej "randki".
   Na szczęście ten  czas szybko zleciał. Było koszmarnie. Wróciłam jak najszybciej do domu. Nawet nie chciałam, żeby Stefan mnie odprowadzał. Miałam dość jego towarzystwa.
   Ciocia oczywiście się pytała jak było. Skłamałam jej, że świetnie i poszłam spać. Mam nadzieję, że następny dzień będzie lepszy.

Następny dzień.
   Obudziłam się pełna energii. Dziś nowy dzień. Nowy lepszy dzień. Mam taką nadzieję. Jestem szczęśliwa... no może nie całkiem. Nie wiem dlaczego, ale stęskniłam się za Zayn'em. Ok, nie wspominajmy o nim. To rozdział zakończony. Muszę się z tym pogodzić.
   Spakowałam wszystkie swoje rzeczy do walizki i od razu postanowiłam wyjechać. Miałam samolot za godzinę. Ciocia uparła się, że pojedzie z nami na lotnisko. Nie mogłam jej powstrzymać, ale w sumie, to się cieszyłam, że będzie tęsknić. Bynajmniej wiem, że ktoś mnie potrzebuje i zawsze mogę wrócić.
   Wysiedliśmy z samochodu i poszliśmy na lotnisko. 
-Pa ciociu.- powiedziałam. Właśnie przyszedł czas rozstania.
-Pa.- odpowiedziała, obie nas wyściskała i już mogłam wchodzić do samolotu.
-Pa babciu.- powiedziała Patty.
-Do zobaczenia kochanie.- weszłyśmy do samolotu i zajęłyśmy swoje miejsca.
-Mamusiu, dlaczego znowu gdzieś lecimy?- zapytała Pat.
-Kochanie, dostałam pracę.- wyjaśniłam.
-A tatuś? Co z tatusiem?- zapytała. Tego pytania najbardziej się obawiałam. Co ja jej mam odpowiedzieć?
-Patrz, jakie chmurki.- odwróciłam jej uwagę. Chyba nie zorientowała się, że to był tylko podstęp. Na szczęście już więcej o Zayn’a nie pytała. Byłam uratowana.
   Po jakimś czasie lot się skończył. Mogliśmy już wysiadać i tak właśnie zrobiliśmy. Zamówiłam taxi i razem z moją córeczką pojechałam do pani Payne. Sama zaoferowała mi pomoc, więc nie będzie miała się jak wykręcić.
   Wkrótce dojechaliśmy na miejsce. Żółtawy dom rzucał się w oczy.
-Mamusiu, dlaczego przyjechałyśmy tutaj, a nie do domku?- zapytała Patty.
-Ponieważ  na razie będziemy tutaj mieszkać.- wyjaśniłam. Mała dziwnie na mnie spojrzała, ale nie odezwała się słowem. Na szczęście.
   Zapukałam do drzwi i otworzyła mi mama Liam’a.
-Dzień dobry.- powiedziałam.
-Cześć ciociu.- odezwała się Pat.
-Witajcie. Wchodźcie.
-Mam pytanie.- zaczęłam. Na szczęście Pat pobiegła od razu do salonu, do pana Payne, żeby ten się z nią pobawił. Ona nie miała dla niego litości. Bardzo go lubiła, więc może dlatego.
-O co chodzi?- zapytała mama Liam’a.
-Bo mówiła pani, że jakby co, to mogłabym się tutaj zatrzymać. Czy ta oferta jest nadal aktualna?- zapytałam żartobliwie.
-No jasne. Wiedziałam, że przyjdziesz.
-Że co?- skąd ona mogła to wiedzieć.
-Piszę w mediach, że między tobą, a Malikiem coś poważnego się stało. Widziano cię na lotnisku.
-Super.- powiedziałam i zrezygnowana ściągnęłam buty.
-Chodź. Zaprowadzę cię do pokoju.
-Dobrze.- razem poszliśmy na górę. To tutaj mieściły się pokoju sióstr Liam’a, które już dawno się wyprowadziły. Tak naprawdę to nie wiem, co się z nimi stało. Nie miałam ostatnio z nimi żadnego kontaktu, a naprawdę się lubiłyśmy.
-Dziękuję.- powiedziałam i weszłam do pokoju, który wskazała mi pani Payne.
   Jak najszybciej musiałam się stawić do tej knajpki. Miałam przygotować jakąś piosenkę. Wybrałam Up All Night. Myślę, że to odpowiednia piosenka, chociaż nie pasuje do pory dnia, ale co mi tam.
   Ubrałam się stosownie i zbiegając na dół po schodach powiedziałam, gdzie idę. Ubrałam szybko buty i nie czekając na odpowiedź wyszłam. Byłam szczęśliwa. Heh, marzenia się spełniają, chociaż moje się jeszcze nie spełniło, ale myślę, że to za chwilę się stanie.
   Na szczęście szybko odnalazłam knajpkę. Była on może z kilometr od domu państwa Payne. Ale mi się trafiło! Jednak ten naszyjnik od Liam’a przynosi mi szczęście.
   Weszłam do knajpki i podeszłam do kelnerki.
-Dzień dobry. Czy mogłabym rozmawiać z szefową tego baru?- zapytałam.
-Tak, to ja.- odpowiedziała mi brunetka. Była wysoka i bardzo szczupła.
-Jestem Megan Malik.- przedstawiłam się. To nazwisko mnie drażniło.
-Aha, to o tobie mówił mi Steve?- zapytała. Chyba kojarzyła fakty.
-Tak.
-Ok. To pokaż co umiesz. Jeżeli mi się spodobasz, to dam ci tę pracę.- oznajmiła.
-Dobrze.- zgodziłam się.
-Wchodź na scenę.
   Podałam płytę DJ i wzięłam mikrofon, po czym wyszłam na scenę. Chłopak puścił melodię i zaczęłam śpiewać. Myślę, że nieźle mi to wyszło.  Bardzo się w to wczułam. Fajnie, jeżeli dostanę tę pracę.
   Po chwili skończyłam śpiewać.
-Masz tę robotę!- krzyknęła Sam. Moja szefowa nazywała się Samantha. Steve mnie o tym poinformował.
-Dzięki.- uśmiechnęłam się.
-Przyjdź jutro na 10:00. Powiem ci co i jak i zaczniesz pracę.- oznajmiła.
-Dziękuję.- powiedziałam i szczęśliwa wróciłam do domu. Opowiedziałam wszystkim o moim szczęściu. Będę mogła teraz zarabiać. Myślę, że życie jeszcze mi się ułoży.

