poniedziałek, 29 kwietnia 2013

26. Wigilia...

   Wstałam. Dziś wigilia. Cudowny dzień. Byłam strasznie szczęśliwa, że mogę ten dzień spędzić z rodziną, jeżeli można to tak nazwać, ponieważ miałam tylko ciocię, reszta rodziny tak się mną nie przejmowała. Spojrzałam za okno. Słońce delikatnie rzucało promienie na parapet. Zaczęłam się rozglądać. Zauważyłam dzieci bawiące się, lepiące bałwanki i zjeżdżające na górkach. Jak ja bym chciała wrócić do tego. Być takim małym dzieckiem. Żyć beztrosko i niczym się nie przejmować. Ach.
   Nagle ktoś objął mnie od tyłu i zaczął całować po szyi.
-Zayn!.- krzyknęłam.
-Co kochanie?- zapytał.
-Musisz mnie tak straszyć?
-Nie wiem.- powiedział obojętnie i mnie puścił.
-To ja idę się przebrać. Poczekaj na mnie.- dałam mu całusa, wyjęłam czyste ubrania i zniknęłam za drzwiami łazienki. Wyszczotkowałam zęby, ubrałam się i zrobiłam lekki makijaż. Byłam gotowa. Wyszłam i wszedł Malik.
   Był to odpowiedni moment, na spakowanie jego prezentu. Wyciągnęłam go z torebki i starannie zapakowałam w papier z bałwankami. Schowałam go do szafki i akurat mój chłopak wyszedł z łazienki. Udało mi się. Nic nie zauważył.
-Głodny jestem.- powiedział.
-Ja też.- przyznałam.- Chodźmy na śniadanie.- tak zrobiliśmy. Zeszliśmy po dębowych schodach i poszliśmy do kuchni.
-Cześć ciociu.- przywitałam się.
-Dzień dobry.- powiedział Zayn.
-Dzień dobry. Siadajcie i jedzcie.- dosiedliśmy się do stołu i zaczęliśmy konsumować.- Mam dla was zadanie.
-Jakie?- zapytałam.
-Musicie iść kupić choinkę i ją ozdobić.
-Ok.- ciemnowłosy rzucił mi spojrzenie. Przetłumaczyłam mu wszystko. Bardzo się ucieszył.
-To my za chwilę pójdziemy.- powiedziałam, gdy skończyłam jeść śniadanie i pociągnęłam za rękę mulata.
-O co chodzi?- zapytał.
-Musimy zapakować prezenty.- zauważyłam.
-No racja.- usiedliśmy w moim pokoju na łóżku i wzięliśmy się do roboty. Wszystko starannie pakowaliśmy. Było tego masa. Po jakiejś godzinie skończyliśmy.
-Teraz musimy iść kupić choinkę.- powiedziałam.
-Ok.- weszliśmy do salonu. Ciocia już siedziała w kuchni i gotowała.
-Idziemy po choinkę.- oznajmiłam.
-Ok.- dała mi pieniądze i wyszliśmy.  Znowu ruszyliśmy ścieżką.
-Zima w Polsce jest piękna.- zauważył Zayn.
-Nie tylko w Polsce.- uśmiechnęłam się.
-Może i racja.
   Znaleźliśmy się w centrum. Weszliśmy do pobliskiego sklepu z choinkami. Wybraliśmy najładniejszą, naszym zdaniem i zapłaciłam. Ruszyliśmy w drogę powrotną.
-Ale to ciężkie.- skarżył się mój chłopak.
-Za chwilę będziemy na miejscu. Dasz radę.
   Udało się. Donieśliśmy choinkę do domu i postawiliśmy ją w salonie, gdzie było już czuć zapach potraw.
-Ciociu, gdzie masz ozdoby na choinkę?- zapytałam.
-W piwnicy.- odpowiedziała.
-Ok. Zayn idziesz ze mną do piwnicy, po ozdoby na choinkę?- mój chłopak skinął głową, że tak. Przeszłam do przedpokoju i otworzyłam drzwi piwnicy. Para zimnego powietrza buchnęła mi na twarz. 
   Oświeciłam światło i zaczęłam schodzić po schodach, na dół. Dość szybko odnaleźliśmy kartony, z bombkami, łańcuchami, światełkami. Zanieśliśmy to wszystko do salonu i zaczęliśmy stroić choinkę.
-Tą czerwoną daj tam.- powiedziałam, pokazując miejsce.- Tutaj jest ich za dużo.
-Ok. Już się robi szefowo.- odsalutował mulat, co bardzo mnie rozśmieszyło, ale robiłam dalej.
-Gotowe!- zawołałam, gdy skończyliśmy.
-No, świetnie wam to poszło.- powiedziała ciocia, wychodząc z kuchni.
-Dziękuję.- odpowiedziałam.- Mamy ci w czymś pomóc?
-Nie, za chwilę skończę. Idźcie się przebrać.
-Ok.- pociągnęłam Zayn’a za rękę, do mojego pokoju.- Musimy się ładnie ubrać.
-A więc do dzieła.- zaczęliśmy szukać jakiś ładnych ubrań. Po chwili wyszła na to, że ja idę w różowej sukience, a ciemnowłosy w jeans’ach i koszuli. Wzięłam prezenty, nawet ten dla mojego chłopaka i zeszłam na dół. Mulat też miał dodatkowy prezent. Daliśmy je pod choinkę i zasiedliśmy do stołu. Zjedliśmy wszyscy wigilię i posprzątaliśmy.
-A teraz czas na prezenty.- powiedziała ciocia. Podeszłam do choinki i wyciągnęłam prezent dla niej.
-To jest ode mnie i Zayna.- podałam jej paczkę. Otworzyła ją.
-Dziękuję.- powiedziała i wyściskała mnie oraz mojego chłopaka.- Teraz ja mam coś dla was.-
podała nam prezenty. Ja dostałam buty, a Malik bluzkę, z nadrukiem.
-Dziękujemy.- powiedziałam i wyściskaliśmy moja ciotkę.
-Zayn, ja też mam coś dla ciebie.- podałam mu zakupiony przeze mnie sweterek.
-Jest cudny.- powiedział i mnie pocałował.- Ja też mam coś dla ciebie.- podał mi paczkę. Otworzyłam i zobaczyłam sukienkę. No tak, mogłam się spodziewać.
-Dziękuję.- powiedziałam.
   Resztę wieczoru rozmawialiśmy. Wysłałam jeszcze Louis’owi życzenia urodzinowe i poszłam spać, tak jak Malik.

