sobota, 4 maja 2013

29. Chory...

   Z perspektywy Megan    
   Nareszcie w domu. Ach, jak to dobrze. Brakowało mi tego wszystkiego. Nie chciałam być już w tamtym kraju. Nie, żebym miała coś do Polski, w końcu tam się urodziłam, ale teraz Londyn był moim domem. Tutaj chciałam spędzić resztę życia z moim chłopakiem i przyjaciółmi. Tutaj byłam naprawdę szczęśliwa, chociaż nie do końca. Brakowało mi rodziców, ale nie zamierzałam do tego wracać. Już wcześniej postanowiłam sobie, że zapomnę o tym wszystkim, i takie są moje zamiary. Nie zamierzam wracać do tego co  było kiedyś. Żyję to chwilą.
   Otworzyliśmy drzwi i wnieśliśmy walizki.
-Jesteśmy!- zawołałam. Od razu wszyscy pojawili się w holu, no prawie wszyscy. Jak dobrze było ich widzieć. 
-Megan, tęskniłem.- powiedział Niall i mnie przytulił. Strasznie się ucieszyłam. Nie sądziłam, że żarłok aż tak będzie za mnę tęsknić. W ogóle nawet o tym nie myślałam. Po chwili wszyscy się na mnie rzucili. Zaczęli mnie ściskać tak, że nie mogłam oddychać.
-Udusicie mnie!- krzyknęłam.
-Przepraszamy.- odsunęli się ode mnie i uśmiechnęli. Miło było znowu zobaczyć ich uśmiechnięte mordki. Tęskniłam za nimi.
-Mnie to już nikt nie przytuli.- skarżył się Zayn. Udawał, że jest smutny.
-No chodź.- teraz wszyscy przytulili jego. Myślę, że także nie mógł oddychać, ale się nie skarżył.
   Gdy czułości się skończyły, poszliśmy do salonu. Wszyscy zajęli miejsca, na fotelach lub kanapie, ale dalej brakowało jednej osoby. Nie wiem, dlaczego nie zszedł. Już nas nie lubił? Nie spodziewałam się. Może naprawdę mu coś jest, ale ma jakieś kłopoty? Nie wiem.
-Gdzie jest Liam?- zapytałam.
-W swoim pokoju.
-Idę do niego.- powiedziałam, ale Harry chwycił mnie za rękę.
-Zostań, mamy prezenty.- oznajmił. Uśmiechnęłam się.
-My też coś dla was mamy.- powiedział Zayn i podszedł do walizki. Rozdaliśmy wszystkim prezenty i sami je dostaliśmy. 
-Aha prawie bym zapomniała. Gdzie Kajtek?- zaśmiałam się.
-Miau.- usłyszałam kota. Od razu wskoczył na moje kolana. 
-Mam coś dla ciebie.- zaśmiałam się. Wyciągnęłam z torebki obrożę i założyłam ją małemu Kajtkowi.
-Śliczna jest.- powiedział Harry. Chyba ucieszył się na taki prezent.
-Cieszę się.- odpowiedziałam i podałam kota Haroldowi. Postanowiłam, że pójdę do pokoju Payna. Chciałam zobaczyć co się z nim dzieje.
   Wstałam.
-Gdzie idziesz?- zapytał Zayn.
-Do Liam'a.- odpowiedziałam.
-Mam być zazdrosny?- zadał kolejne pytanie.
-Głupek.- poklepałam się po czole.
   Poszłam do pokoju Liam'a. 
   Delikatnie popchnęłam drzwi i weszłam do jego królestwa. Liam leżał na łóżku. Podeszłam bliżej i zauważyłam, że śpi. Usiadłam koło łóżka i ręką przejechałam po jego rozpromienionym policzku. Momentalnie otworzył oczy.