_________________________________________

Hey, to ja :D 
Jak widzicie udało mi się napisać rozdział.Wiem, że krótki, ale to z braku czasu. 

Ok, a więc co myślicie o rozdziale?
Czy cieszycie się z tego, że Magan spełnia swoje marzenia? 
Jak myślicie, co Meg powinna zrobić ze swoim życiem? 

Do następnego.
Kocham Was ♥

środa, 4 września 2013

62. Życie mi się układa...

-Zayn?- powtórzyłam. Co on tutaj robił? Już nie dość kłopotów mi przyniósł?
-Wiecie co, to ja może zostawię was samych. To rozmowa między wami. Pójdę do sklepu.- powiedziała ciocia.- Pat, chodź ze mną.- wzięła małą za rączkę i obie wyszły z mieszkania. Wzięłam komórkę do ręki.
-Mam teraz zadzwonić na policję, czy za chwilę?- zapytałam. Bałam się go. Bałam się, że znowu mnie uderzy.
-Nie będziesz musiała dzwonić na policję, ponieważ nic ci nie zrobię.-  odpowiedział Malik.
-Co tutaj robisz?- zapytałam. Nadal w ręce miałam komórkę. Wolałam być ubezpieczona. A co, jeżeli mi coś zrobi?
   Może trochę przesadzam. Zayn już nic mi nie zrobi. Wiem to. Nie wiem dlaczego, ale to wiem. Przecież on nie jest taki. Kurde, ale jestem niezdecydowana. 
   Odłożyłam komórkę na stół.
-Przyleciałem pogadać.- wyjaśnił mój mąż.
-Niby o czym?
-O nas.
-Nie ma żadnych nas.- zauważyłam. On jeszcze o tym nie wiedział?
-Słuchaj Meg. Ja naprawdę nie chciałem cię wtedy skrzywdzić. To stało się przez przypadek.
-Ok. Powiedźmy, że ci wierzę. Co dalej?- zapytałam.
-Chcę, żebyś wróciła.- spuścił głowę.
-Zayn, ja nie wrócę.- zauważyłam.
-Słuchaj, media się jakoś o tym wszystkim dowiedziały. Przypuszczają, że coś się zdarzyło między nami. Mają zdjęcia, jak wybiegasz z domu zapłakana.
-I co z tego?- media powinny znać prawdę.
-Co z tego?- oburzył się.- Nie wiesz, jacy oni są? Próbują każdemu wcisnąć jakąś bajeczkę. Oni niszczą ludzkie życie. Już sobie ubzdurali, a raczej jedna gazeta opisała nas w artykule, że One Direction znęca się nad swoimi dziewczynami i żonami. Że jesteśmy jakimiś psychopatami. 
-Może to ty jesteś?- zapytałam. Byłam wściekła, a teraz miałam się okazję na kimś wyżyć. 
-Nie jestem żadnym psychopatom.- widać, że go zdenerwowałam.- ile razy mam cię jeszcze za to przepraszać?
-Do skutku.- zadrwiłam.
-Nie możemy już normalnie pogadać?- zapytał.
-Najwidoczniej nie.- zaśmiałam się.
-Zmieniłaś się.
-O, pan się zorientował. Jak szybko.- zadrwiłam.
-W jednej z gazet napisali, że jesteś w ciąży. Skąd oni o tym wiedzą?- zapytał.- Widać zdjęcia jak jechałaś do szpitala z... Louis'em. Coś się stało?- zapytał. Jego ton natychmiastowo się zmienił.
-Nie twoja strawa.- zauważyłam.
-Ale to także moje dziecko.- przyznał. Miał rację. Nosiłam w brzuchu jego dziecko. Jego cząstkę. Nawet jeżeli się z nim rozstanę, to i tak nigdy nie zapomnę.
-Byłam w szpitalu, bo źle się poczułam. Proste.- powiedziałam.
-Coś z dzieckiem?- zapytał.
-Nie. Teraz już wszystko jest dobrze.-  przyznałam.
-Teraz? A co było wcześniej?
-Nic. Naprawdę.-  nie wiedziałam, co mam mu powiedzieć.
-Nie okłamujesz mnie?- zapytał.
-Nie, nie okłamuję cię.
-Jakby coś było nie tak, to mi powiedz.- poprosił.
-Wszystko jest ok.- przyznałam. Dopiero teraz zauważyłam, że normalnie rozmawiamy. Nie wiedziałam, że my tak potrafimy. Tak bez wrzasków. Może byłam dla niego troszkę za ostra? No tak, chyba trochę przesadziłam.
-Zawsze będziesz moją Megan, którą poznałem wtedy na jachcie.- przyznał Zayn. Zawstydziłam się. Może ja naprawdę wiele dla niego znaczyłam? Może potrafił się zmienić?
-Pamiętasz, jak się poznaliśmy?- zapytałam.
-Oj tak.- oboje staliśmy cicho próbując sobie to wszystko przypomnieć. Dobrze pamiętałam tą scenę: 