_____________________________________________

Tak, wiem. Kolejny nudny rozdział. Nic na to nie poradzę.
Obiecuję, że następny będzie ciekawszy :)
Proszę o komentarze. 
Jeżeli będą trzy od razu dodaję kolejny rozdział.

Do następnego.
Kocham Was!!!

sobota, 27 kwietnia 2013

25. Boję się...


   Usłyszałam budzik. Obudziłam się, reszta też.
-Wyłącz to!- krzyknął Harry, rzucając we mnie poduszką.
-Już.- dosięgłam budzika i wyłączyłam go.- Zayn, wstawaj.- zaczęłam trząść moim chłopakiem.- Za godzinę mamy samolot.
-Jaszcze pięć minut.- powiedział.
-Nie, nie mamy czasu.
-Ok, wstaję.- tak zrobił. Reszta poszła spać, a ja i mulat szliśmy się przebrać. Zajęłam łazienkę jako pierwsza, a Malik zaczął znosić walizki. Założyłam na siebie rurki oraz bluzę i wyszłam. Zayn siedział na łóżku.
-Już?- zapytał.
-Tak.- odpowiedziałam i wszedł do łazienki. Zeszłam na dół. Wszyscy spali. Zresztą była godzina 6:00 rano. Nie dziwie się im. W końcu codziennie wstawaliśmy o dziewiątej, a jak musieliśmy iść do szkoły to o siódmej, ale mniejsza z tym.
   Po chwili dołączył do mnie Zayn.
-Pa wszystkim!- krzyknęłam. Obudzili się i spojrzeli na mnie, po czym wstali.
-Nie jedźcie.- błagał Liam.
-Zobaczymy się za parę dni.- powiedziałam.
-Ale to o parę dni za dużo.
-Przeżyjesz.- pogłaskałam jego policzek. Wszyscy zaczęliśmy się przytulać.
-Pa. Będę tęsknić.- pomachałam wszystkim na pożegnanie. Ciemnowłosy wyjechał samochodem z garażu i wsiadłam.
-Już tęsknię.- powiedział z uśmiechem Zayn.
-Ja też.- przyznałam. Ruszyliśmy. Po drodze śpiewaliśmy przeróżne piosenki i się wygłupialiśmy. Szybko znaleźliśmy się na lotnisku. Oczywiście nie odbyło się paparazzi.
-Czy mogę zadać parę pytań?- zapytała kobieta.
-Przepraszam, ale bardzo się śpieszymy.- powiedziałam i ruszyłam do bramki.  
   Po chwili siedzieliśmy już w samolocie. Wystartowaliśmy. Nie minęła parę minut, a usłyszałam pisk.
-Przecież to Zayn Malik!- krzyczała dziewczynka, o kręconych włosach. Miała gdzieś około 12 lat.-
Mogę dostać autograf?- zapytała.
-Tak, jasne.- podała mu zeszycik, mulat się podpisał. Po chwili odeszła. 
-Nawet w samolocie.- zaśmiałam się
-Tak to czasami bywa.- uśmiechnął się ciemnowłosy.
-Tak.- zaczęłam wpatrywać się w krajobraz za oknem.
   Błękitne niebo. Śnieżno- białe chmury. Co chwilę było widać przelatującego ptaka. Po prostu raj.
Przyglądałam się temu wszystkiemu. Przyroda jest piękna, chociaż czasami bywa okrutna.
-O czym myślisz?- zapytał Zayn, chwytając mnie za rękę.
-O życiu.- odpowiedziałam.
-A dokładniej?
-O tym, jaka przyroda jest piękna.- popatrzałam w jego oczy. Uśmiechnął się od ucha do ucha.
-Boję się.- powiedział.
-Czego?- zapytałam.
-Że twoja ciocia mnie nie polubi.- przyznał.
-Co za głupoty pleciesz. Ona cię pokocha.- strzeliłam mu pstryczka w nos.
-Na pewno?- nie był pewny.
-Jasne głuptasie.- złożyłam na jego ustach pocałunek.
-Przekonałaś mnie.
   Resztę lotu rozmawialiśmy. Po chwili samolot wylądował. Byłam w Polsce, mojej ojczyźnie.
Wyszliśmy z samolotu. Rozejrzałam się. To samo zrobił mój chłopak. Świat dookoła pokrywał biały puch. Zamówiliśmy taxi i ruszyliśmy do domu cioci.
-Jeszcze takiej zimy nie widziałam.- przyznał Zayn.
-To mało widziałeś.- powiedziałam.
   Po chwili byliśmy na miejscu. Zapłaciłam taksówkarzowi i ruszyliśmy w stronę drzwi. Zapukałam i chwyciłam mojego chłopaka za rękę.
-Nie ma się czego bać.- wyszeptałam mu na ucho.