-Cześć.- powiedziałam.
-Megan!- krzyknął i mnie przytulił, pociągając mnie na łóżko. Po chwili leżałam na nim.
-To ja.- oznajmiłam i zaczęłam się śmiać. Oboje usiedliśmy. Popatrzyliśmy sobie w oczy.
-Dlaczego nie zszedłeś?- zapytałam.
-Źle się czuję.- odpowiedział mi Liam.
-Myślałam, że mnie już nie lubisz- spuściłam głowę.
-Co za brednie opowiadasz.- przejechał ręką po moim podbródku. 
-Ulżyło mi.- zaśmiałam się.
-Tęskniłem.- powiedział.
-Ja też.- przyznałam. Była to prawda. Tęskniłam za jego uśmiechem, hipnotyzującymi oczami i głosem. Brakowało mi go. Jeszcze raz go przytuliłam. Coś mnie zaniepokoiło.
-Liam, ale jesteś gorący.- zauważyłam.
-Wiem, chyba coś mnie bierze.- przyznał. Dotknęłam jego czoła.
-Masz gorączkę.- powiedziałam.- Poczekaj, idę po termometr
-Nie odchodź.- chwycił mnie za rękę.
-Dlaczego?- zapytałam. Od razu spuścił głowę.- Ej Liam, co jest?
-Nie, nic. Idź lepiej po ten termometr.
-Ok.- wyszłam z pokoju i zaszłam na dół do salonu.
-Co z Liam'em?- zapytała Emma.
-Ma chyba gorączkę.- odpowiedziałam.
-Tu jest termometr.- podała mi go.
-Jasne.- wróciłam do pokoju i podałam go Payne. Odczekaliśmy chwilę. Miał 38 stopni gorączki. Wyszłam z pokoju i znowu skierowałam się do salonu.
-Em, zadzwoń po lekarza.- rozkazałam.
-Aż tak źle?- zapytała.
-Najlepiej by było, gdyby zobaczył go lekarz.
-Czyli on nie kłamał z tą chorobą.- zauważył Harry.
-A dlaczego miałby kłamać?- zapytałam.
-Po prostu inaczej się zachowywał, niż zwykle.
-Dobra, ja do niego idę, a jak przyjdzie lekarz to przyprowadźcie go do mnie.- rozkazałam.
-Ok.- odsalutowali. Wzięłam prezent dla Liam'a i ruszyłam do jego pokoju.
-Liam, mam coś dla ciebie.- oznajmiłam.
-Co takiego?- zapytał.
-Proszę.- podałam mu podarunek. Rozdarł papier i zaczął oglądać bluzę.
-Jest cudowna.- powiedział i mnie przytulił.
-Cieszę się. To jest ode mnie  Zayn'a.
-Podziękuj mu. 
-Jasne.
-Cudowna jesteś.- powiedział Liam.
-Nie wiedziałam.- zaśmiałam się.
-Ale to prawda.
-Liam, a powiedź mi. Dlaczego wszyscy nie wierzyli w to, że jesteś chory.
-Nie wierzyli?- zapytał Payne.
-Tak.- przyznałam.- Myśleli, że to coś innego.- popatrzyłam w jego oczy.- Mówili, że ostatnio dziwnie się zachowujesz. Czy to prawda?- nic nie odpowiedział.- Masz jakieś kłopoty?- zapytałam.
-Nie. Po prostu parę rzeczy w moim życiu się zmieniło i nie potrafię sobie z nimi poradzić.- przyznał.
-To opowiadaj.
-To są moje sprawy. Jak na razie nie mogę ci ich zdradzić.- spuścił głowę.
-Ok. Każdy może mieć sekrety.
-Aha. Widzisz, prawie zapomniałem. Mam coś dla ciebie.
-Co takiego?- zapytałam.Podszedł do szafy i wyciągnął małe pudełeczko.
-Proszę.- podał mi go. Otworzyłam. Nie wierzyłam w to, co zobaczyłam.