,,   Zapłaciłyśmy kapitanowi i dosiedliśmy się do jakiś chłopaków, po czym ruszyliśmy.
-Cześć, jestem Zayn. - podszedł do mnie ciemnowłosy chłopak i podał mi rękę.
-Cześć jestem Megan. - uścisnęłam jego dłoń.
-A ja Emma. - przedstawiła się moja przyjaciółka. Zaczęła podchodzić do mnie i Em reszta chłopaków.
-Hej, jestem Liam. - podał mi rękę chłopak o cudownych brązowych oczach.
-Ja jestem Louis. - powiedział mi to chłopak z grzywką na bok.
-Jestem Niall. Miło mi cię poznać. - blondyn uścisnął moją dłoń.
-Mi ciebie także - odpowiedziałam mu.
-Cześć, jestem Harry. - podszedł do mnie ostatni z chłopaków. Miał ładne kręcone włosy.
-Miło mi was wszystkich poznać. - powiedziała Emma.
-Mi również. - odezwałam się.
-Co takie ładne dziewczyny sprowadza tutaj, bo nie wyglądacie mi na Brytyjki? - zapytał Zayn.
-To prawda, Brytyjkami nie jesteśmy. Pochodzimy z Polski.
-Z Polski, mówicie. - powiedział Louis.
-Tak i jesteśmy z tego dumne. - odezwała się moja przyjaciółka.
- Dobra, ja nic nie mówiłem .- bronił się Lou. Wszyscy zaczęli się śmiać. Rozmowa trwała dalej. W pewnym momencie z radia poleciała moja i Emmy ulubiona piosenka. Zaczęłam tańczyć, a do mnie dołączyli wszyscy. Gdy piosenka się skończyła wróciliśmy na swoje miejsca.
-To moja ulubiona piosenka. Jest super. - powiedziałam.
-Dziękujemy. - odpowiedzieli chórem chłopcy, co mnie zdziwiło.
-Ale za co dziękujecie? - zapytałam.
-Za pochwalenie naszej piosenki.
-Jak to waszej? - byłam w szoku.
-My ją śpiewamy.
-Śpiewacie?
-No, wszyscy tworzymy zespół One Direction, a to jest nasza piosenka.
-Ja nie mogę. - byłam strasznie skołowana, zresztą Emma też. Po chwili dopiero ogarnęłam co się 
stało. Płynę jachtem z prawdziwymi gwiazdami."