   Drzwi się otworzyły. Zobaczyłam ciocię, uśmiechniętą od ucha do ucha.
-Meguś.- powiedziała i mnie przytuliła.
-Ciocia.- zrobiłam to samo, nie puszczając ręki mulata.
-Wchodźcie.- powiedziała i tak zrobiliśmy.
-Ciociu, to jest mój chłopak Zayn.
-Miło mi panią poznać.- powiedział po angielsku.
-Mi też.- odpowiedziała moja ciocia także po angielsku, ponieważ troszkę umiała ten język. Nie perfekcyjnie, ale jednak.
-Napijecie się czegoś?- zapytała, gdy weszliśmy do salonu.
-Nie.- odpowiedziałam.- Na razie się rozpakujemy, a później idziemy na zakupy. Musimy kupić wszystkim prezenty.- powiedziałam.
-Dobrze.- pociągnęłam za rękę Zayn’a.
-Witaj w moim królestwie.- powiedziałam i otworzyłam drzwi do mojego pokoju. Ogarną wszystko wzrokiem.
-Ale tu ładnie.- oznajmił.
-Dzięki.- wnieśliśmy walizki do pomieszczenia.
-Gdzie dać walizki?- zapytał Malik.
-Połóż je tam, w rogu.- pokazałam palcem miejsce.
-Ok.- tak zrobił.- Co robimy?- zapytał.
-Teraz mam zamiar wziąć kąpiel, a później pójdziemy na zakupy. Co ty na to?
-Jasne.- otworzyłam walizkę i wyciągnęłam czyste ubrania i weszłam do łazienki. Wzięłam kąpiel i się ubrałam. To samo zrobił Zayn.
-Idziemy teraz?- zapytałam.
-Możemy.
-Ok.- zeszliśmy na dół.- Ciociu, my idziemy na zakupy. Może nas nie być jakiś czas!- zawołałam.
-Dobrze.- założyliśmy kurtki i wyszliśmy. Chwyciliśmy się za rękę i ruszyliśmy ścieżką, do centrum. Brakowało mi tych spacerów. Jak dobrze znowu tu być.
-Daleko musimy iść?- zapytał mój chłopak.
-Nie. Parę minut.
-Jasne.
   Po chwili znaleźliśmy się w centrum. W raju kobiet. Zaczęliśmy chodzić po sklepach. Na jednej z wystaw zobaczyłam czarny sweterek. Idealny dla Zayn’a. Weszliśmy do sklepu obok. Zobaczyłam fioletową bluzę. Od razu pomyślałam o Paynie.
-Co powiesz o tej bluzie, dla Liam’a ?- zapytałam.
-No, nie jest zła.- zauważył ciemnowłosy.
-Kupujemy.- powiedziałam i zapłaciłam. Weszliśmy do kolejnego z sklepów.
-Muszę iść do łazienki.- skłamałam.
-Jasne.- wyszłam ze sklepu. Tak naprawdę chciałam kupić Malikowi ten sweterek, który zobaczyłam na wystawie. Upewniłam się, że Zayn nie może mnie zobaczyć i weszłam do sklepu. Wzięłam rozmiar Malika i zapłaciłam. Schowałam sweterek do torebki i wróciłam do mojego chłopaka.
   Chodziliśmy po sklepach. Louis’owi kupiliśmy bluzkę z marchewką, Emmie sukienkę, Niall’owi spodnie, Harry’emu koszulę, a mojej cioci książkę kryminalną, ponieważ bardzo lubi czytać. 
-Musimy kupić coś jeszcze Kajtkowi.- zauważyłam.
-Masz rację. Harry na pewno się ucieszy.
-Ok.- weszliśmy do sklepu zoologicznego.
-Co kupujemy?- zapytał mój chłopak.
-Obrożę?-zapytałam.
-Czemu by nie.- przeszliśmy do półki z obrożami. 
-Kupujemy tą niebieską?- chwyciłam obrożę do ręki. Była niebieska z dzwoneczkiem. Idealna dla Kajtka. Na pewno Haroldowi się spodoba.
-Jest cudna.- podeszliśmy do kasy i zapłaciliśmy. 
   Obładowani wróciliśmy do domu.
-Jesteśmy!- zawołałam z przedpokoju.
-Chodźcie na kolację.
-Ok.- zanieśliśmy wszystkie rzeczy do mojego pokoju i zasiedliśmy do stołu. Zjedliśmy przepyszną
kolację i wykończeni poszliśmy spać.

________________________________________

Jest kolejny rozdział. Co o nim powiecie?
Moim zdaniem jest trochę nudny, ale nic na to nie poradzę. Musiałam taki napisać.
Nie wiem, kiedy pojawi się kolejny rozdział. Ostatnio nie mam czasu na pisanie i jakoś brakuje mi weny. Postaram się jak najszybciej go napisać, ale nic nie obiecuję.