_____________________________________

Ok, tak jak obiecałam, macie następny rozdział :)
Po trzech komentarzach od razu dodaję kolejny rozdział :)

Kocham Was.

piątek, 3 maja 2013

28. Zakochałem się...

   Z perspektywy Liam’a  
   Siedzę w pokoju. Życie wydaje się takie bezsensowne. Po co mamy żyć, skoro nie możemy powiedzieć osobie, że ją kochamy? Tak, zakochałem się i tego nie zmienię. Niestety jest to nieodwzajemniona miłość. Najgorsze jest to, że moją wybranką jest Megan. Jak ja mogłem zakochać się w dziewczynie kumpla. Naprawdę jestem aż taki głupi? Czemu akurat ona? Jest tak wiele dziewczyn na ziemi, a ja akurat musiałem wybrać ją. To nie fair.  
   Ale przecież ona jest taka mądra, piękna i zawsze mi pomaga, wysłucha mnie, nie to co inni. To tylko jej mogę się wygadać. Wiem, że tego nikomu nie powie. Mam do niej zaufanie. Jest najbliższą mi osobą. Osobą, za którą tęsknię. Chciałbym z nią znowu pogadać, przytulić. A najbardziej chciałbym ją pocałować, ale nie mogę. Jestem bardzo ciekaw jak smakują jej usta. Chciałbym spędzić z nią resztę życia, ale to niemożliwe. Ona jest dziewczyną Zayn’a. To jego kocha, a nie mnie. Nie mogę tego zrozumieć. Chciałbym być Malikiem. W każdej chwili może pocałować Meg, przytulić. A ja? Niestety nie.
   Żałuję, że nie wyznałem jej moich uczuć wcześniej. Teraz jest za późno. Muszę żyć z tymi myślami. A najgorsze jest to, że nie mogę się nikomu wygadać. Przecież Megan nie może się o tym dowiedzieć. Mogłaby mnie znienawidzić. Zniszczyłbym naszą przyjaźń, która wiele dla mnie znaczy. Nie chciałbym tego stracić. Tych wspólnych chwil spędzonych razem. Jej promiennego uśmiechu i śmiejących się oczu, które patrzą na mnie z troską.
   Ach. Muszę z tym żyć. Spróbować zakochać się w kimś innym. Ale czy to możliwe? Czy ja mogę się po raz kolejny zakochać? Czy moje serce przetrwałoby bez Megan? Raczej nie. Za bardzo jest mi bliska. Nie mogę się tak po prostu odkochać i zapomnieć. To jest za trudne. Nie mógłbym pokochać innej. Nie dałbym rady, ale też nie mogę jej całe życie okłamywać. Muszę jej kiedyś powiedzieć. Może, akurat też czuje coś do mnie? Może tego nie zauważyłem? Może, nie jestem jej obojętny? Nie wiem. To są pytania, na które pewnie nie usłyszę odpowiedzi. Nigdy się nie dowiem, ponieważ nikomu ich nie zadam. Sam muszę doszukać się odpowiedzi. Ale to nie jest takie proste.
   Tak wiele myśli przechodzi mi przez głowę. Gdybym mógł cofnąć czas. Rozegrałbym to wszystko inaczej. 
   Nie wiedziałem co ze sobą zrobić. Wziąłem pierwsza lepszą książkę, która była w szafie i otworzyłem ją na pierwszej lepszej stronie. Zacząłem wczytywać się w tekst. Chyba los mi coś podpowiedział, bo trafiłem na bardzo ciekawe sława: 

   ,,Jeżeli by kto kiedykolwiek uważał, że jest sam na świecie - to dałby tym niewątpliwy dowód braku wyobraźni.
   Nikt z nas nie jest sam.
   Ludzie oddziałują na siebie nawzajem, jakby byli połączeni kręgami tajemniczej energii - a przez każdego z nas przechodzi przynajmniej kilka takich kręgów. Dzięki temu wszystko, co czynimy, każde nasze uzewnętrznione uczucie, a może i myśli - nawet te, którym nie dajemy wyrazu - zyskują nieskończony rezonans. Każdy z nas, nawet nieświadomie, wpływa na innych i staje się ogniwem łańcucha myśli, uczuć, reakcji i wydarzeń mogących zogromnieć wręcz do procesów historycznych.(...)
   Bo przecież naprawdę nikt z nas nie jest sam.
   Wpływamy na siebie nawzajem - i często zdarza się, że przelotne spotkanie, rozmowa, wymiana myśli, złośliwy żarcik nawet - potrafią wyżłobić głęboki ślad w czyjejś pamięci i zaważyć nawet na całym życiu człowieka. (...)."

