piątek, 19 kwietnia 2013

21. Jego rodzina...


    Obudziłam się wypoczęta. Leżałam wtulona w Zayn’a. Było mi tak dobrze.
    Po chwili się obudził. Spojrzał na mnie tymi swoimi pięknymi oczami i pocałował w czoło.
-Dzień dobry.- powiedziałam.
-Dzień dobry.- odwzajemnił powitanie.- Jak tam?
-Świetnie.- odpowiedziałam z wielkim bananem na twarzy.
-Idę się ubrać.- wstał i poszedł do łazienki. Ja także wstałam i zaczęłam zbierać swoje ubrania. Zaniosłam je do garderoby i tam ubrałam bieliznę. Malik wyszedł.
-O której jedziemy do twojej rodziny?- zapytałam.
-Jesteśmy zaproszeni na obiad, ale musimy wcześniej wyjechać, ponieważ 2 godziny musimy liczyć na podróż.
-Aha. A prezenty dla nich są zapakowane?- kompletnie o tym zapomniałam. W końcu jechaliśmy
ich odwiedzić na święta.
-Właśnie, musimy je zapakować.
   Oby dwoje usiedliśmy na podłogę w garderobie i zaczęliśmy wszystko owijać kolorowym papierem i przyklejać kartki z imionami.
   Dla rodziców Zayn’a kupiliśmy sokowirówkę. Dla Doniya bluzkę z nazwą jakiegoś zespołu. Dla Waliyah sukienkę, a dla Safaa’y  grę planszową, bo podobno uwielbia gry.
-Ok. Gotowe. To ja się ubiorę.- oznajmiłam, gdy skończyliśmy.
-Tak ja też. Za chwilę musimy wyjeżdżać.- spojrzałam na zegar 10:00.
-A o której przeważnie twoi rodzic mają obiad?
-O 13:00. Nie bój się, zdążymy.
-Ok.- wzięłam sukienkę i poszłam się przebrać. Włosy upięłam w kok. Zrobiłam lekki makijaż.
   Weszłam do naszego pokoju. Malik stał ubrany i nawet ogarnął bałagan, który był po wczorajszej nocy. Między innymi zniknęły płatki róż.
    Mój chłopak miał na sobie kremowe jeansy, do tego szarą bluzkę z podwiniętymi rękawami i jak zwykle bransoletkę na ręce. Włosy postawił do góry.
-Gotowa?- zapytał.
-Jasne.
   Zeszliśmy na dół. Reszta najwidoczniej spała. Tylko Niall buszował w kuchni.
-Cześć.- krzyknął.
-Hej.-odkrzyknęliśmy.
-Gdzie się wybieracie?
-Do rodziców Zayn’a. Może nie być nas cały dzień.
-Ok. Powiem reszcie.
-To pa.- powiedziałam i ubrałam kozaki i kurtkę.
   Razem z mulatem wsiadłam do samochodu. On prowadził. Ruszył. Oglądałam widoki za oknem. Pogoda nie była najgorsza. Na szczęście śnieg nie padał. Zaczęłam przyglądać się niebu. Było bezchmurne. Za oknem był las. Drzewa pokryte były białym puchem. Wszystko było takie białe. Nigdy nie widziałam tak malowniczego krajobrazu. Przyroda była cudowna. Nie wiedziałam, że Londyn jest aż tak piękny zimą. Wszyscy mówili że tutaj tylko pada deszcz. Nieprawda. Nie żałowałam tego, że się tutaj wyprowadziłam. To było spełnienie moich marzeń. Miałam kochającego chłopaka i wspaniałych przyjaciół. Niczego więcej nie pragnęłam. Może jedynie żeby rodzicie nie zginęli. Żeby mogli zobaczyć moje szczęście. Ale nie myślmy o nich. Nie wracajmy do przeszłości. Liczy się przyszłość i teraźniejszość.
   Podróż trwała dość długo, ale wkrótce dobiegła końca.
   Wysiedliśmy z samochodu i dotarliśmy do drzwi. Czułam się zmieszana.
-Nie bój się, nie ma czego.- powtarzałam sobie w myślach.
-Co jest?- zapytał mnie mój chłopak.
-A jeżeli twoi rodzice mnie nie polubią?
-Polubią. Jesteś dobrą dziewczyną.- uśmiechnęłam się.
   Malik otworzył drzwi. Powolnym krokiem weszłam do przedpokoju.
-Cześć kochany.- ciemnowłosy wpadł w uścisk swojej rodziny.
   Byli wszyscy. Ojciec, mama i siostry.
-Dzień dobry.- powiedziałam i uściskałam rękę pani i pana Malik.
-Dzień dobry kochanie.- odpowiedzieli mi.
-To jest moja dziewczyna Megan.- przedstawił mnie Zayn.
   Podeszłam do następnych osób i także się przywitałam.
-Cześć.- powiedziałam do czarnowłosej dziewczyny.
-Hej. Jestem Doniya, ale możesz mówić mi Dan.
-Miło mi cię poznać.
-Cześć. Ja jestem Waliyah, ale możesz mówić mi Wal.
-Cześć.- do mojego chłopaka podbiegła najmłodsza z sióstr. Miała czarne włosy i niebieskie oczy. Ubrana była w elegancką zieloną sukienkę.
-Kto to jest?- zapytała pokazując na mnie palcem.
-Moja koleżanka.- odpowiedział jej.
-Może wejdziecie do pokoju.- zaproponowała mama Zayn’a.
   Weszliśmy do pokoju.
-Przygotowaliśmy coś dla was.- powiedziałam i wyciągnęłam prezenty. Ciemnowłosy rozdał je wszystkim.