Do następnego.
I dziękuję, że jesteście ze mną.
Kocham Was.

czwartek, 25 kwietnia 2013

24. Czy Harry jest jej zabawką?...

    Nie mogłam uwierzyć w te słowa. Zabawka. Co? Jak on mógł się w niej zakochać? Ona go chce wykorzystać. Jestem tego pewna, po tych słowach.
   Musiałam się uspokoić. Razem z Emmą wzięłyśmy naleśniki na talerzach i zaniosłyśmy na stół. Popatrzyłam na tą całą Taylor. Zdawała się być miła. Może kocha Hazzę i nie zamierza go zdradzić, tak jak innych. Może się zmieniła? Nie wiem. Będę ją obserwować.
   Wszyscy zaczęliśmy jeść. Później rozmawialiśmy. Postanowiłam podpytać troszkę tę dziewczynę.
-Jak poznałaś Harry’ego?- zapytałam.
-Spotkaliśmy się w sklepie.- odpowiedziała.
-A dokładnie to zderzyliśmy się wózkami.- dodał loczek.
-Tak. Zaczęliśmy rozmawiać i wymieniliśmy się numerami.- powiedziała blondynka.
-Aha.- postanowiłam dalej nie pytać. Nie wiedziałam już o co.
   Kot cały czas siedział na kolanach Harolda. Co chwilę dostawał coś do przekąszenia. Przez chwilę ja wzięłam go na swoje kolanka. Głaskałam go. On tylko mruczał. Postanowiłam dać Kajtka na kolana Tay. Delikatnie go przełożyłam na jej kolana. Spojrzała na mnie.
-Co ty robisz?- zapytała.
-Chcę, abyś pobawiła się z kotem Harry'ego.- odpowiedziałam.
-Zabieraj mi tego kocura!- krzyknęła. Wszyscy na nią spojrzeli. Hazza się zlitował i wziął go na swoje kolana. Widać, że był trochę zły i przygnębiony. W końcu ten kot jest bardzo ważny dla niego. Był teraz częścią naszej rodziny. Wszyscy bardzo go polubili. Był taki słodki. Lubił się bawić.
   Spojrzałam na zegarek. Była godzina 20:00.
-Zayn, może już pójdziemy. W końcu jutro wcześnie mamy samolot do Polski.- zauważyłam.
-No, masz rację.- odpowiedział mój chłopak. Pożegnaliśmy się  z wszystkimi i zaczęliśmy iść schodami.
-Co myślisz o tej całej Taylor?- zapytałam Malika.
-Nie podoba mi się, i ma złą opinię.
-Wiem, już słyszałam.- przyznałam.
-Myślisz, że zdradzi Harry’ego?- zapytał Zayn.
-Już sama nie wiem. Tak naprawdę jej nie znamy i nie możemy kierować się czyimiś oskarżeniami. Może wcale taka nie jest.-zauważyłam. Byliśmy już w pokoju.
-Nie wiem, co o tym myśleć.- zakończył całą naszą rozmowę mój chłopak.- Idę się wykąpać.- powiedział i zniknął za drzwiami łazienki.
   Chwilę musiałam czekać aż stamtąd wyjdzie, a później ja weszłam. Wzięłam prysznic i przebrałam się w luźne ubranie do spania, ponieważ moja piżamka była już spakowana w walizce z resztą ubrań. Wyszłam z łazienki i podeszłam do mulata.
-Ślicznie wyglądasz.- powiedział.
-Dziękuję.- pocałowałam go.
-Kocham cię.
-Ja ciebie też.- usiedliśmy na łóżku i właśnie chciałam sprawdzić, czy ktoś do mnie nie dzwonił, ale
nie mogłam znaleźć komórki. Przypomniało mi się że jest w kuchni.- Muszę iść do kuchni po komórkę.- powiedziałam.
-Jasne.- wyszłam z pokoju.
   Zaczęłam zmierzać w stronę schodów i usłyszałam czyiś głos. Wychyliłam głowę zaa ściany. Na schodach stała Taylor i rozmawiała z kimś przez komórkę.
-Josh, za niedługo będę…. Jestem u mamy…. Ja też cię kocham…. Pa, całuski.- rozłączyła się i teraz mnie zauważyła.
-Zdradzasz Harry’ego.- powiedziałam.
-Nie, to nie tak.- próbowała się tłumaczyć.
-On jest twoją zabawką.- znowu się odezwałam.
-Nie, Megan. Ja naprawdę kocham Hazzę.
-To z kim rozmawiałaś!?- krzyknęłam.
-Z moim chłopakiem. Przysięgam, zamierzam z nim zerwać.
-Taa, jasne. Fajnie jest tak kogoś okłamywać!?- znowu krzyknęłam. Wszyscy zjawili się na schodach.
-Co się tu dzieje?- zapytał Harry.
-Hazza, ona cię zdradza.- wypaliłam.
-Tay, czy co prawda?- zapytał blondynkę.
-Ja chciałam z nim zerwać, ale nie mogę. Harry ja naprawdę tylko ciebie kocham, nie Josh’a. To z tobą chcę spędzić resztę życie. Zamierzałam z nim zerwać. Proszę uwierz mi.- mówiła z płaczem Taylor.
-Daj mi to przemyśleć.-powiedział loczek.
-Jasne.
-Pokażę ci gdzie są drzwi.- odezwał się Louis. Blondyna poszła za nim. Usłyszeliśmy trzask drzwi. Wyszła.