   Nie wiem, czy to był przypadek. Te słowa dały mi coś ważnego do zrozumienia. Będę walczyć. Nie będę samotny, na pewno. Postaram się. Powiem Megan, że ją kocham.
   Musiałem spojrzeć na okładkę. To była polska książka, przetłumaczona na angielski. Nie była moja. Ja z pewnością nigdy nie słyszałem o Małgorzacie Musierowicz. Odłożyłem ją do półki.
-Liam chodź na kolacje!- usłyszałem krzyk Emmy za moich drzwi.
-Już.- nie miałem na to ochoty. Nie najlepiej się czułem. Chyba mnie grypa bierze. Ale nie mogłem nic zrobić. Musiałem coś zjeść.
-Jak się czujesz?- zapytała Em, gdy wyszedłem z pokoju.
-Nie najlepiej.- odpowiedziałem.
-Do jutra ci to przejdzie.- pocieszyła mnie.
-Oby.- zeszliśmy na dół do jadalni. Wszyscy już jedli. Dosiedliśmy się do nich. Nałożyłem sobie niewielką porcie na talerz.
-Co tak mało?- zapytał Harry.
-Nie mam apetytu.- odpowiedziałem.
-Dalej źle się czujesz?- zapytał Niall, najwyraźniej przejęty.
-No. – nie dość, że źle się czułem, to jeszcze tęskniłem za Megan.
-Oby ci przeszło. Wiesz do czego.- mówił Louis.
-Tak, wiem.- wszyscy ucichli.-A nie wiecie czasem, czy Zayn powiedział o tym Meg?- zapytałem.
-Raczej nie.- odpowiedział mi Harry.
-On czeka na ostatni moment.- dodał Niall.
-Ona powinna o tym wiedzieć.- zauważyłem.
-Najlepiej będzie, jeżeli Zayn sam jej o tym powie i to jak najszybciej.
   Zabrałem się za jedzenie. Zjadłem dość mało, jak na mnie, ale nie mogłem więcej. Z ledwością zjadłem parę kawałków.
-Nie mam apetytu. Przepraszam. Idę do siebie.- powiedziałem i wstałem od stołu. Ruszyłem do mojego królestwa. Zamknąłem drzwi na klucz i położyłem się na łóżku. Myślałem o Megan. Ciekawe czy ona też o mnie myśli? Popatrzyłem za okno. Gwiazdy świeciły swoją jasnością. Niebo jest piękne. Jedyne w swoim rodzaju i takie magiczne.
   Przykryłem się kołdrą i nie wiem jak, zasnąłem.

Następny dzień.
   Obudziłem się. Było rano. Wszystko mnie bolało, ale byłem szczęśliwy. To dziś wracała Megan. Dziś znowu ją zobaczę i przytulę.
   Wstałem i przeszyło mnie zimno. Chyba naprawdę jestem chory. Podszedłem do drzwi i odkluczyłem je. Przebrałem się w coś wygodnego i położyłem na łóżko. Niby przed chwilą się obudziłem, a jestem zmęczony. Nie pozostało mi nic innego, jak się zdrzemnąć.

____________________________________

Cytat jest z książki Małgorzaty Musierowicz pt. ,,Opium w rosole" . Tak jakoś natknęłam się na te słowa i postanowiłam je wykorzystać :)
Sorry, że rozdział taki krótki. 
Nie miałam czasu go napisać. 
Mam nadzieję, że się na mnie nie gniewacie.
Następny rozdział dodam szybciej, jak będą dwa komentarze ;*

Do następnego.