   Bardzo się z tego powodu ucieszyli. Nie spodziewali się.
-Naprawdę dziękujemy.- podziękowali nam.- Nie musieliście.- na te słowa się uśmiechnęłam.
   Lubiłam ludziom sprawiać przyjemność.
-Mamo, my musimy lecieć.- odezwała się Dan i Wal.
-Nie zostaniecie?- zmartwiła się pani Malik.
-Nie, wrócimy wieczorem.
-No dobrze.- wyszły.
   Mama ciemnowłosego zaczęła znosić dania. Postanowiłam jej pomóc. Porozstawiałam talerze i sztućce.
   Wszyscy zasiedliśmy do wspólnego obiadu. Był przepyszny. Później pomogłam zmywać
naczynia. Zayn się do nas dołączył. Jego mama zmywała, ja wycierałam, a mój chłopak układał wszystko do półek.
-Jak się poznaliście?- zadała pytanie pani Malik.
-To długa historia.- wyjaśniłam.
-Więc słucham.
-No dobrze. Zaczęło się od tego że, razem z moją przyjaciółką pojechałyśmy na wakacje, nad Morze Irlandzkie. Na plaży postanowiłyśmy przepłynąć się jachtem. Tam poznaliśmy chłopaków. No ale na tym się nie skończyło. Postanowiliśmy wszyscy zatańczyć. Moim partnerem był Liam. W pewnym momencie pani syn popchnął mnie do wody.- zaczęłam się śmiać. Jego mama spojrzała na niego złym wzrokiem.
-To było niechcący.- tłumaczył.
-Ta, jasne. No dobrze, ale wródźmy do opowiadania. Właściwie od tego mojego wpadnięcia do wody wszystko się zaczęło. To nas jakoś połączyło.
-Zgadzam się.- przerwał mi mulat.
-A więc co dalej? Bo chyba na tym się nie skończyło?- zaciekawiła się pani Malik.
-Zayn musiał mnie uratować, bo bałam się wody. No i został moim wybawcą.- uśmiechnęłam się.- Później zaproponował mi naukę pływania. Zgodziłam się. Dalej było coraz lepiej. Codziennie razem z chłopakami spędzaliśmy wolny czas. Staliśmy się przyjaciółmi. Niestety nadszedł czas rozstania. Ja z moją przyjaciółką wróciłam do swojej ojczyzny.
-Ale dzwoniliśmy do siebie.- zauważył ciemnowłosy.
-Tak. Myślałam że już nigdy się nie spotkamy. Ale na szczęście to się nie stało. Okazało się, że razem chodzimy na te same studia. Tylko byliśmy w innych klasach.
-Dobrze. A jak to się stało że wyznaliście sobie miłość?-zapytała mama Zayn’a.
-W bardzo nietypowy sposób. Musieliśmy chodzić na udawane randki, a później zgłosiliśmy się do musicalu, który był wystawiany w szkole. Napisaliśmy własną piosenkę o miłości. Musieliśmy ją zaśpiewać w końcowej scenie, a później się pocałować.
-Co?
-Pocałować. Jako dobre zakończenie całego spektaklu.
-I wtedy to się stało?
-Nie zupełnie.- przyznałam.
-Ja wtedy chciałem powiedzieć Megan że ją kocham, ale uniemożliwili nam to inni aktorzy. Wtedy zgubiłem ją z oczu i wróciłem do domu, ale Meg się w nim pojawiła i wtedy ją pocałowałem, ale tylko na chwilę, bo się przeraziłem że przecież ona nie musi mnie kochać, że mi się tak tylko zdaje.- kontynuował Zayn.
-Ale ja go kochałam i pocałowałam go ponownie. Wtedy wyznaliśmy sobie miłość.- zakończyłam.
-Cudowna historia. Jak z bajki.- zauważyła mama ciemnowłosego.
-Wiemy.- w tym  momencie mój chłopak złożył na moich ustach krótki pocałunek.
-Wy naprawdę się kochacie.-zauważyła jego mama.
-Tak.- przyznaliśmy.
-Zagrajmy teraz. Proszę.- odezwała się Safaa, która cały czas się nam przyglądała i wysłuchała cała historię.
-Jasne.
   Wszyscy zasiedliśmy do stołu kuchennego i zaczęliśmy grać z chińczyka. Safaa była tak dobra w tę grę że wszystkich ogrywała. Zagraliśmy parę razy i zostałam poproszona przez małą żeby zwiedzić jej pokój. Zgodziłam się. Zostałam zaciągnięta na górę do małego pokoiku. Był cały pomalowany na fiolet. W rogu stało łóżko z białą narzutą. Na podłodze rozłożony był mały dywanik. Wszędzie były zabawki. Siostra Malika pociągnęłam mnie stołu gdzie zasiadłam razem z jej misiami i na niby piliśmy herbatkę. Te dziecko jest po prostu słodkie.
-Pyszna herbatka.- powiedziałam.
-Dziękuję bardzo księżniczko Megan.- mówiła Safaa.
-Och, to ja dziękuję.
-Mogę się do was dołączyć?- zapytał Zayn.
-Jasne.- odpowiedziała jego siostra.
   Razem wszyscy wypiliśmy herbatkę.
-Chodź może już pojedziemy.- zaproponował mulat.
-Jasne.
    Pożegnaliśmy się z małą i ruszyliśmy na dół po schodach.
-Masz cudowną siostrę.- powiedziałam.
-Dziękuję.