-Do czego zmierzasz przypominając mi jak się poznaliśmy?- zapytałam.
-Żebyś dała mi jeszcze jedną szansę.- w tym momencie to on błagał, ale ja nie byłam już tą dobrą Megan, która wszystkim wybacza. O nie. To całe zdarzenie mnie zmieniło.
-Ok. Zrobimy tak. Daj mi tydzień. Ja to wszystko przemyślę i wtedy zobaczymy, czy ci wybaczę, czy nie. Ok?
-Dziękuję.- chciał mnie przytulić, ale go odepchnęłam.
-Nie.- powiedziałam.
-Dobrze. Pa. Mam nadzieję, że się jeszcze zobaczymy.- powiedział i wyszedł. Nawet nie dał mi czasu, żebym zapytała go o to, co powiedział mojej cioci. Mam nadzieję, że nic jej nie zdradził, bo jeżeli by coś powiedział, to ciotka mogłaby się na mnie obrazić i posądziłaby mnie o kłamstwo, a tego bym już nie zniosła.
   Ktoś właśnie wszedł do mieszkania. O wilku mowa.
-Zayn już poszedł?- zapytała zdziwiona. Chyba o niczym nie wiedziała. Na szczęście. Jestem uratowana.
-Tak. Śpieszył się.- wyjaśniłam.
-Aha, a porozmawialiście sobie?- znów zadała mi pytanie  ciocia.
-Tak.- przyznałam i w tym momencie zadzwonił telefon. To Steve. Odebrałam.
-Hej.- powiedział do słuchawki.
-Cześć, czy coś się stało?- zapytałam.
-Nie. Po prostu chciałem ci przypomnieć, że dzisiaj idziemy na randkę, a jutro musisz jechać do Londynu, żeby spełnić swoje marzenia.- wyjaśnił, a ja ucieszyłam się na te słowa. Myślę, że teraz będę szczęśliwa.
-Nie bój się. Nie zapomnę. Pa.- skończyłam rozmowę, ponieważ nie miałam teraz na to ochoty.
-Pa.- odpowiedział i się rozłączyłam.
   Mój humor został zniszczony przez Zayn’a. Dałam mu tydzień, żeby zastanowić się, czy do niego wrócę. Tak naprawdę to znałam odpowiedź na to pytanie. Ja już do niego nie wrócę. Nie ma na co liczyć. 
   Gdy odzyskałam trochę humor zaczęłam robić obiad, a później przygotowałam się na randkę. Ubrałam czarną prostą sukienkę do kolan. Oczywiście Patty chciała wiedzieć, gdzie idę. Skłamałam, że znowu do moich kolegów. W sumie po części to była trochę racja. Przecież spotkam się z jednym z nich. Powiedziałam o wszystkim cioci, że muszę wyjechać, bo dostałam pracę i rano mam samolot i dzisiaj idę jeszcze na nieprawdziwą randkę z Steve'm,  żeby się mu odwdzięczyć. Randka nie była prawdziwa, więc nie musiała się niczego obawiać. Ja nic nie czułam to Stefana, on był tylko moim przyjacielem.
   Ciocia była trochę smutna, że tak szybko ją opuszczamy, ale nie miałam innego wyjścia.
   Około 16:00 usłyszałam dzwonek do drzwi. To z pewnością Steve. Mam nadzieję, że Stefan nic specjalnego nie wymyślił. W sumie, to zastanawiało mnie  to, dlaczego w zamian chciał randkę ze mną. To było trochę dziwne.
   Wyrwałam się z moich rozmyślań i poszłam otworzyć drzwi. Nie myliłam się. To był Steve.

____________________________________________________


Proszę, oto kolejny rozdział. Przyznam, że trochę zwlekałam z jego dodaniem, nie wiem dlaczego.
Ok, wiem, że znowu dodałam fragment z któregoś tam rozdziału. Po prostu chciałam, żeby ten rozdział był dłuższy.
Dopiero teraz zauważyłam, że to 62 rozdział. Łał, nie wiem, kiedy to się stało. 

Ok, a co u Was?
Jak tam szkoła? Ja niedawno przyszłam. Skończyłam lekcje o 15:05, i jak przyszłam do domu, to dodałam rozdział.
Macie już jakieś kartkówki? Ja mam zapowiedziane już 3. Jedna jutro z chemii, dlaczego? Nienawidzę chemii, wy też? Wolę takie przedmioty jak WOS, czy matematyka. Tak, lubię matematykę :D

Ok, nie będę się rozpisywać.
Jeszcze tylko muszę Wam napisać, że nie wiem kiedy pojawi się kolejny rozdział. Cały tydzień mam zawalony i nic, tylko się uczyć :c

Kocham Was. Nie zapominajcie o mnie :D

czwartek, 29 sierpnia 2013

61. Niezapowiedziany gość...

-Steve?- zapytałam.
-Tak, to ja.- uśmiechnął się chłopak.
-Steve.- powtórzyłam, podbiegłam do niego i przytuliłam. Steve tak naprawdę nazywa się Stefan, ale tak go wszyscy nazywają. Chłopak był moim przyjacielem z dawnych czasów. Razem z nim, Emmą i rudym tworzyliśmy zgraną paczkę. Naprawdę. Byliśmy nierozłączni. A co do rudego, to nazwaliśmy tak chłopaka, ponieważ jest rudy. Chyba nie muszę wam więcej tłumaczyć. Filip, bo tak nazywa się rudy chłopak mieszkał razem z Steve’m.  Często z Em nocowaliśmy u nich.
   Uwolniłam się z uścisku.
-Gdzie masz rudego?- zapytałam.
-Został w domu.- odpowiedział chłopak.
-Dalej mieszkacie w  mieszkaniu twoich rodziców?
-Tak. Wiesz, starzy mi go zostawili, to sobie tam urządziliśmy z rudym.- wyjaśnił Steve. Tak, dobrze pamiętam, jak rodzice Stefana często wyjeżdżali. Raz pojechał z nimi i Steve, no i zabrał ze sobą rudego, i tak straciliśmy ze sobą kontakt. Chłopaki wyjechali, a my z Emmą zostaliśmy tutaj w Polsce. Pamiętam, jak ciężko było nam się rozstać. Czekałam, aż wrócą, aż w końcu zdałam sobie sprawę, że jednak już ich nie zobaczę. Po jakimś czasie o tym zapomniałam i nie wspominałam.
-Mamusiu, kto to jest?- zapytała Patty.
-Mój kolega.- odpowiedziałam uśmiechnięta.
-Mamusiu?- zapytał Stefan.- Masz córkę?
-Tak, jestem już w takim wieku, że to chyba normalne.- zauważyłam.
-No tak. W końcu 25 lat. Jesteś taka stara.- zaśmiał się Steve.
-Masz tyle samo, więc się nie śmiej.- powiedziałam.
-Tak. Ale ja jestem wiecznym singlem.- zawtórował śmiechem.
-Dalej nie masz nikogo?- zapytałam.
-Tak. Ani ja, ani rudy.- zaśmiał się.
-Wy to nie macie szczęścia.- zauważyłam.
-Tak. A może wpadniesz dzisiaj do nas. Wiesz, gdzie mieszkamy. Poopowiadasz, jak tam ci w życiu.
-Dobrze. Czemu nie.
-Zrobimy sobie wieczorek filmowy i zostaniesz na noc. Tak jak za dawnych czasów.
-Ok.- zgodziłam się. Pamiętam, jak chodziłyśmy z Em do chłopaków. Nie raz tam nocowałyśmy. Było super.
-Do zobaczenia.- powiedział Steve.
-Pa.- odpowiedziałam i odeszłam.
   Dokończyłam zakupy i wróciłam do domu.
-Zgadnij, kogo dzisiaj spotkałam.- zadałam cioci zagadkę.
-Kogo?- zapytała. Nawet nie próbowała zgadywać.
-Stefana.- odpowiedziałam szczęśliwa.                                   
-Tego Stefana?- zapytała ciotka. Raczej wiedziała o kogo mi chodzi, bo już raz sama go poznała.
-Tak. Zaprosił mnie do siebie, więc mam pytanie, zostałabyś po południu przy Patty?- zapytałam pełna nadziei.
-Jasne.
-Aha, i mogę nie wrócić na noc.- dodałam.
-Dobrze.- zgodziła się ciocia. Jest! Mogę iść do Steve’a.
   Pomogłam cioci zrobić obiad. Pat zaczęła bawić się w salonie, więc mogłyśmy spokojnie pogotować. Zrobiliśmy placki ziemniaczane. Mniam.