   Harry rozpłakał się i pobiegł schodami na górę. Był załamany. Wszyscy chcieli iść za nim, ale ich powstrzymałam.
-Ja z nim pogadam.- powiedziałam.
-To najlepszy pomysł.-oznajmił Liam, a ja ruszyłam na górę.
   Znalazłam się przed drzwiami pokoju loczka. Zapukałam.
-Zostawcie mnie!- krzyknął.
-Harry, to ja Megan. Wpuść mnie, pogadamy.- długo musiałam czekać na odpowiedź, ale w końcu usłyszałam przekręcanie klucza. Pociągnęłam za klamkę. Drzwi były otwarte. Weszłam do pokoju i zamknęłam za sobą drzwi, aby nikt nam nie przeszkodził. Hazza leżał na łóżku i płakał. Podeszłam do niego.
-No już, nie płacz.- powiedziałam siadając na jego łoże.- Wszystko będzie dobrze.
-Ja myślałem że ona mnie kocha.-powiedział i spojrzał na mnie. Zrobiło mi się go żal.
-A skąd pewność, że cię nie kocha? Może wcale tak nie jest.- zaczęłam się zastanawiać co powiedzieć dalej- Naprawdę ją kochasz?- zapytałam.
-Tak, myślałem, że to ta jedyna.- odpowiedział.
-Więc z nią pogadaj, jak ochłoniesz. Daj sobie troszkę czasu i zadzwoń. Niech ci wszystko wyjaśni i dopiero wtedy podejmij decyzję czy jest ciebie warta.- sama nie wierzyłam w swoje słowa. Chyba polubiłam tą całą Taylor, nawet za to co zrobiła.
-Dzięki Meg, jesteś najlepsza.- powiedział i mnie przytulił.- Co ja bym bez ciebie zrobił?
-Nie wiem.- odpowiedziałam.-Może zejdziemy na dół?
-Jasne.- jak powiedziałam, tak zrobiliśmy. Po chwili znaleźliśmy się w salonie.
-Wszystko w porządku?- zapytał Niall.
-Tak, ale gdyby nie Meg, nie byłoby tak dobrze.- powiedział Harry.
-Może posprzątamy?- zaproponowałam.
-Jasne.- wszyscy wzięli się za sprzątanie. Po chwili skończyliśmy.
-Idziemy spać.- zarządził Zayn i ruszył po schodach. Wszyscy poszli za nim. Loczek szedł na
końcu, smutny.
-Kolejna noc spędzona w samotności.- powiedział pod nosem, ale wszyscy go usłyszeli. Wpadłam na pomysł jak go rozweselić i żeby w nocy nie był samotny.
-A co powiecie na to, gdybyśmy spali dzisiaj wszyscy w salonie. Rozłożymy sobie poduszki, materace, koce i będzie tak przytulnie.- zaproponowałam.
-To świetny pomysł.- krzyknęli wszyscy chórem.
-A więc każdy przynosi poduszki i inne rzeczy, a Zayn skoczy po materace.- zarządziłam.
-Ok.- wszyscy się rozproszyli. Chciałam wejść do pokoju, ale zatrzymał mnie Hazza.
-Dziękuję.- powiedział.-Jesteś najlepsza.
-Dzięki. – uśmiechnęłam się i weszłam do pokoju.
   Podeszłam do łóżka i wzięłam wszystkie rzeczy potrzebne do spania. Później zniosłam na dół. Wszyscy pracowali. Po chwili wszystko było gotowe.
-To my idziemy się wykąpać.- powiedzieli. W salonie zostałam tylko ja i mój chłopak.
-Dzięki tobie Harry jest szczęśliwy.- zauważył mulat.
-Wiem.- przyznałam.
-Sam bym tego lepiej nie wymyślił.- uśmiechnęłam się na te słowa. Razem położyliśmy się na jeden
z materaców i czekaliśmy na resztę rozmawiając.
-Kocham cię.- powiedział Zayn, bawiąc się moimi włosami.
-Ja ciebie też.- odpowiedziałam.
-Nigdy cię nie zostawię. Jesteś dla mnie wszystkim.
-Naprawdę tak myślisz?- zapytałam.
-Tak. Jeszcze nigdy nie kochałem tak żadnej kobiety.- odpowiedział.
-A ile ich było przede mną?- kolejny raz zapytałam. Długo nie odpowiadał.
-Parę.- powiedział po chwili.
-A ile cię zdradziło?
-Dość sporo. Prawie wszystkie leciały na kasę. Gdy się wzbogaciły, rzucały mnie mówiąc, że nigdy
nie kochały. To strasznie boli.
-Gwiazdy nie mają się łatwo.- przyznałam.
-Dokładnie.
-Idziemy spać!- krzyknęli wszyscy znajdując się w salonie.
-Dobranoc.- powiedziałam, nastawiłam budzik na jutro. Wszyscy położyli się na materacu, a jeden z chłopaków zgasił światło.
   Odwróciłam się na bok. Leżałam pomiędzy Zayn’em, a Liam’em. Wszyscy poszli spać. Jednak coś nam przerwało. Kot zaczął miauczeć jak szalony.
-Harry.- powiedziałam.
-Tak wiem.- odpowiedział.
-Ucisz go.- poprosiłam.
-Myślisz, że się da.- wszyscy zaczęli się śmiać. Dałam głowę pod poduszkę i zasnęłam.