___________________________________________________

To już 21 rozdział. Nawet nie wiem, kiedy to zleciało.

A więc mam do Was sprawę.
Założyłam nowego bloga.( Nie bójcie się, ten blog się jeszcze nie kończy ;* )
Nowy blog nie jest o One Direction. Jest to zwykła historia. Jeżeli nie chcecie, nie musicie czytać. Ja do niczego Was nie zmuszam, ale bardzo bym chciała, abyście czytali. Nie wiem, czy Wam się to spodoba. Sami osądźcie.
Serdecznie zapraszam: http://naazawsze.blogspot.com/

Kocham Was!!!

wtorek, 16 kwietnia 2013

20. Jeszcze tego nie robiłam...

+18

    Przerwa świąteczna. Nareszcie! Właśnie razem z Emmą wracałyśmy ze szkoły do domu chłopców, gdzie się przeprowadziłyśmy. Zrezygnowałyśmy z mieszkania w internacie. I tak większość czasu spędzaliśmy u chłopców. Nie miało to sensu.
   Ten czas tak szybko mija. Z Zayn’em byłam coraz bliżej. Nawet jutro zostałam zaproszona do jego rodziców, a na wigilię razem pojedziemy odwiedzić moją ciocię. Emma i Louis też niedawno byli w Polsce, bo Lou chciał poznać rodzinę Em i polecieli tam na kilka dni, ale już wrócili. Powiedziałam chłopakom o tym że mam tylko ciocię, że moi rodzice zginęli. Nie byli na mnie źli, za to, że ich okłamywałam. Na całe szczęście. Harry podobno sobie kogoś znalazł i obiecał że za niedługo poznamy jego drugą połówkę. Liam stał się moim najlepszym przyjacielem. Mówiliśmy sobie wszystko. Wiedział o mnie dużo więcej niż Zayn. Wiem, dziwne.
   Akurat doszłyśmy do domu. Chłopaki skończyli szybciej lekcje od nas i zapewne już się wygrzewali w cieplutkim domku. Ale zaraz miałam się ogrzać. Już weszłyśmy do przedpokoju. Od razu zrobiło się cieplej. Ściągnęłam z siebie kurtkę i weszłam do salonu. Obok moich nóg przeleciał kot.Największe oczko Harry'ego. 
-Cześć.- powiedziałam.
-Hej.- podeszłam do Zayn’a i go pocałowałam, siadając na jego kolanach.
-Em mógłbym z tobą porozmawiać.- odezwał się mój chłopak co mnie zaskoczyło.
-Tak, jasne.- odpowiedziała mu moja przyjaciółka. Zaszłam z kolan mulata, a ten razem z Emmą ruszył do kuchni. Ciekawe o czym chcieli porozmawiać? Nie wiem.
  Nagle na moich kolanach legną kot.
-Kajtek, nie za dobrze ci tak?- zaśmiałam się i pochalałam go. Uwielbiał to. 
   Po chwili Zayn i Em wyszli z kuchni uśmiechnięci.
-Mam pomysł.- odezwał się Malik.
-Jaki?- zapytałam.
-Może razem z Emmą wybrałabyś się do sklepu?
-Dlaczego?- zapytałam skołowana. Chłopcy razem z moją przyjaciółką wymienili między sobą
spojrzenia. No tak, coś szykują.
-Po prostu. Przyda ci się jakaś nowa sukienka np. na jutro, jak pojedziemy do moich rodziców.-powiedział Zayn.
-No dobra. Em zgadzasz się na to?- zapytałam
-Jasne.- odpowiedziała.
-Nie wracajcie za szybko.- powiedział jeszcze mulat. Położyłam kota na sofie i ruszyłyśmy do wyjścia. Zarzuciłyśmy kurtki na siebie i wyszłyśmy.
   Ruszyłyśmy zaśnieżoną drogą do centrum.
-Nie wiesz czasem co oni knują?- zapytałam.
-Nie.- odpowiedziała mi moja przyjaciółka, nieprzekonująco.
-A o czym rozmawiałaś z Zayn’em?- zadałam kolejne pytanie.
-Nie ważne.
-Właśnie że ważne. Powiedz.- prosiłam.
-Wybacz, Zayn mi zabronił.
-Ale on przecież nie musi o tym wiedzieć.- przyznałam.
-Obiecałam że nie powiem.
-Proszę.- zrobiłam słodką minkę.
-Dowiesz się jak wrócimy.
-Powiedz.- nalegałam.
-Mam cię po prostu zatrzymać w centrum jak najdłużej. Więcej nie wiem.- powiedziała, ale wiedziałam że jest jeszcze coś. Że z pewnością wie więcej, ale nie chce mi powiedzieć.
-Ok.- dałam za wygraną.
   Weszłyśmy do centrum handlowego. Najpierw ruszyłyśmy do sklepu z sukienkami. Szukałyśmy czegoś eleganckiego dla mnie. Niestety nic nie znalazłyśmy. Poszłyśmy do następnego. Znowu nic. I do następnego i następnego. Nic. W końcu zmęczone po chodzeniu opadłyśmy na ławkę. Teraz zobaczyłam coś interesującego.
-Popatrz.- powiedziałam mojej przyjaciółce, pokazując palcem jedną z wystaw. Przyjrzała się temu z uwagą. 
-Chodźmy tam.- zaczęła ciągnąć mnie za rękę.
   Znalazłyśmy się w sklepie. Sukienka która mi się podobała był przecudna. Wzięłam swój rozmiar i weszłam do przebieralni. Włożyłam sukienkę na siebie. Zaczęłam przeglądać się w lustrze. Suknia idealnie leżała mojej tali. Była koloru błękitnego, co pasowało do moich oczu. Była prosta, nie za krótka, z krótkim rękawem. Idealna.
-Pokaż się!- zawołała moja przyjaciółka. Wyszłam z przebieralni.
-I co?- zapytałam.
-Wyglądasz cudownie.
-Dzięki. Kupię ją.
-No koniecznie.- znowu się przebrałam, zapłaciłam za sukienkę i ruszyłyśmy do innych sklepów.
-Ile już chodzimy?- zapytałam.
-2,5 godziny.
-Aha. To może wejdziemy do sklepu z bielizną i wracamy do domu?- zaproponowałam.
-Ok.
   Miałam zamiar kupić sobie seksowną bieliznę, na tą pierwszą noc. Od dawna mówiliśmy o tym z Zayn’em.
   Weszłyśmy do sklepu i zaczęłyśmy przeglądać bieliznę
-Ta jest wprost idealna dla ciebie.- odezwała się Emma. Przyznam, miała rację. Przymierzyłam beżowy strój i go kupiłam.
-Teraz możemy wracać.- powiedziałam.
-Jasne.
   Znowu szłyśmy uliczkami, już ciemnymi. Zastanawiałam się co Zayn takiego wymyślił. Byłam strasznie ciekawa.
   Zaczął padać śnieg. Wszystko dookoła pokryte było białym puchem. Wydawało się takie czyste. Świat stał się piękniejszy. Lubiłam zimę. W dzieciństwie razem z rodzicami lepiliśmy bałwanki. Dobrze to pamiętam. To były czasy. Niekiedy chciałabym do nich wrócić. W końcu, wtedy miałam rodziców i nie musiałam się wszystkim tak przejmować. Żyłam beztrosko. A teraz wszystko jest na mojej głowie. Muszę się uczyć, pilnować chłopców żeby nie zrobili czegoś głupiego, pomagać im w różnych rzeczach. Ale jednak, i tak ich kocham.