środa, 1 maja 2013

27. Zwierzenia...

   Obudziłam się. Nic mi się nie chce. Odwróciłam głowę i popatrzałam na Zayn’a. Spał, jak zabity. Był taki słodki. Teraz zrozumiałam, że dobrze mieć kogoś, przy kim można się rano budzić i rozmawiać, całować i przytulać. No i zwierzać, ale od tego miałam Liam’a. Jako jedyny umie dotrzymać tajemnicy, do końca. To jemu najbardziej ufam. To on wie o mnie najwięcej. Jest darmowym psychologiem. Tęsknię za nim. Na szczęście jutro wyjeżdżamy. Znowu będę mogła go zobaczyć.
-O czym myślisz kotek?- zapytał Malik. Nawet nie wiem, kiedy się obudził.
-O tym, jak tęsknię za chłopakami.-odpowiedziałam.
-Ja też tęsknię.- przyznał mój chłopak i mnie przytulił.
   Leżeliśmy tak przez chwilę, a później zeszliśmy na śniadanie.
-Pyszne.- powiedziałam, zajadając się jajecznicą.
-Cieszę się.- odpowiedziała ciotka.- Aha, wiesz kto do nas dziś przyjedzie?
-Kto?- zapytałam.
-Karolina.
-Co?- myślałam, że się przesłyszałam.- Dlaczego ona?
-Ponieważ chciała cię zobaczyć.
-Wierzysz w to?- zapytałam.
-Ok. Wiem, że się nie lubicie, ale chociaż dziś zachowuj się normalnie.- poprosiła ciocia. Malik przyglądał mi się z uwagą.
-No dobrze, ale nic nie obiecuję.- ciotka spojrzała na mnie groźnie.
-Megan!
-Dobra.- powiedziałam i poszłam do pokoju. Zayn poszedł za mną.
-Co się stało?- zapytał.
-Dziś przyjeżdża moja kuzynka Karolina.
-To dobrze, prawda?
-No właśnie, że nie.
-Dlaczego?
-Ponieważ się nienawidzimy. Parę lat temu, ona odbiła mi chłopaka i będzie chciała to zrobić ponownie.- powiedziałam, prawie płacząc. Dobrze pamiętałam ten dzień, kiedy przyszła do mojego domu z nim i prosto w twarz wykrzyczała mi, że Nathan, mój dawny chłopak woli ją, niż mnie. I to była prawda. Załamałam się wtedy. Na szczęście poznałam Logan'a. On był przy mnie. Chociaż teraz tak naprawdę żałuję raczej jego poznania. Ale czasu już nie cofnę.
-Nie martw się, ok. Ja ciebie kocham, nie jakąś tam Karolinę.
-Dzięki.- przytuliłam go.
-Może zadzwonimy do chłopaków i Emmy.- zaproponował Zayn. Chyba chciał, żebym zapomniała o całej tej sprawie.
-Ok.- włączyliśmy komputer i zadzwoniliśmy na skayp’a chłopaków. Odebrała Em.
-Hej!- krzyknęła.
-Cześć. Gdzie reszta?- zapytałam.
-Poczekaj, zawołam ich.
-Ok.
-Louis! Harry! Niall! Liam! Chodźcie !- po chwili widzieliśmy wszystkich, oprócz Payne na ekranie.
-Cześć!- krzyknęli.
-Hej.
-Jak tam u was?- zapytał blondyn.
-Dobrze.- uśmiechnął się Zayn.
-Gdzie jest Liam?- zapytałam.
-Siedzi w swoim pokoju. Mówi że źle się czuje, ale to coś innego.- odpowiedział Harry podkreślając ostatnie słowa.
-A może rzeczywiście źle się czuje.- zauważyłam.
-Raczej nie. Jak wyjechaliście chodził cały przygnębiony, a teraz mało co wychodzi z pokoju.-
zaniepokoiłam się tymi słowami.
-Dlaczego?- zapytał Zayn.
-Nie wiem. On mówi, że źle się czuje, ale ja mu nie wierzę.- przyznała Emma.
-No, w ogóle zrobił się ostatnio taki tajemniczy.- dodał Niall.
-Dokładnie.- przyznali rację chłopaki.
-Ja tam nic nie zauważyłam.- przyznałam. Wszyscy się na mnie popatrzyli.
-Bo ty najwięcej z nim gadasz i przebywasz. Ty jesteś jego najlepszą przyjaciółką. Tylko tobie się
zwierza.- zauważył Louis.