   Nawet się nie obejrzałam, a już było popołudnie. Właśnie zamierzałam iść do chłopaków. Moja córka mnie zatrzymała.
-Mamusiu, gdzie idziesz?- zapytała.
-Do kolegów. Wrócę jutro dobrze?
-Dobrze.
-Zostaniesz z ciocią i będziesz grzeczna?- zapytałam.
-Tak.- zgodziła się Patty i znów poszła się bawić, a ja spokojnie mogłam wyjść z domu.
   Na szczęście wiedziałam, gdzie mam iść. Mimo, że minęło tyle czasu, ja jeszcze nie zapomniałam, gdzie chłopaki mieszkają. Fajnie będzie znów spotkać rudego i normalnie z nimi pogadać.
   Już po chwili byłam na miejscu. Moim oczom ukazał się śnieżno-biały dom z balkonem, ogrodzony kolorowym płotem, jak z bajki. Zapukałam delikatnie w mahoniowe drzwi. Otworzył mi rudy.
-Meguś!- zawołał uśmiechnięty.
-Hej rudzielcu.- zaśmiałam się.
-Miło cię znowu widzieć.
-Tyle lat.- przyznałam.
-Tak. Wchodź.- zaprosił mnie do środka. Nic się tutaj nie zmieniło. Weszliśmy do salonu. Wszyscy usiedliśmy do stołu.
-Napijesz się czegoś?- zapytał Steve.
-Nie, dziękuję.- przyznałam. Jak na razie nie miałam ochoty na picie czegokolwiek.
-Opowiadaj.- zażądał rudy. Nie wiem o co mu chodziło.
-Jak wygląda twój mąż?- wyjaśnił Stefan. Musieli zadać akurat takie pytanie? Dlaczego chcą to wiedzieć? Nie miałam najmniejszej ochoty odpowiadać, ale jednak musiałam to zrobić. Nie mogłam po sobie poznać, że coś jest nie tak.
-Nazywa się Zayn Malik.- odpowiedziałam.
-Czekaj, coś mi to mówi. On należy do jakiegoś tam One Direction. Nie mylę się?
-Tak, nie mylisz się. –przyznałam. Czyli jednak wiedzieli o kogo mi chodzi?
-Czyli ty teraz nazywasz się Megan Malik?- przyznałam rację skinieniem głowy.
-Jak to jest być żoną tak znanej osoby?- zapytał rudy.
-Normalnie. Jedynie tylko pojawiasz się w gazetach.- zaśmiałam się.
-Czyli jesteś sławna?
-Nie do końca.- przyznałam.-Ok, ale koniec tematu.- zarządziłam. Chciałam jak najszybciej skończyć tą szopkę. Nie wiem, co im strzeliło do głowy, że się o takie rzeczy pytają. Piszą o mnie książkę, czy co?
-Ok. Masz jeszcze jakieś marzenia?- zapytał nagle Steve.
-Chciałabym wystąpić na scenie.- przyznałam. Tak, chciałabym grać w jakimś zespole. Byłoby całkiem super.
-A wiesz, że można to załatwić.- zamyślił się Stefan.
-Jak?- zapytałam pełna nadziei.
-Moja koleżanka ma knajpkę i z tego co wiem poszukuje jakiejś wokalistki, żeby ta zabawiała jej gości. Byłabyś odpowiednia.
-Umiałbyś to załatwić?- zapytałam.
-No jasne. Jeżeli chcesz, mogę nawet teraz do niej zadzwonić, ale nic za darmo.- zaśmiał się.
-Co byś chciał za to?- zapytałam. Znałam bardzo dobrze tego chłopaka i mogłam się wszystkiego po nim spodziewać.
-Pójdziesz ze mną na randkę. Jedną jedyną randkę. Ok?- zapytał,
-Dobrze. Zgadzam się.- przyznałam. A co mi tam.
-Ok. To zadzwonię.
-Dzięki.- podeszłam do Steve’a i go przytuliłam. On pomoże mi zrealizować moje marzenia.
   Stefan jak obiecał, tak zrobił. Zadzwonił do swojej koleżanki, a ona się zgodziła, tylko muszę jej pokazać, co umiem. Muszę po jutrze jechać do Londynu, bo tam jest ta knajpka. Wiem, to jest wielki minus, ale nie zrezygnuję z tego. Jeżeli natrafię na Zayn’a, to nic się nie stanie. Patty oddam w ręce mamy Liam’a i tam też na jakiś czas zamieszkam. Moje życie nareszcie się układa i nabiera sensu.
   Tak jak dawniej obejrzeliśmy film. Chłopaki wybrali komedię, jednak mi to nie przeszkadzało. Szkoda tylko, że nie było z nami Emmy. Na pewno by się jej tutaj spodobało.
   Umówiłam się ze Stefanem, że przyjdzie jutro po mnie o 16:00. Jestem ciekawa jak będzie wyglądała nasza randka.
   Oczywiście spałam u chłopaków w pokoju gościnnym. Było całkiem miło, naprawdę. Wszystkie szczęśliwe chwile mi się przypomniały i zapomniałam o moich zmartwieniach. Czułam się, jakbym znowu była nastolatką.