   Wkrótce doszłyśmy do domu. Ściągnęłam z siebie kurtkę i weszłam do salonu. Chłopcy byli przebrani.
-Idziemy na dyskotekę.- oświadczyli.
-O, to idę się przebrać.- odezwała się Em.
-Ja też.- powiedziałam.
-Megan, my nie idziemy.- odezwał się mój chłopak.
-Dlaczego?- zapytałam. Miałam ochotę na jakąś imprezę.
-Bo przygotowałem dla nas coś innego.- ach. Byłabym zapomniała. Przecież Zaym coś szykował
zanim poszłam do centrum.
-Ok. Ale i tak idę się przebrać.- powiedziałam, bo chciałam przymierzyć bieliznę. Jednak zostałam zatrzymana.
-Nie możesz wejść do naszego pokoju. –powiedział mulat.
-Dlaczego?- zapytałam.
-Ponieważ tam jest niespodzianka dla ciebie, a jeszcze za szybko by ci ją pokazać.
-No dobra, niech ci będzie. Ale muszę iść do łazienki.- przyznałam.
-To idź do mojego pokoju.- powiedział Liam.
-Ok.- ruszyłam na górę.
-Idę z tobą.- oznajmił Malik.
-Po co?- zapytałam.
-Bo chcę się upewnić że nie zajrzysz do naszego pokoju.- naszego, jak to cudownie brzmi.
   Weszłam do pokoju Payna.
-A co zamierzasz robić w łazience?- zapytał Zayn.
-Przymierzyć bieliznę, którą kupiłam.
-Po co?
-Oj, ty dobrze wiesz.- przyznałam.
-Więc radzę ci w niej zostać.- powiedział. I już wiedziałam o co chodzi.
-To w takim razie przynieś mi jakieś czyste ubranie, które się szybko ściąga.- zaczęłam się śmiać. Boże, ale jestem zboczona.
-Dla ciebie wszystko.- mówiąc to wyszedł. Po chwili wrócił.
-Proszę, czy może być to?- podał mi spódniczkę i bluzkę.
-Jasne.- weszłam do łazienki i się przebrałam. Wyglądałam odlotowo.
   Wyszłam i ruszyłam razem z Malikiem na dół. Właśnie reszta miała wychodzić. Pożegnaliśmy wszystkich i zostaliśmy sami. Tylko ja i mój chłopak. To dzisiaj miałam stracić dziedzictwo.
-Powiedziałem im żeby za szybko nie wracali.- odezwał się ciemnowłosy i zbliżył się do mnie na niebezpieczną odległość.
-To dobrze.- powiedziałam i go pocałowałam. Ten wziął mnie na ręce. Nogami oplotłam jego biodra. Jedna z rąk Zayn’a wtopiła się w moje włosy, a druga powędrowała na moją  pupę. Całowaliśmy się aż zabrakło nam tchu. Powędrowaliśmy do naszego pokoju.
- Zasłoń oczy.- powiedział mój chłopak. Tak zrobiłam. Wprowadził mnie do pokoju i zamknął drzwi na klucz.- Teraz możesz otworzyć.- otworzyłam i oniemiałam z wrażenia. Pokój był oświetlony tylko świecami. Wszędzie były płatki róż. Naprawdę się postarał. Zaskoczyło mnie to wszystko. Teraz zrozumiałam, że Zayn naprawdę mnie kocha.
-Chciałem żeby to był niezapomniany wieczór.- powiedział mi na ucho.- Żeby było lepiej niż z innymi.- uśmiechnął się nieśmiało.
-Zayn, ja jeszcze tego nie robiłam.- przyznałam. Teraz jego twarz się rozpromieniła.
-Tym lepiej.- powiedział i zaczął mnie całować.
   Jeszcze nigdy nie pragnęłam tak kogoś jak Malika. Tak naprawdę jeszcze nikogo nie pragnęłam. Pierwszy raz chciałam spędzić z kimś noc. 
-Poczekaj chwilę.- powiedziałam.
-O co chodzi?- zapytał Zayn. Był chyba nieco skołowany.
-Na pewno nikt nam nie przerwie?- zapytałam. Po prostu nie chciałam przerywać później tej chwili.
-Na pewno.- powiedział i zaczął całować mnie po szyi. Odchyliłam głowę lekko w tył i wydałam z siebie cichy pisk. Chyba Zayn jeszcze bardziej się napalił.
   Zwinnym ruchem ściągnął moją bluzkę. Wylądowała ona gdzieś na podłodze. Malik zaczął błądzić swoimi palcami po moich plecach. Schodził coraz niżej. Wywołało to u mnie gęsią skórkę, ale było to przyjemne.
   Nie mogłam pozostać gorsza. Bluzka Malika wylądowała gdzieś w kąt. Teraz mogłam zobaczyć wszystko dokładniej. Przejechałam opuszkiem palca po jego klacie. Malik zjechał niżej i ściągnął moją spódniczkę. Stałam w bieliźnie. Zabrałam się za jego spodnie. Zaczęłam odpinać zamek. Na początku nie mogłam dać sobie z tym rady, ale po chwili mi się udało. Rozpięłam jego pasek w spodniach, po czym je ściągnęłam.
   Malik delikatnie położył mnie na łóżku. Był nade mną. Na chwilę przestaliśmy się całować. Patrzyliśmy sobie w oczy. Była to taka cudowna chwila. Nasze oczy się śmiały. 
-Na pewno tego chcesz?- zapytał Zayn. 
-Tak.- odpowiedziałam. Znowu zaczęliśmy się całować. Do gry weszły języki, które "walczyły" ze sobą.
   Malik przejechał ręką po moich plecach i zatrzymał się na wysokości mojego stanika. Próbował go odpiąć.
-Pomóc ci?- zapytałam i się zaśmiałam. Jak można nie potrafić rozpiąć biustonosza?
-Nie, poradzę sobie.- chwilę później czułam, jak mój stanik się poluzował. Mój stanik poleciał gdzieś w głąb pokoju. Malik popatrzał na moje piersi i się uśmiechnął. Później ściągnął moje majtki, więc ja dobrałam się do jego bokserek. Szybko je ściągnęłam. Moim oczom ukazał się jego ‘’ kolega ’’. Zamieniliśmy się miejscami. Zayn wyciągnął z szafki prezerwatywę i założył ją.  No tak przygotował się.
   Powoli ‘’wszedł’’ we mnie i robił coraz szybsze ruchy. Wydałam niekontrolowany odgłos przyjemności. Czułam się wspaniale.
   I zrobiliśmy to. Mój ukochany położył się koło mnie na łóżku i splótł nasze palce. Oboje dyszeliśmy.
Słyszałam bicie jego serca.
-Kocham cię.- powiedziałam mu na ucho.
-Ja ciebie też.- odpowiedział.
-Dobranoc.
-Dobranoc. Kolorowych snów.- usłyszałam miauczenie za drzwiami.
-Kot.- powiedziałam, a raczej się zaśmiałam.
-Harry go nakarmi, jak przyjdzie.- odezwał się Zayn i po chwili zasnęłam.