-Megan jest przyjaciółką wszystkich. I nie dziwię się, że Liam to właśnie jej się zwierza. Też bym tak zrobił. Ona jedyna dochowa tajemnicy.- wybronił mnie Harry.
-A w ogóle skąd wy wiecie, że Liam się mi zwierza?- zapytałam.
-Da się to zauważyć.
-Aha.- nic nie rozumiałam.
-Co ciekawego porabiacie?- zapytał Niall, zmieniając temat. Bogu dzięki.
-Nic. Dzisiaj przyjeżdża do nas kuzynka Meg.- powiedział Zayn.
-Która?- zapytała Emma.
-Karolina.- odpowiedziałam.
-Współczucia.
-No wiem.
-Uważaj na nią.- powiedziała Em, po polsku.
-A myślisz, że co będę robić. Muszę.- także odpowiedziałam po polsku.
-Możecie mówić po ludzku.- poprosił Hazza.
-Ok.
-Megan, Karolina przyjechała!- usłyszałam krzyk mojej cioci z dołu.
-Musimy kończyć. Karolina przyjechała.- powiedziałam.
-Pa pa.- rozłączyłam się.
-Chodźmy na dół.- poradziłam.
-Ok.- chwyciliśmy się za rękę i zeszliśmy na dół.
-Cześć.- powiedziała moja kuzynka.
-Hej.
-Witaj.- podał jej rękę Zayn.
-Cześć.- uśmiechnęła się do niego.
-Napijesz się czegoś?- zapytała moja ciotka.
-Nie, dziękuję.- wszyscy usiedliśmy w salonie.
-Jak tam u ciebie?- zapytałam moją kuzynkę.
-Nic takiego. Za niedługo kończę szkołę. Naprawdę nic ciekawego. Lepiej ty opowiedz jak tam u ciebie.
-Też nic nadzwyczajnego.- powiedziałam obojętnie.
-Gdzie poznałaś takiego chłopaka?- zapytała Karolina i spojrzała na Zayn'a. Widziałam w jej oczach błysk.
-Na wakacjach, ale nie mam ochoty ci odpowiadać.- powiedziałam oschle. Muszę strasznie uważać na Karolinę. Nie podoba mi się to, co robi. Tak dziwnie się patrzy.
-Ok.
-Megan, chodź mi pomóc!- zawołała moja ciocia z kuchni. Nie miałam ochoty tam iść. Nie chciałam zostawiać Zayn’a z moją kuzynką. Nie ufałam jej i bałam się, że znowu odbije mi chłopaka, a tego bym już nie zniosła.
    Nie miałam wyjścia. Musiałam iść.
-W czym mam pomóc?- zapytałam.
-W noszeniu.
-Ok.- zaczęłam roznosić talerze i potrawy. Oczywiście przyglądałam się co robi Karolina. Parę razy się zaśmiała i przytuliła do niego, ale nie miało to większego znaczenia.
   Gdy wszystko było gotowe, zasiedliśmy do stołu i zjedliśmy obiad. Był pyszny. Moja ciocia świetnie gotuje.Później ciocia zaczęła wszystko sprzątać i zniknęła w kuchni.
-Jak taki cudowny chłopak mógł cię chcieć.- powiedziała bezczelnie Karolina, oczywiście po polsku, tak żeby Malik nie zrozumiał.
-Najwyraźniej mam to coś. - odpowiedziałam.
-Każdy to ma.
-Ale nie ty.- powiedziałam i się zaśmiałam.
-Ten chłopak naprawdę musi być głupi. Pokochać ciebie. Przecież jesteś nikim.
-Mogłabyś powtórzyć?- zapytałam. Nie wierzyłam w to co powiedziała. Myślałam, że się przesłyszałam.
-Oczywiście.- zaśmiała się.- Ten chłopak naprawdę musi być głupi. Pokochać ciebie. Przecież jesteś nikim.- myślałam, że wybuchnę.
-Dziękuję, że wyraziłaś swoją opinię.- powiedziałam. Zatkało ją. Podeszłam do Zayn'a, usiadłam mu na kolanach i pocałowałam. Malikowi się to spodobało. Odwzajemnił pocałunek. Po chwili się od niego oderwałam.
-Może i jestem nikim, ale właśnie zrobiłam coś, czego ty nie możesz. Mam coś, czego nie masz ty. Prawdziwą miłość. Ty nigdy tego nie doznasz.Nigdy nie będziesz naprawdę szczęśliwa.- tym jej dopiekłam. Przez resztę wieczoru siedziała cicho.