________________________________________

Sorry, że dodaję tak późno. Nie miałam czasu go wcześniej napisać.
Myślę, że się na mnie nie gniewacie :)
Następny pojawi się troszkę szybciej ;*

Zapraszam na mojego drugiego bloga: http://naazawsze.blogspot.com/

Kocham Was !!! 

poniedziałek, 22 kwietnia 2013

23. Jestem Taylor...


   Obudziłam się. Promienie słońca wpadały do pokoju. Zayn już dawno nie spał. Chodził w ubraniach po pokoju. Wstałam i także się przebrałam. Razem zeszliśmy na śniadanie. Cała rodzinka buszowała w kuchni.
-Dzień dobry.- przywitałam się.
-Dzień dobry. Siadajcie i zajadajcie.- powiedziała pani Malik pokazując stół i na nim znajdujące się kanapki. Zjadłam ich parę. Później wszyscy rozmawiali i wygłupiali się. Było całkiem miło. Razem z mulatem ustaliliśmy, że po obiedzie wyjeżdżamy do domu, ponieważ jutro rano mamy samolot do Polski. Czas mijał bardzo szybko. Oczywiście musieliśmy pograć w parę gier z Safaa’ą.  Później zjedliśmy obiad. Spakowaliśmy wszystko, pożegnaliśmy się i razem z Zayn’em ruszyłam w drogę powrotną.
-Masz cudowną rodzinkę.- powiedziałam w samochodzie.
-Dziękuję.
   Droga trwała ok. 2 godzin. Dużo rozmawialiśmy i dlatego dość szybko znaleźliśmy się w domu.
Zostaliśmy wyściskani za wszystkie czasy.
-Tęskniłem za tobą mała.- powiedział Liam mocno mnie przytulając i podnosząc w górę.
-Ja też.- przyznałam, co było prawdą. Pocałowałam go w policzek i mnie puścił, przez Zayn’a, który go popchnął. Był pełen furii.
-Co ty sobie wyobrażasz!- warknął na biednego Payna, który przecież nic nie zrobił.
-Stary, o co ci chodzi?- zapytał zmieszany Liam.
-Nie podrywaj mojej dziewczyny!- krzyknął Malik. Wszyscy przyglądali się akcji. Co oni sobie wyobrażali?!
-Nie bądź zazdrosny Zayn!- teraz ja zabrałam głos i pobiegłam z płaczem do pokoju. Nie zdążyłam się zamknąć na klucz. Przez drzwi wpadł mulat. Usiadłam na łóżko i zaniosłam się płaczem. Nie znosiłam, gdy ktoś jest o mnie zazdrosny.
-Meg kochanie, ja nie chciałem.- powiedział Zayn siadając przede mną i chwytając moje ręce.
-Nienawidzę, gdy ktoś jest o mnie zazdrosny.- oznajmiłam.
-Przepraszam.-mój chłopak mnie przytulił. Przestałam płakać.
-Już nigdy mi tak nie rób.- poprosiłam.
-Obiecuję.
   Uspokoiłam się i zeszliśmy na dół. Wszyscy na nas spojrzeli.
-Wszystko w porządku?- zapytała zmartwiona Emma.
-Tak.- uśmiechnęłam się niepewnie. –Liam nie stało ci się coś?- zapytałam patrząc na brązowookiego.
-Nie.- odpowiedział z widocznym żalem.
-Przepraszam Liam, nie chciałem.- powiedział Zayn.
-Dobra, nic się nie stało.- tym razem Payne się uśmiechnął.
-Mamy dzisiaj gościa.- oznajmił Harry, zmieniając temat. Miał na rękach swojego kotka. On nigdy się z nim nie rozstawał. Zresztą wszyscy kochamy Kajtka.
-Kogo?
-Moja dziewczyna przyjedzie na kolację.- powiedział zadowolony z siebie loczek.
-O, brawo.- zaczęłam się śmiać.
-Chcę żebyście ją poznali.- mówił Hazza.
-Znając życie ja i Em musimy przygotować kolację.- przyznałam.
-Tak ładnie proszę.- zrobił słodkie oczka Harry.
-Ok, ale wszyscy muszą nam pomóc.- powiedziała Emma.
-Jasne!- krzyknęliśmy chórem.
-To ja zadzwonię żeby przyjechała za 2 godziny.- loczek ruszył do swojego pokoju, cały w
skowronkach.  Wszyscy zaczęliśmy się z niego śmiać.
-Naprawdę się zakochał.- zauważył Louis.
-Tak.- przyznałam.
-Najgorsze, jeśli ta dziewczyna go nie kocha i jest z nim dla kasy.
-A dlaczego tak sądzicie?- zapytałam.