_____________________________________________

Nie było jeszcze trzech komentarzy, ale nie mogłam czekać. Chciałam jak najszybciej dodać ten rozdział.
Co o nim sądzicie?
To jest mój pierwszy taki rozdział. Chyba nie wyszedł najgorzej. Mam nadzieję.
Tutaj możecie zadawać mi pytania: http://ask.fm/DomminikaZ
A tutaj blog mojej koleżanki: http://zrodlo-pieknego-zycia.blog.pl/ Serdecznie zapraszam.

Do następnego.

PS. Dziękuję za ponad 1000 wyświetleń :)

niedziela, 14 kwietnia 2013

19. Dlaczego horror?...

   Z perspektywy Megan  
   Ostrożnie schodziłam po schodach. Wiem że miałam odpoczywać, ale nie mogłam całego dnia spędzić w łóżku. Gdy znalazłam się w salonie zauważyłam Zayn’a, trzymającego w ręku szklankę z sokiem. Podeszłam do niego i się napiłam. Patrzył na mnie z udawaną złością.
-Jesteś zła. Nie słuchasz lekarza, ani mnie.- powiedział.
-Ojejku. Nic mi się nie stanie, jeśli zrobię parę kroczków.- podeszłam do niego bliżej i się przytuliłam.- Nie bądź zły.- i chyba popełniłam błąd. Dałam się podejść. Malik przerzucił mnie przez ramię i zaczął prowadzić po schodach do góry.
-Puść mnie!- krzyczałam w śmiechu.
-O nie, nie, nie.
   Po chwili znaleźliśmy się w pokoju. Zayn odstawił mnie na łóżko i zaczął łaskotać, a po chwili całować. Bardzo mi się to spodobało. Później jego pocałunki zaszły niżej. Na moją szyję. Wydałam ciche odgłosy przyjemności. Chyba znalazł mój czuły punkt. Uwielbiam jak ktoś muska moją szyję. Jego pocałunki schodziły coraz niżej. Po chwili się odezwałam:
-Zayn, jaszcze nie teraz.- wiedziałam o co mu chodzi.
-Wiem, dlatego skończymy na pocałunkach.- to zdanie wywołało u mnie radość. Cieszyłam się że zaakceptował moją decyzję. Nie chciałam teraz tego robić, ponieważ nigdy tego wcześniej nie robiłam. Nawet z Loganem.
   Po chwili usłyszeliśmy trzask drzwi. Przestaliśmy się całować. Dopiero teraz zorientowałam się że chłopaków nie było w domu jak zaszłam do salonu.
-Gdzie była reszta?- zapytałam.
-Poszła na pizzę i po kota, jak napisał mi Harry.
-Aha. Zaraz, co? Kota?- zaskoczyło mnie to.
-Harolda się pytaj, nie mnie.
-On jest dziwny.- zaśmiałam się.
-Zejdziemy do nich?- zapytał mnie mulat.
-Jasne.- chciałam wstać, ale zostało mi to uniemożliwione. Mój chłopak  wziął mnie na swoje ręce i zaczął iść.- Co ty robisz?- zapytałam po chwili.
-Niosę cię. Nie chcę żebyś się przemęczała.
-Ok, ale nie musisz.
-Wiem.- dalej szliśmy w ciszy. Po chwili byliśmy w salonie, gdzie byli już wszyscy.
-Cześć.- powiedziałam.
-Hej, jak się czujesz?-  zapytał Liam.
-Już lepiej.- przyznałam. Zresztą, było to prawdą.
-To dobrze. Bo się o ciebie martwiliśmy.- przyznał, a ja posłałam mu tylko uśmiech.
   Do salonu wpadł Harry, z kotem na rękach. Był taki słodki. Biały z czarnymi plamkami. Od razu się w nim  zakochałam. Taki cudowny mały kociak. Od zawsze chciałam mieć jakieś zwierzątko. Takiego małego przyjaciela. Chociaż wiem, że nie można się zwierzęciu wyżalić, to zawsze dotrzyma towarzystwa. Będzie przy tobie i nigdy cię nie opuści.
-Oto nowy członek rodziny.- powiedział Hazza.- Poznajcie Kajtka.
-Co?- zaśmiałam się.
-Kajtek. Nowy członek rodziny.
-Po co ci kot?- zapytałam.
-Ponieważ jestem samotny. Wy wszyscy kogoś macie, a ja nie będę sam jak kołek.- bronił się Hazza.
-Ok, ja nic nie mówiłam.- obroniłam się.
    Wszyscy zasiedliśmy do stołu.
-Co robimy?- głos zabrał Niall.
-Idę nakarmić kotka.- powiedział Harry. Zaśmialiśmy się.
-Co powiecie na popołudnie filmowe?- odezwał się Liam, a Harry poszedł z kotem na rękach do kuchni.
-Co?- zapytałam, bo nie wiedziałam o co chodzi.
-Popołudnie filmowe. To takie coś, jak wieczór filmowy, tylko popołudniu . Dlatego że jutro musimy wstać szybko do szkoły.
-Aha.
-To co o tym powiecie?
-Super pomysł.
-Ok. To ja jeszcze skoczę po ubrania na jutro i możemy zaczynać.- po raz pierwszy odezwała się Emma, która siedziała na kolanach Louis’a.  Wyjątkowo dzisiaj wyszykowana. W obcisłych jeansach i tuniką w kwiaty.
-Weź też moje.- odezwałam się.
   Moja przyjaciółka powoli zeszła z kolan marchewkowego i zmierzała przedpokoju.
-Poczekaj pójdę z tobą.- odezwał się pasiasty. Po chwili zniknęli za drzwiami.
-Za szybko to oni nie wrócą.- zaczął śmiać się Harry wychodząc z kuchni, a my do niego dołączyliśmy.
-Ok. Idę zrobić popcorn.- powiedział Niall.
-A co zamierzacie oglądać?- zapytał Payne.
-Na pewno horror.- odpowiedział mu Zayn.
-Nie, znowu?- zaczęłam się śmiać.- Dlaczego wy to lubicie oglądać?
-Bo wtedy nasze dziewczyny wskakują nam na kolana i się przytulają.- odpowiedział za wszystkich mój chłopak.
-To prawda!- zawołał z kuchni żarłok Horan.
-Aha, i wszystko jasne.- przyznałam.
   Odczekaliśmy jakieś 10 minut i zjawiła się para gołąbeczków.
-Jesteśmy!- krzyknęli w progu. Emma poszła jeszcze do góry zanieść nasze ubrania i po chwili
wszyscy siedzieliśmy. Ja z Zayn’em zajmowałam kanapę. Em z Lou fotel, a reszta siedziała na ziemi. Oczywiście Harry miał kota na kolanach. Chłopcy włączyli horror i wszyscy zaczęliśmy patrzeć w ekran zajadając się popcornem. W najstraszniejszym momencie wskoczyłam Malikowi na kolana i się przytuliłam.
-I właśnie dla takich momentów oglądamy straszne filmy.- powiedział mi mój chłopak na ucho, a ja się cicho zaśmiałam.
   Resztę filmu przesiedziałam mu na kolanach, a przy końcu zasnęłam.

______________________________________________________

Sorry, że tak późno. Nie miałam czasu go napisać.
Zależy od Was, kiedy pojawi się następny rozdział.
Jak będą 3 komentarze ( nie licząc moich ;*) to od razu dodam next. :)

Aha. I mam jeszcze do Was pytanie. 
Czy jeżeli zaczęłabym pisać nowe opowiadanie, czytalibyście? 

Kocham Was.
Do następnego!

PS. Następny rozdział będzie 18+ więc będzie co czytać :) Mam nadzieję, że wyjdzie mi. Jeszcze nigdy nie pisałam takich rozdziałów.