   Rano poszłam do domu. Pożegnałam się z rudym, bo najprawdopodobniej się już nie spotkam, bo jutro jadę do Londy’nu, no ale cóż. Ważniejsze są dla mnie marzenia.
   Gry weszłam do domu ciocia już na mnie czekała.
-Megan, masz gościa.- powiedziałam. Nie wiedziałam, kto to mógł być. Weszłam do salonu i zobaczyłam go.
-Zayn?- zapytałam zszokowana. Co on tutaj robił?




________________________________________________________

Taa daa.
Na początek macie nowych bohaterów, oto oni: 
Steve:








Rudy:




Rudy występował tylko w tym rozdziale., a Steve pojawi się jeszcze tylko w następnym. Później już o nich nie napiszę :D Przepraszam, ale na prawdę musiałam ich wprowadzić.
Ok, co o tym myślicie?
Po co przyszedł Zayn?
Jak będzie wyglądała randka Megan i Stefana? Czy będzie z tego coś więcej?

A teraz muszę to napisać.
LIAM MA DZIŚ 20 LAT!!!
Wierzycie w to, bo ja nie za bardzo :D
On dla mnie zawsze będzie miał 18.

Ok, a teraz muszę Was poinformować, że nie wiem, kiedy pojawi się następny rozdział. Wiecie, TIU, sprawy rodzinne. Zresztą, nie będę Wam się tak za bardzo tłumaczyć. Mam powody, żeby zrobić sobie malutką przerwę. Nie wiem, jak to będzie wyglądać. Może akurat zbiorę się w sobie i rozdział pojawi się szybko. Nie wiem... Mam nadzieję, że nie jesteście na mnie złe. Spróbuję jak najszybciej dodać rozdział :D