-Mieliśmy parę takich przypadków.- odpowiedział Liam.
-Naprawdę?- zaskoczyli mnie tym.
-Tak.
-Nie wiedziałam.- przyznałam.
-No właśnie, dziewczyny myślą sobie, że widzą bezmózgie gwiazdy i najpierw rozkochają faceta w sobie, wydobędą od niego trochę kasy, a później rzucą bez skrupułów.- powiedział Niall, prawie płacząc. Chyba miał taki przypadek.
-A o mnie i Em tak samo myślicie?- zapytałam.
-Nie, no coś ty. Wy jesteście naszymi siostrami.- powiedział Liam i zrobiliśmy grupowego przytulasa.
-Dobra bierzmy się do roboty.- zarządziłam.
-Co mamy robić?- zapytali chłopcy.
-To tak. My z Emmą przygotujemy stół, a wy obmyślajcie co zrobić na kolację.- odezwałam się i każdy ruszył do pracy.
   Ja z moją przyjaciółką na stół rozłożyłyśmy biały obrus i zaczęliśmy znosić talerze. Po chwili wszystko było gotowe.
-Więc co na kolację?- zapytałam chłopców, którzy mieli główkować.
-Naleśniki z dżemem lub serem.- krzyknęli chórem.
-Ok. Bierzemy się do roboty, a wy chłopaki idźcie się przebrać.- tak wszyscy zrobili. W kuchni zostałam tylko ja i Em. Zrobiłyśmy ciasto i akurat chłopcy zeszli na dół. Każdy z nich był elegancko ubrany.
-Jak wam idzie?- zapytał Harry.
-Dobrze. Teraz my się idziemy przebrać, a wy usmażcie naleśniki, tylko ich nie spalcie.- rzuciłam im
ostrzeżenie.
-Jasne.- odpowiedzieli.
   Razem z Em ruszyłyśmy do swoich pokoi. Weszłam do garderoby. Nie wiedziałam co ubrać. Połowa ubrać była już w walizce, którą zabieram jutro. Długo się zastanawiałam, ale w końcu wybrałam obcisłe zielone spodnie i bluzkę z nadrukiem. Włosy upięłam w wysoki kucyk. Zrobiłam lekki makijaż i wyszłam z pokoju.
-Megan, pomóż mi.- to był głos Emmy. Ruszyłam w stronę jej pokoju.- Nie wiem, co założyć.- przyznała.
-Zaraz ci pomogę.- powiedziałam.
   Weszłam do jej, oraz Louis’a garderoby i zaczęłam przeglądać ubrania.
-Co powiedziałabyś na te spodnie.- wyjęłam z szafy jeans’y .- I tą bluzkę.- pokazałam jej t-shirt z nadrukiem.
-Jesteś wspaniała.- powiedziała i wyrwała mi ubrania.
   Wyszłam z jej pokoju i zeszłam na dół. W kuchni chłopcy robili naleśniki.
-Jak wam idzie?- zapytałam.
-Dobrze, już kończymy.- odpowiedzieli chórem.
-Ok.- powiedziałam i im pomogłam. Po chwili wszystko było gotowe. Naleśniki zrobiliśmy z serem, lub dżemem.
   Usłyszeliśmy pukanie do drzwi.
-Idę otworzyć.- powiedział Harry i wybiegł z salonu. Usłyszeliśmy otwieranie i zamykanie drzwi. Chwilę po tym w progu salonu stanęła blondynka.  Miała proste włosy. Ubrana była w bluzkę w paski i  krótkie spodenki, co nie było dobrym pomysłem na tę porę roku. Skądś ją znałam. Gdzieś już ją widziałam, ale nie wiedziałam gdzie.
-Poznajcie moja dziewczynę.- powiedział Hazza.
-Cześć, jestem Taylor,- odezwała się blondynka i popatrzała po wszystkich.
-Hej, jestem Megan.- przedstawiłam się. Nikt inny do niej nie podszedł. Chłopcy patrzeli na nią dziwnie, a Emma stała, jakby zobaczyła ducha. Dźgnęłam Liam’a. Zorientował się o co chodzi i podszedł do tajemniczej dziewczyny.
-Jestem Liam.- powiedział z udawaną radością, później zrobili to inni. Wszyscy zasiedli do stołu, a ja, oraz Em poszłyśmy do kuchni po naleśniki.
-Znasz ją?- zapytałam.
-To ty nie?- zdziwiła się.
-Nie.- przyznałam.
-To jest Taylor Swift. Gwiazda słynąca z tego że często zmienia chłopaków.
-Co?- zapytałam.
-Nie rozumiesz. Harry jest jej kolejną zabawką. Prędzej czy później zdradzi go, lub rzuci.