czwartek, 11 kwietnia 2013

18. Ciemność...

   Rano obudziłam się na równo z Zayn’em. Spojrzał na mnie tymi pięknymi oczami i pocałował w czoło.
-Dzień dobry.- powitał mnie.
-Cześć.-od razu odpowiedziałam i się przytuliłam.
-Mówiłem ci, że cię kocham?
-Tak, ale mogę tego słuchać do końca życia.- mówiłam uśmiechając się.
-Miło mi. Może zejdziemy na śniadanie?- zaproponował mulat.
-Jasne.
-A powiemy im o tym że jesteśmy razem?
-Oczywiście.- razem wstaliśmy i troszkę się ogarnęliśmy. Później wyszliśmy z pokoju i Zayn zrobił coś co mnie zaskoczyło. Wziął mnie na ręce. Idąc strasznie się wygłupialiśmy, oczywiście po schodach zeszliśmy ostrożnie. Po chwili znaleźliśmy się w salonie, gdzie siedzieli już wszyscy. Popatrzyli na nas jak w obrazek.
-Cześć.- powiedziałam chórem z ciemnowłosym.
-Hej.- odpowiedzieli nam.
-Musimy wam o czymś powiedzieć.- odezwał się Malik.
-Co takiego?- wymienili między sobą spojrzenia.
-Ja i Megan jesteśmy razem.- gdy to powiedział wszyscy wybuchnęli okrzykami radości i zaczęli nam gratulować.
-Cieszę się z twojego szczęścia.- odezwała się moja przyjaciółka.
-Dziękuję.
   Po chwili wszyscy siedzieliśmy na kanapie.
-Mam pytanie.- zaczął Harry.
-Jakie?- zapytałam.
-Jak ja wczoraj znalazłem się w pokoju, bo nic nie pamiętam.- od razu zaczęłam się  śmiać.
-My cię zanieśliśmy.- odpowiedział za mnie ciemnowłosy tłumiąc śmiech.
-Aha.- zrobił dziwną minę.
-To co robimy?- odezwał się Liam.
-Nie wiem.- mówił Niall.
-Może pogramy. Co wy na to?- tym razem głos zabrał Louis.
-Świetny pomysł.- wszyscy odpowiedzieli. Bez śniadania poszliśmy do sali gier, o której nawet nie wiedziałam. No ale tan dom jest wielki i ma jeszcze wiele pokoi o których nie wiem.
   Puszyliśmy w stronę tajemniczego miejsca. Pokój był ogromny. Ściany były koloru niebieskiego. Na środku stało wiele maszyn. Moi przyjaciele rzucili się na nie jak mali chłopcy. Po prostu dzieciaki. Oczywiście nie mogłam być gorsza i też zaczęłam grać. Co mi tam? Później wszyscy skupiliśmy się na jednej grze - tanecznej. Walczyliśmy przeciwko sobie. Była świetna zabawa. Pokonałam już Niall’a i Harrey’ego. Właśnie staczałam pojedynek z Liam’em. Nie dało się go tak łatwo, jak resztę pokonać. Był dobry. Skończyło się na tym że Payn został przeze mnie pokonany.
   Byłam wykończona i strasznie głodna, a na dodatek zaczęło kręcić mi się w głowie.
-Idę po jakieś picie.-powiedziałam, bo chciałam jak najszybciej wyjść z pokoju, żeby reszta nie
zobaczyła że coś mi jest.
-Ja idę z tobą.- odezwał się Liam, co mnie zaniepokoiło.
-Nie, pójdę sama.- chciałam się jakoś wykręcić.
-Wolę dotrzymać ci towarzystwa.- nie dał za wygraną, byłam bezsilna.
   Wyszliśmy razem z pokoju. Teraz świat zaczął wirować. Oparłam się o ścianę i czułam jak się osuwam.
-Megan!- usłyszałam krzyk Liam’a.

   Z perspektywy Zayn’a  
-Zayn!- usłyszałem krzyk Liam’a. Nie wiedziałem co się dzieje. Wyszedłem z pokoju i zobaczyłem jak mój przyjaciel trzyma na rękach Megan.
-Co się stało?- zapytałem i szybko do niej podbiegłem.
-Zesłabła.
-Zanieś ją do mojego pokoju.- doradziłem.
-Jasne.- oby dwoje udaliśmy się do mojego królestwa. Liam delikatnie położył bezwładne ciało mojej dziewczyny na łóżku.
-Zadzwoń po lekarza.- powiedziałem i tak zrobił. Wyszedł z pokoju i poszedł po komórkę. Za chwilę wpadli wszyscy i zaczęli wypytywać co się stało. Nie mogłem im nic wytłumaczyć, bo nie wiedziałam jak. Po chwili do pokoju wszedł Payn.
-Lekarz będzie za 10 minut.- odezwał się.- Aha i radził abyśmy podnieśli jej nogi do góry. Tak ma się wybudzić.- dał mi rady i tak zrobiłem. Po chwili Meg odzyskała przytomność. Od razu do niej podbiegłem. Wszyscy razem usiedliśmy na łóżku.
-Co się stało?- zapytała moja księżniczka.
-Nic, tylko zesłabłaś. Za chwilę będzie lekarz.- odpowiedziałam i zacząłem głaskać ją po włosach.
-Aha.
   Tak jak mówiłem, po chwili usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Harry poszedł otworzyć. Chwile po tym stał już w drzwiach z doktorem. Wszyscy wyszli. Zostałem tylko ja i Megan.
-A więc co się stało?- zapytał lekarz.
-Zesłabłam.- odezwał się mój kwiatuszek.
-Chorujesz na coś?- znowu zadał pytanie.
-Nie.
-Aha, musimy znaleźć przyczynę. Co takiego robiliście?
-Po prostu graliśmy w grą taneczną i zrobiło mi się słabo.
-Dobrze, a jadłaś coś?
-Nie.
-Już wiem. Po prostu, to z przemęczenia. Teraz proszę abyś coś zjadła i nie możesz się dziś
przemęczać. Masz odpoczywać, a jutro możesz iść normalnie do szkoły, chyba że będziesz się źle
czuła. Przepiszę ci tylko witaminy i nie będę już potrzebny.- tak zrobił. Napisał receptę i wyszedł. Liam odprowadził go do drzwi.
-Idę zrobić ci coś do jedzenia.- powiedziałam.
-Dobrze.
   Wyszedłem z pokoju i ruszyłem do salonu. Tam siedzieli już wszyscy.
-Niall, pójdziesz wykupić receptę?- zapytałem.
-Jasne. A co z Meg?- odpowiedział mi blondyn.
-Nic, ma tylko odpoczywać i coś zjeść. –oznajmiłem.
-Aha.- wyrwał mi receptę z ręki i zniknął w przedpokoju.
   Poszedłem do kuchni  i zacząłem przygotowywać naleśniki z nutellą. Pycha. Oczywiście
musiałem zrobić ich więcej, bo reszta też chciała.
 Szybko się z tym uporałem i wziąłem dwie porcje do góry. Jedną dla mnie, a drugą dla Megan. Gdy wszedłem do pokoju od razu uśmiech pojawił się na jej twarzy.
-To dla mnie?- zapytała.
-Oczywiście.- usiadłem obok niej na łóżku i zaczęliśmy jeść. Rozkoszowałem się smakiem mojego
ulubionego dania.
-Pyszne.- powiedziała gdy skończyła jeść. Wziąłem puste talerze i zaniosłem je do kuchni. Akurat Niall wrócił z tabletkami.
-Proszę.- powiedział i podał mi tabletki.
 -Dzięki.- odpowiedziałem i wróciłem do swojego pokoju.- To musisz zażyć.- odezwałem się do Megan.
-Jasne, ale pod jednym warunkiem.- zrobiła zadziorną minę.
-Jakim?- zapytałem zdziwiony.
-Muszę dostać całusa.- powiedziała.
-Trzeba było tak od razu.- mówiąc to podbiegłam do niej i pocałowałem. Dość długo się całowaliśmy, aż zaczęło brakować mi powietrza, ale nie przerywałem tej cudownej chwili. Tak bardzo ją kochałem. Wiedziałem że to ta jedyna. Była dla mnie wszystkim. Całym światem. Gdyby jej się coś stało, nie wiem co bym zrobił. Moje życie bez niej byłoby niczym.
   Po chwili oderwaliśmy się od siebie.
-Teraz mogę to zażyć.- powiedziała.
-Cieszę się.- podałem jej tabletki i jak obiecała zażyła.
-Co teraz robimy?- zapytałem.
-Nie wiem, ale jestem trochę zmęczona i chciałabym się przespać.
-Jasne.- usiadłem na łóżku, a Meg położyła głowę na mój brzuch. Zacząłem głaskać jej włosy. Spojrzała na mnie i się uśmiechnęła.
-Kocham cię.- powiedziałem.
-Ja ciebie też.- chwyciła mnie za rękę i po chwili zasnęła.
   Nie mogłem się ruszyć, ponieważ Megan leżała na mnie, a nie chciałem jej budzić. Postanowiłem troszkę poczytać, aby czas mi szybciej zleciał. Wziąłem jedyną książkę którą miałem pod ręką i zacząłem czytać. Nie była najgorsza, ale nie lubię czytać. Przyznam się. Czasami tylko, ale muszę mieć na to ochotę. Powoli wczytywałem się w słowa i uznałem że to bez sensu. Odłożyłem ją na półkę i wziąłem telefon do ręki. Po chwili dostałem SMS’a od Harry’ego: Co wy tam na górze robicie? No tak leniwcowi nie chce się łazić po schodach i woli napisać SMS, zamiast przyjść. Muszę go oduczyć tego lenistwa. Ha Ha Ha. Oczywiście odpisałem mu: Megan zasnęła, więc przy niej siedzę. Od razu dostałem odpowiedz: Aha, bo my idziemy na pizze i po kotka. Będziemy za godzinę. Odpisałem: Co? Jakiego kota? Byłem zaskoczony. Po chwili dostałem odpowiedź. Normalnego, a jakiego? Harry naprawdę jest dziwny. Nic nie odpisałem. 
   Pograłem jeszcze trochę na telefonie i Meg się obudziła. Od razu spojrzała na mnie.
-To ty cały czas tu przy mnie siedzisz?- zapytała.
-Tak.
-Nie musiałeś.
-Wiem, ale chciałem.
-Zayn, zrobisz coś dla mnie?
-Co?- zapytałem.
-Przyniesiesz mi coś do picia?
-Jasne.- wstałem z łóżka i ruszyłem na dół w stronę kuchni. Gdy się tam znalazłem do szklanki
nalałem soku. 
   Nagle usłyszałem czyjeś kroki, co mnie zdziwiło, bo nikogo oprócz mnie i Megan nie ma w domu.