Do następnego!
Kocham Was xoxo

sobota, 24 sierpnia 2013

60. Byłam dla niego ważna...

   Weszliśmy do domu. Pat już nie spała, ponieważ bawiła się z Em w salonie.
-Słuchajcie, ja jadę do cioci.- oznajmiłam.
-Ale dlaczego?- zapytała Em.
-Co ja tu będę robić? Nie mogę u was mieszkać.- wyjaśniłam.
-Meg, ja nie będę cię zatrzymywać. Zrobisz, co tylko będziesz chciała.- powiedział Louis.
-Dziękuję wam.- powiedziałam szczęśliwa, i wszystkich przytuliłam.
-A jak poszło wam z Zayn’em? Wszystko w porządku?- zapytała Em. Popatrzyłam na małą, czy aby niczego nie słyszy. Na szczęście bawiła się daleko od miejsca, w którym staliśmy.
-Tak.- przyznałam.- Poszło dość łatwo.
-Po tym, co mu powiedziałaś, na pewno już nigdy nic ci nie zrobi.- dodał Louis.
-Co mu powiedziałaś?- zapytała ciekawa Emma.
-Że jest dla mnie nikim.- odpowiedziałam.
-Jak to przyjął?
-Widać było, że te słowa go zabolały.- przyznał Louis.
-I to bardzo.- dodałam. Dopiero teraz pożałowałam tego co powiedziałam. Ja naprawdę skrzywdziłam Malika tymi słowami. Nie chciałam, żeby aż tak go zabolały. Mimo wszystkiego, ja nadal go kochałam.- Dobra, idę się spakować i wyjeżdżam.
-Ok.- wszyscy się rozeszli. Louis zaczął bawić się z Patty, a ja nas spakowałam.
   Musiałam stąd wyjechać. Nie mogłam tu dłużej zostać. Nie byłam tu potrzebna. Chciałam o wszystkim zapomnieć. Czym dłużej tu byłam, tym coraz bardziej żałowałam swojej decyzji o odejściu.
   Gdy wszystko spakowałam zeszłam na dół.
-Patty, chodź. Odwiedzimy babcię.- powiedziałam i złapałam małą za rączkę.
-Mam cię dowieść?- zapytał Louis.
-Nie trzeba. Pojadę autobusem.- nie chciałam, żeby Loui mnie zawoził, ponieważ do drodze chciałam wstąpić do jeszcze jednej osoby.
-Ok.
   Wzięłam walizki i miałam zamiar wyjść z domu, ale ktoś mnie zatrzymał.
-Megan, będzie mi cię brakowało.- to była Emma. No tak, pożegnanie.
-Mi ciebie też.- przyznałam i obie się przytuliłyśmy.
-Ej, a ja!- zaśmiał się Louis i także nas przytulił.
-Wrócisz?-zapytała moja przyjaciółka.
-Nie wiem.- przyznałam wszyscy ostatni raz się przytuliliśmy i odeszłam. Wsiadłam do autobusu i odjechałam, bo co innego mogłam zrobić?
-Mamo, gdzie my teraz jedziemy?- zapytała Patty.
-Najpierw pojedziemy do cioci, a później polecimy samolotem do babci, co ty na to?- zapytałam.
-Tak. A tata z nami leci?- dodała.
-Nie, Tatuś musi pracować.- odpowiedziałam, nic innego nie mogłam jej powiedzieć. Nie może znać prawdy.
-Aha. Skoda.- zasmuciła się mała. Ona naprawdę kochała Zayn’a. On był dla niej naprawdę dobrym ojcem. A ja jej go tak po prostu odbieram.
   Po chwili dojechaliśmy w miejsce, gdzie mieszkała mama Liam’a. Tak naprawdę Pat powinna mówić do niej babciu, ale wmówiliśmy jej, że pani Payne jest jej ciocią. Musimy ją tak okłamywać. Bo w końcu może się zorientować, że ma trzy babcie, a wtedy by się wszystko wydało. Mama Malika myśli, że Patty jest córką Zayn’a. Też ją okłamujemy. Teraz dałam sobie spraw, że strasznie dużo osób okłamujemy.
   Zapukałam do drzwi. Otworzyła mi mama Liam’a.
-Witaj skarbie.- powitała mnie.
-Dzień dobry.- zaśmiałam się.
-Dzień dobry ciociu.- powiedziała Pat.
-Cześć szkrabie.- pani Payne wzięła małą za rączkę i wszyscy weszliśmy do domu, a następnie do salonu.
-Co cię sprowadza?- zapytała mama Liam’a. Z tego co zauważyłam jej męża nie było. Musiał wyjść do sklepu, albo jeszcze gdzieś indziej.
-Chciałam powiedzieć, że wyjeżdżam z małą do Polski. Możliwe, że na stałe.- wyjaśniłam.
-Dlaczego?- spojrzałam na Patty. Zaczęła bawić się na drugim końcu pokoju. Nie mogła nas usłyszeć.
-Moje małżeństwo przechodzi kryzys i muszę wyjechać, no i oczywiście możliwe, że już nie wrócę.
-No dobrze. Ale Meg, pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. Ja ci zawsze pomogę. Jeżeli nie będziesz miała się gdzie podziać, to ja cię z chęcią wezmę do siebie. Pamiętaj o tym.
-Dziękuję.- powiedziałam i ją przytuliłam. Warto mieć taką osobę przy sobie. Po chwili ponownie usiadłyśmy na swoje miejsca.
-Skąd masz tan naszyjnik.- zapytała kobieta pokazując palcem na wisior, który miałam zawieszony na szyi.
-Dostałam go od Liam’a.- na samą myśl o Payne’ie się uśmiechnęłam.- Coś nie tak?- zapytałam po chwili.
-Bo wiesz, ja dałam ten wisior Liam’owi niedawno przed jego śmiercią. Ten naszyjnik jest w naszej rodzinie od lat. Jest przekazywany z rąk do rąk. Ja dałam go Liam’owi, żeby dał go swojej przyszłej żonie.
-A co on oznacza?- zapytałam. Nareszcie mogłam dowiedzieć się coś więcej na temat tego naszyjnika.
-Liam naprawdę musiał cię kochać. Byłaś dla niego bardzo ważna.
-A co oznacza napis Żyj Snami?
-Nie mogę ci tego wytłumaczyć.-odpowiedziała pani Payne.
-A czy kiedykolwiek się tego dowiem?
-Tak.
-A kiedy to nastąpi?- zadawałam pytania. Dlaczego nikt mi nie chciał nic zdradzić?
-Nie mogę ci powiedzieć.
-Dobrze, a teraz muszę już iść.- oznajmiłam.- Patty, chodź idziemy.- byłam trochę zła, ale nic nie mogłam zrobić. Nikt mi nie chce nic zdradzić. Wszyscy wiedzą, tylko nie ja.
-Ok.- powiedziała małą i do mnie podbiegła.
-Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.
-Do widzenia.- powiedziałam i wyszłam.
-Do widzenia.- wszyscy się pożegnaliśmy.
-Aha, proszę pozdrowić męża.- dodałam, gdy byłam już przy furtce domu państwa Payn’e.
-Jasne, pozdrowię!- krzyknęła pani, a ja ze swoją córeczką odeszłam.
   Jednak dobrze, że tutaj wstąpiłam po drodze, przynajmniej wiem, że jeżeli nie będę miała gdzie iść, to pani Payne mnie przyjmie. Miło mieć takich znajomych.
-Mamusiu, teraz lecimy samolotem do babci?- zapytała Patty.
-Tak. Cieszysz się?
-No jasne.- przyznała mała i ponownie wsiadłyśmy do autobusu. Ten dzień mi sprzyja. Nie muszę czekać na autobusy. Zawsze odpowiedni podjedzie. Jak miło.
   Już po chwili byliśmy na lotnisku. Kupiłam bilety i musiałyśmy czekać na samolot, jednak nie długo.
   Nawet nie wiem kiedy, a już siedziałam na pokładzie, ze swoją córeczką. Leciałam do Polski. Prosto do swojej cioci.. Teraz postanowiłam nie myśleć o przeszłości. Nie będę niczego rozpamiętywać.