__________________________________

Wiem, że akcja z Taylor była już dawno, ale wpadł mi taki pomysł. 
Myślę, że się na mnie nie gniewacie :)
Zapraszam na mojego nowego bloga:


Życzę wszystkim powodzenia na testach !!!

Skomentujcie. Proszę :)

niedziela, 21 kwietnia 2013

22. Kąpiel...

   Zatrzymaliśmy się w salonie, gdzie stały już Dan i Wal.
-My już jedziemy.- powiedział mój chłopak.
-Tak szybko. Zostańcie do jutra.- odezwała się jego mama.
-No, chcemy jeszcze z tobą Megan pogadać.- odezwała się jedna z sióstr mulata.
-Co o tym myślisz?- zapytałam się ciemnowłosego.
-No jeżeli nalegają, to możemy zostać.- powiedział z uśmiechem.
-Jasne.
-A więc, my cię porywamy.- Dan zaczęła mnie ciągnąć za rękę do swojego pokoju. Za nią szła Wal. Wszystkie usiadłyśmy na jednym z łóżek.
-Mamy coś dla ciebie.- odezwały się.
-Co takiego?- zapytałam.
-Proszę.- dziewczyny podały mi torbę. Wyciągnęłam z niej spodnie w kwiatki.
-Są cudowne. Dziękuję.- przytuliłam je obie.
-Nie ma za co.
-Jak poznałaś Zayn’a?- zapytała Doniya zmieniając temat.
-Na wakacjach.- odpowiedziałam.
-A bardziej szczegółowo.
-No dobrze.- zaczęłam im opowiadać całą historię. Siedziały i słuchały mnie.
-I nasz brat powiedział ci że cię kocha?- zapytała Wal gdy skończyłam opowiadać.
-Tak, a co?- potwierdziłam.
-Bo on zawsze przychodził do nas po rady, co ma zrobić. On kompletnie nie wiedział, jak ma się zachować w towarzystwie kobiety.- przyznała Dan.
-Tak?- byłam zdziwiona.
-Tak naprawdę nigdy nie miał takiej prawdziwej dziewczyny.- zaczęliśmy się śmiać. Było całkiem miło.
-Jesteś odpowiednią dziewczyną dla niego.- powiedziała Waliyah.
-Dlaczego?- zapytałam.
-Bo nie lecisz na kasę. Widać że naprawdę go kochasz.- właśnie miałam coś odpowiedzieć, ale mi przerwano.
-Ej, poczekajcie.- Wal wstała z łóżka i podeszła do drzwi, po czym je otworzyła. Do pokoju wleciał Zayn. Był czerwony po twarzy.
-Nie ładnie podsłuchiwać.- zwróciłam mu uwagę.
-Musiałem wiedzieć o czym plotkujecie za moimi plecami.- powiedział na swoją obronę.
-A co? Boisz się, że coś na ciebie nagadamy?- zapytała jego siostra.
-Może.- przyznał.
   Malik usiadł za mną na łóżku i przytulił mnie od tyłu, a swoją brodę oparł na moje ramię.
-Jak słodko wyglądacie.- zauważyła Dan.
-Dziękujemy.- podziękowałam.
-Ależ proszę.- siostry Malik wymieniły między sobą spojrzenia.
-Może pójdziemy na kolację?- zaproponował mulat.
-Ok.- wszyscy wyszliśmy z pokoju i ruszyliśmy na dół.
-O, akurat skończyłam robić kolację.- powiedziała pani Malik.
-Co jest?- zapytała jedna z sióstr.
-Spaghetti.
-Mniam.- odezwałam się.
   Wszyscy zasiedliśmy do stołu i zaczęliśmy jeść.  Szybko się z tym uporaliśmy.
-To my idziemy pozmywać naczynia.- powiedziały siostry.
-Ok. To ja porywam Megan.- powiedział Zayn.
-Gdzie?- zapytałam.
-Niespodzianka.- zaczęliśmy iść schodami w górę i weszliśmy do łazienki.
   Ściany były wykafelkowane na biało. W rogu stał prysznic. Na podłodze leżał dywan. Była też nie
za wielka umywalka i WC.
-Dlaczego mnie tu przyprowadziłeś?- zapytałam.
-Co powiesz na kąpiel?- odpowiedział mi pytaniem.
-Co?- byłam zdziwiona.
-Weźmiemy razem kąpiel. To była ta niespodzianka.
-Jaja sobie robisz?- zapytałam.
-Nie, mówię poważnie.- zaczął ściągać bluzkę.
-Zayn, czy ty się dobrze czujesz?
-Jak najbardziej.
-Na pewno?
-Tak.
-Ale ja nie będę brała z tobą prysznica.-zaprzeczyłam.
-Dlaczego? Przecież widziałam cię nagą, a ty mnie.- zauważył.
-No, ale to nie to samo.- wywinęłam się.
-Jak to?
-Po prostu.- nie wiedziałam co odpowiedzieć. Ten głupek podszedł do mnie i przerzucił przez ramię. Nie mogłam uciec. Wepchnął mnie do wanny, a później sam wszedł w bokserkach. Dobrze, że jeszcze nie nalaliśmy wody. Byłabym cała mokra. Wiedziałam że nie mam już wyjścia.- To chociaż pozwól mi zdjąć ubranie. -powiedziałam.
-Ok.- wyszedł z wanny.
-Odwróć się.- nalegałam.
-Dobra.- zrobił to. Ja także wyszłam i się rozebrałam. Puściłam wodę. Zayn się odwrócił i nalał jakiegoś płynu. Zdjął swoje bokserki i wszedł do wanny. Ja zrobiłam to samo. Było pełno piany. Rzuciłam nią w mojego chłopaka. Jak zwykle musiał mi oddać. Świetnie się bawiliśmy.
   Po jakiś 20 minutach wyszliśmy z wanny i owinęliśmy się ręcznikiem, dokładnie wysuszyliśmy i ubraliśmy się w rzeczy, które przyniósł ciemnowłosy. Miałam na sobie luźną bluzkę i krótkie spodenki, ale było ok.
   Ruszyliśmy do starego pokoju Zayn’a . Ściany w nim były jasno zielone. W rogu stało jednoosobowe, pościelone na biało łóżko. Na podłodze leżał brązowy dywan we wzorek. Naprzeciw łóżka stała komoda i biurko. Nawet dobrze to ze sobą wyglądało.
   Nagle ktoś objął mnie w pasie i zaczął całować po szyi.
-Zayn!- krzyknęłam.
-Co?- zapytał, jakby nigdy nic.
-Puść mnie.- nalegałam.
-Ok, ok.- zrobił to o co prosiłam.
-Idę do dziewczyn.- oznajmiłam.
-One mi cię kradną.- zauważył mój chłopak.
-Trudno.- powiedziałam i wyszłam.
   Ruszyłam do pokoju dziewczyn, który był zaraz obok
-Hej.- powiedziałam.
-Cześć.- usiadłam na łóżko.
-Gdzie zabrał cię nasz braciszek?- zapytała Dan.
-Do łazienki.-odpowiedziałam.
-Co?- zdziwiła się Wal.
-No musiałam brać z nim kąpiel.- przyznałam.
-Aha, trzeba było tak od razu.- zaśmiałam się.
-My idziemy się przebrać, do jutra.- powiedziała Dan.
-Jasne.- wzięłam spodnie, które dostałam wcześniej od dziewczyn i poszłam do pokoju mulata.
Leżał na łóżku. Zgasiłam światło i zrobiłam to co on. Przytuliłam się i zasnęłam.

___________________________________________

Nikt nie komentuje.
Jestem załamana :(

1 komentarz = następny rozdział 


Zapraszam na mojego nowego bloga: http://naazawsze.blogspot.com/