_______________________________________________________

Tak, wiem. Rozdział nudny i niejaki. 
Jakoś odebrało mi wenę :(
Mam do Was pytanie. Jak ma się nazywać kot? Nie mam pomysłu.

Możecie zadawać mi pytania na ask'u:  http://ask.fm/DomminikaZ 

Mam jeszcze do Was prośbę. Moja koleżanka prowadzi bloga. Nie jest on o 1D, ale jest bardzo ciekawy.  po prostu zwykła historia, ale bardzo ciekawa. Chciałabym jej pomóc. Tak aby uzyskała czytelników. Zapraszam: http://zrodlo-pieknego-zycia.blog.pl/

Kocham Was. Do następnego !!!

środa, 10 kwietnia 2013

17. Wyznanie...

    W salonie siedzieli wszyscy oprócz Zayn’a.
-Cześć.- powiedziałam.
-Hej.- odpowiedzieli mi wszyscy chórem. Usiadłam razem z nimi.
-Masz ochotę na coś do picia? Może drinka? - zapytał Harry już pod wpływem niewielkiej ilości alkoholu.
-Nie, ale dzięki.- odpowiedziałam.
-No chodź, napij się z nami.- nalegał.
-Nie, nie mam ochoty.- jakoś dzisiaj chciałam wszystko zapamiętać. Miałam przeczucie ze coś się jeszcze dziś stanie, dlatego nie chciałam się upić.
-No dobra, ale wiedz że dużo tracisz.
-Trudno, przeżyję.- zapadła chwila ciszy.- A gdzie jest Zayn?- zapytałam.
-Siedzi w swoim pokoju.- odpowiedział mi Liam.- Jest jakiś dziwny, odkąd wrócił z przedstawienia. Wiesz coś na ten temat?
-Nie.- odpowiedziałam.
-To może ma tak, po pocałunku z tobą.- nabijał się Niall.
-No właśnie. Jak się całowało?- zapytała Emma.
-Pocałuj Lou, to się przekonasz.- odpyskowałam.- Idę do Zayn'a.
   Za wszelką cenę chciałam się dowiedzieć co chciał mi powiedzieć.
   Szybko weszłam po schodach i znalazłam się przed drzwiami pokoju ciemnowłosego. Zapukałam.
-Jeżeli to ty Niall, to nie oddam ci swojej kanapki!- krzyknął mulat, a ja zaczęłam się śmiać.
-To tylko ja.- powiedziałam i weszłam.
-O, cześć, myślałam że to Niall.- mówił lekko zakłopotany.
-Cześć.
-Co cię tu sprowadza?- zapytał.
-Chciałam się dowiedzieć co chciałeś mi powiedzieć po naszym pocałunku.- dosiadłam się do niego.
-Już nic, nie ważne.- powiedział i zesmutniał. Postanowiłam poprawić mu humor.
-Głupi jesteś.- powiedziałam. To był mój plan.
   Kiedyś jak mu to powiedziałam zaczął mnie łaskotać.
-Co powiedziałaś?- udało mi się go rozśmieszyć. Zaczęły się gilgotki.
-Że jesteś głupi.- powtórzyłam. Chwilę po tym Zayn siedział już na mnie.
-Odszczekaj to.- powiedział.
-Nigdy.- jeszcze chwilę mnie łaskotał i przestał. Ja leżałam na łóżku, a on siedział na mnie. Patrzyłam prosto w jego brązowe oczy. Były takie piękne. Nie mogłam się napatrzeć. Malik odgarnął moje włosy które wpadały mi do oczu i zaczął się do mnie przybliżać. Chwilę po tym nasze usta się złączyły. Trwaliśmy w pocałunku parę sekund, ponieważ mulat odskoczył ode mnie. Nie wiedziałam dlaczego. Usiadł na rogu łóżka, spuścił głowę i powiedział:
-Przepraszam.- wstałam i usiadłam koło niego. Swoimi rękami podniosłam jego twarz i spojrzałam mu w oczy.
-Nie masz za co.- powiedziałam i tym razem to ja go pocałowałam. Nie miał nic przeciwko. Najpierw całowaliśmy się delikatnie, jakbyśmy się czegoś bali, ale później coraz namiętniej. Po chwili zabrakło nam tchu i oderwaliśmy się od siebie. Patrzeliśmy chwilę w swoje oczy. Ja pierwsza się odezwałam.
-Co mi chciałeś powiedzieć na scenie?- tak naprawdę znałam odpowiedź na to pytanie.
-To, że piosenka którą śpiewaliśmy jest w moim sercu. Ten pocałunek też był prawdziwy. Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia. Jesteś dla mnie całym światem. Cały czas, gdy byłem blisko ciebie chciałem cię pocałować. Tak bardzo mi się podobasz, a bałem ci się to powiedzieć.- powiedział bez zająknięcia.
-Ja miałam tak samo.- przyznałam.
-Mam do ciebie pytanie.
-Jakie?- zapytałam.
-Czy uszczęśliwisz mnie i zostaniesz moją dziewczyną?- mówił to na poważnie.
-Tak.- przytuliłam się do niego.
-Kocham cię.
-Ja ciebie też.- trwaliśmy w uścisku jakieś 5 minut. Nareszcie moje marzenia się spełniły. Od tak dawna na to czekałam. Chciałam być jego dziewczyną i proszę bardzo, jednego dnia to się stało. Byłam dla niego kimś więcej niż przyjaciółką.
-Może chodźmy na dół.- zaproponowałam.