____________________________________

Ok. A więc rozdział nie wyszedł mi zbyt ciekawy. No trudno.
Zdradzę Wam, że następny rozdział może Was trochę zaskoczyć :)

Jak będą dwa komentarze od razu dodam kolejny rozdział.

Do następnego.

poniedziałek, 29 kwietnia 2013

26. Wigilia...

   Wstałam. Dziś wigilia. Cudowny dzień. Byłam strasznie szczęśliwa, że mogę ten dzień spędzić z rodziną, jeżeli można to tak nazwać, ponieważ miałam tylko ciocię, reszta rodziny tak się mną nie przejmowała. Spojrzałam za okno. Słońce delikatnie rzucało promienie na parapet. Zaczęłam się rozglądać. Zauważyłam dzieci bawiące się, lepiące bałwanki i zjeżdżające na górkach. Jak ja bym chciała wrócić do tego. Być takim małym dzieckiem. Żyć beztrosko i niczym się nie przejmować. Ach.
   Nagle ktoś objął mnie od tyłu i zaczął całować po szyi.
-Zayn!.- krzyknęłam.
-Co kochanie?- zapytał.
-Musisz mnie tak straszyć?
-Nie wiem.- powiedział obojętnie i mnie puścił.
-To ja idę się przebrać. Poczekaj na mnie.- dałam mu całusa, wyjęłam czyste ubrania i zniknęłam za drzwiami łazienki. Wyszczotkowałam zęby, ubrałam się i zrobiłam lekki makijaż. Byłam gotowa. Wyszłam i wszedł Malik.
   Był to odpowiedni moment, na spakowanie jego prezentu. Wyciągnęłam go z torebki i starannie zapakowałam w papier z bałwankami. Schowałam go do szafki i akurat mój chłopak wyszedł z łazienki. Udało mi się. Nic nie zauważył.
-Głodny jestem.- powiedział.
-Ja też.- przyznałam.- Chodźmy na śniadanie.- tak zrobiliśmy. Zeszliśmy po dębowych schodach i poszliśmy do kuchni.
-Cześć ciociu.- przywitałam się.
-Dzień dobry.- powiedział Zayn.
-Dzień dobry. Siadajcie i jedzcie.- dosiedliśmy się do stołu i zaczęliśmy konsumować.- Mam dla was zadanie.
-Jakie?- zapytałam.
-Musicie iść kupić choinkę i ją ozdobić.
-Ok.- ciemnowłosy rzucił mi spojrzenie. Przetłumaczyłam mu wszystko. Bardzo się ucieszył.
-To my za chwilę pójdziemy.- powiedziałam, gdy skończyłam jeść śniadanie i pociągnęłam za rękę mulata.
-O co chodzi?- zapytał.
-Musimy zapakować prezenty.- zauważyłam.
-No racja.- usiedliśmy w moim pokoju na łóżku i wzięliśmy się do roboty. Wszystko starannie pakowaliśmy. Było tego masa. Po jakiejś godzinie skończyliśmy.
-Teraz musimy iść kupić choinkę.- powiedziałam.
-Ok.- weszliśmy do salonu. Ciocia już siedziała w kuchni i gotowała.
-Idziemy po choinkę.- oznajmiłam.
-Ok.- dała mi pieniądze i wyszliśmy.  Znowu ruszyliśmy ścieżką.
-Zima w Polsce jest piękna.- zauważył Zayn.
-Nie tylko w Polsce.- uśmiechnęłam się.
-Może i racja.
   Znaleźliśmy się w centrum. Weszliśmy do pobliskiego sklepu z choinkami. Wybraliśmy najładniejszą, naszym zdaniem i zapłaciłam. Ruszyliśmy w drogę powrotną.
-Ale to ciężkie.- skarżył się mój chłopak.
-Za chwilę będziemy na miejscu. Dasz radę.
   Udało się. Donieśliśmy choinkę do domu i postawiliśmy ją w salonie, gdzie było już czuć zapach potraw.
-Ciociu, gdzie masz ozdoby na choinkę?- zapytałam.
-W piwnicy.- odpowiedziała.
-Ok. Zayn idziesz ze mną do piwnicy, po ozdoby na choinkę?- mój chłopak skinął głową, że tak. Przeszłam do przedpokoju i otworzyłam drzwi piwnicy. Para zimnego powietrza buchnęła mi na twarz. 
   Oświeciłam światło i zaczęłam schodzić po schodach, na dół. Dość szybko odnaleźliśmy kartony, z bombkami, łańcuchami, światełkami. Zanieśliśmy to wszystko do salonu i zaczęliśmy stroić choinkę.
-Tą czerwoną daj tam.- powiedziałam, pokazując miejsce.- Tutaj jest ich za dużo.
-Ok. Już się robi szefowo.- odsalutował mulat, co bardzo mnie rozśmieszyło, ale robiłam dalej.
-Gotowe!- zawołałam, gdy skończyliśmy.
-No, świetnie wam to poszło.- powiedziała ciocia, wychodząc z kuchni.
-Dziękuję.- odpowiedziałam.- Mamy ci w czymś pomóc?
-Nie, za chwilę skończę. Idźcie się przebrać.
-Ok.- pociągnęłam Zayn’a za rękę, do mojego pokoju.- Musimy się ładnie ubrać.
-A więc do dzieła.- zaczęliśmy szukać jakiś ładnych ubrań. Po chwili wyszła na to, że ja idę w różowej sukience, a ciemnowłosy w jeans’ach i koszuli. Wzięłam prezenty, nawet ten dla mojego chłopaka i zeszłam na dół. Mulat też miał dodatkowy prezent. Daliśmy je pod choinkę i zasiedliśmy do stołu. Zjedliśmy wszyscy wigilię i posprzątaliśmy.
-A teraz czas na prezenty.- powiedziała ciocia. Podeszłam do choinki i wyciągnęłam prezent dla niej.
-To jest ode mnie i Zayna.- podałam jej paczkę. Otworzyła ją.
-Dziękuję.- powiedziała i wyściskała mnie oraz mojego chłopaka.- Teraz ja mam coś dla was.-
podała nam prezenty. Ja dostałam buty, a Malik bluzkę, z nadrukiem.
-Dziękujemy.- powiedziałam i wyściskaliśmy moja ciotkę.
-Zayn, ja też mam coś dla ciebie.- podałam mu zakupiony przeze mnie sweterek.
-Jest cudny.- powiedział i mnie pocałował.- Ja też mam coś dla ciebie.- podał mi paczkę. Otworzyłam i zobaczyłam sukienkę. No tak, mogłam się spodziewać.
-Dziękuję.- powiedziałam.
   Resztę wieczoru rozmawialiśmy. Wysłałam jeszcze Louis’owi życzenia urodzinowe i poszłam spać, tak jak Malik.