   Po jakimś czasie lot się skończył. Wszyscy pasażerowie zaczęli wysiadać, zrobiłam to także ja z moją córką.
   Zamówiłyśmy sobie taxi i pojechaliśmy pod dom mojej cioci. Szybko się tam znalazłyśmy.
   Zapukałam do drzwi i weszłam do środka.
-Babciu!- krzyknęła Patty i weszłyśmy do salonu.
-O, kogo ja to widzę?- zaśmiała się ciocia. Widać, że była szczęśliwa, że ją odwiedziliśmy.
-Cześć ciociu.- powiedziałam i ją przytuliłam.
-Witaj Meg.
-Babciu!- krzyknęła znowu Patty, żeby zwrócić na siebie uwagę.
-Pat.- zaśmiała się ciotka i ją również przytuliła.-Co was tutaj sprowadza?
-Przyleciałyśmy cię odwiedzić.- wyjaśniałam.
-A gdzie macie Zayn’a?
-Musiał zostać w Londynie. Wiesz, praca.- skłamałam. Nie wiem, czy wyszło to dość naturalnie, ale chyba ciocia to łyknęła.
-Napijecie się czegoś?
-Nie.- zaprzeczyłam.- Raczej położymy się spać. Jesteśmy zmęczone po podróży.
-Dobrze.- zgodziła się, a my poszliśmy spać.

   Obudził mnie hałas w kuchni. Najwidoczniej ciocia przygotowywała śniadanie. Po cichu wymknęłam się z pokoju i na palcach przeszłam do kuchni. Nie myliłam się.
-Meg, jak zjesz śniadanie, poszłabyś do sklepu. Zrobisz mi małe zakupy.- poprosiła ciocia.
-Jasne, nie ma sprawy. A co dzisiaj na śniadanie?
-Naleśniki.- odpowiedziała zadowolona z siebie ciotka.
-Ok.- uśmiechnęłam się na samą myśl o tym pysznym daniu.
   Po chwili dołączyła do nas Patty i wszyscy wspólnie zjedliśmy śniadanie. Było pyszne.
   Razem z moją córką poszłyśmy się przybrać.
-Idziesz ze mną do sklepu?- zapytałam Pat.
-No jasne!- krzyknęła mała najwidoczniej z tego zadowolona.
-Dobrze.
   Zeszłyśmy na dół. Wzięłam od cioci listę zakupów i pieniądze i wyszłyśmy z domu.
-A daleko jest ten sklep?- zapytała Patty.
-Nie, za chwilę będziemy.- odpowiedziałam.
-OK!
   Po chwili doszłyśmy w wyznaczone miejsce. Weszłyśmy do sklepu i zaczęłyśmy robić zakupy. Pat strasznie podobało się jeżdżenie w wózku. Miała frajdę. Zatrzymaliśmy się przy dziale z nabiałem. Musiałam kupić jeszcze ser i mleko.
-Megan?- usłyszałam nagle za moimi plecami. Skądś znałam ten głos. Odwróciłam się na pięcie i popatrzyłam na chłopaka. Nie myliłam się. Znałam go bardzo dobrze.

__________________________________________

I jest kolejny rozdział :D !
Co o nim myślicie???
Czy Wam też te wakacje się tak ciągną? 
Ja już nie wiem, co mam robić.
Znudziło mi się nudzenie się :D
Jeżeli macie jakieś pytania, to u góry jest zakładka "pytania" tam jest mój ask i możecie śmiało pytać. Odpowiem na wszystko :D


A teraz taka ważna sprawa.
Wiem, że parę czytelniczek chciało, żebym usunęła ostatnie rozdziały i napisała coś innego, ale ja podjęłam decyzję i nie będę nic zmieniać. 
Mi się podoba tak, jak jest. Przepraszam, jeżeli kogoś tym uraziłam, ale nie będę usuwać tych rozdziałów, bo wiele dla mnie znaczą.
Uświadomiła mi to pewna osoba. I dlatego bardzo jej dziękuję. Wiesz Paula, że mam na myśli Ciebie? Raczej na pewno :D Nie wiem, co bym bez Ciebie zrobiła :D
Dziękuję, dziękuję <3
I ♥ U

Do następnego :D