-Ok., a kiedy powiemy im że jesteśmy razem?- zapytał Zayn.
-Nie wiem, może jutro. Dzisiaj już dość sporo wypili. I jak im to powiemy to przez resztę wieczoru będą się nabijać. Przecież ich znasz.
-No, też tak myślę. Dzisiaj będziemy udawać tylko przyjaciół, a jutro im powiemy.- zaśmiałam się.
-Ok.- oby dwoje wyszliśmy z pokoju mulata i zeszliśmy na dół. Od razu usłyszeliśmy śmiechy. No tak to jest, jak masz 5 osób pod wpływem alkoholu. Dosiedliśmy się do nich i udawaliśmy przyjaciół. Oczywiście co chwila zerkaliśmy na siebie.
-Wypijecie z nami?- zapytał Harry.
-Nie, dzięki.- odpowiedział Zayn.
-A może ty Megan wypijesz?
-Nie.
-Ok. Ja was nie będę namawiać.- nie wiem ile wypili ale raczej dość sporo.
   Chyba nigdy już nie tknę alkoholu. Po tym jak widzę jak oni się zachowują. Nie dziękuje. Już wiem jak to wygląda jak jestem wypita.
   Było dość późno. Liam poszedł do siebie. Tak, on chyba najmniej wypił. Był nawet dość trzeźwy. Nie to co inni. Emma i Louis zasnęli na kanapie. Niall po chwili poszedł do siebie dość chwiejnym krokiem. Został tylko Harry. Ale po chwili też odpadł.
-Co z nimi zrobimy?- zapytał mulat.
-Nie wiem.
-Może zaniesiemy ich do pokoi.- zaproponował.
-Ok. Lepiej będzie jak będą spać w swoich pokojach, niż tutaj na kanapie.- przyznałam.
-To kto pierwszy?
-Hazza.- zaproponowałam.
-Ok. Ty chwyć za nogi, a ja za ręce.- tak zrobiliśmy. Delikatnie wzięliśmy Harry’ego i zanieśliśmy do pokoju. Nawet nie drgnął. Położyliśmy go na łóżko i przykryliśmy kołdrą. Tak smacznie spał. Zeszliśmy na dół.
-To teraz kto?- zapytał Malik.
-Louis.
-Ok.- zrobiliśmy z nim to co z Harry’m. On był jedynie trochę cięższy. No ale jakoś zanieśliśmy go do łóżka. Także nie drgnął. Zeszliśmy na dół.
-Ok., to teraz Emma.- powiedziałam.
-Dobra, z nią poradzę sobie sam.
-Na pewno?- nie byłam pewna.
-Jasne.- jakby nigdy nic wziął ją na ręce i poszedł. Ja zaczęłam sprzątać. Wyniosłam wszystkie szklanki do kosza, a butelki po alkoholu wyrzuciłam do kosza. Zaczęłam myć stolik. W pewnym momencie ktoś objął mnie od tyłu i całował moją szyję.
-Zayn!- krzyknęłam, ale na tyle cicho żeby reszta się nie obudziła.
-Co?- zapytał.
-Co ty robisz?
-Nic.
-A może byś mi pomógł?
-Tak, jasne.- dopiero teraz mnie puścił.- To co mam robić?
-Możesz pozmywać naczynia.- powiedziałam.
-Tak jest.- zasalutował i zniknął w kuchni.
   Ja dalej sprzątałam. Zajęło mi to chwilę. Ale po chwili wszystko wyglądało w normie. Postanowiłam
iść do kuchni bo mulat długo z niej nie wychodził. Już dawno powinien poradzić sobie z naczyniami.
    Weszłam i ujrzałam Malika tańczącego, śpiewającego i robiącego kanapki. Po naczyniach nie było śladu. Ciemnowłosy mnie nie zauważył i postanowiłam to wykorzystać. Patrzyłam jak tańczy, jeżeli można to nazwać tańcem. Po chwili się zorientował i stał na środku kuchni zawstydzony. Zaczęłam bić mu brawa i się śmiać. Później podeszłam do niego i się przytuliłam.
-Cudownie tańczysz.- powiedziałam.
-Ta, jasne. Aha, a mówiłam jak bardzo cię kocham?- zapytał.
-Nie, jeszcze nie.- przyznałam.- Jak?- zapytałam po chwili.
-Bardzo, ale to bardzo.- powiedział.
-Tak, to udowodnij.- wtedy mnie pocałował. Znowu poczułam smak jego idealnych ust. Poczułam się kochana. Ufałam mu i miałam zamiar kochać go do końca życia. Objęłam go jak najmocniej umiałam. On jedną ze swoich rąk wtopił w moje włosy, a druga spoczęła na mojej tali.
-Czy teraz już wiesz jak?- zapytał Zayn jak skończył mnie całować.
-Tak.
-To w takim razie zapraszam na kolację.- usiedliśmy do stołu i rozkoszowaliśmy się kanapkami. Cały czas rozmawialiśmy. Później wszystko posprzątaliśmy i ruszyliśmy do pokoju. Szybko się tak znaleźliśmy.
   Oboje usiedliśmy na łóżko i rozmawialiśmy, wygłupiając się. Malik pożyczył mi swoje ubrania i poszłam się przebrać, później zrobił to on. Oboje legliśmy wtuleni w siebie na łóżko i szybko zasnęliśmy. 

_________________________________________________________

Co sądzicie o tym rozdziale?
Nareszcie Zayn powiedział to Megan. :)
Cieszę się z tego powodu.
 Komentujcie!
Macie mój ask: http://ask.fm/DomminikaZ
Do następnego.
Kocham Was.