_____________________________________________

Tak, wiem. Kolejny nudny rozdział. Nic na to nie poradzę.
Obiecuję, że następny będzie ciekawszy :)
Proszę o komentarze. 
Jeżeli będą trzy od razu dodaję kolejny rozdział.

Do następnego.
Kocham Was!!!

sobota, 27 kwietnia 2013

25. Boję się...


   Usłyszałam budzik. Obudziłam się, reszta też.
-Wyłącz to!- krzyknął Harry, rzucając we mnie poduszką.
-Już.- dosięgłam budzika i wyłączyłam go.- Zayn, wstawaj.- zaczęłam trząść moim chłopakiem.- Za godzinę mamy samolot.
-Jaszcze pięć minut.- powiedział.
-Nie, nie mamy czasu.
-Ok, wstaję.- tak zrobił. Reszta poszła spać, a ja i mulat szliśmy się przebrać. Zajęłam łazienkę jako pierwsza, a Malik zaczął znosić walizki. Założyłam na siebie rurki oraz bluzę i wyszłam. Zayn siedział na łóżku.
-Już?- zapytał.
-Tak.- odpowiedziałam i wszedł do łazienki. Zeszłam na dół. Wszyscy spali. Zresztą była godzina 6:00 rano. Nie dziwie się im. W końcu codziennie wstawaliśmy o dziewiątej, a jak musieliśmy iść do szkoły to o siódmej, ale mniejsza z tym.
   Po chwili dołączył do mnie Zayn.
-Pa wszystkim!- krzyknęłam. Obudzili się i spojrzeli na mnie, po czym wstali.
-Nie jedźcie.- błagał Liam.
-Zobaczymy się za parę dni.- powiedziałam.
-Ale to o parę dni za dużo.
-Przeżyjesz.- pogłaskałam jego policzek. Wszyscy zaczęliśmy się przytulać.
-Pa. Będę tęsknić.- pomachałam wszystkim na pożegnanie. Ciemnowłosy wyjechał samochodem z garażu i wsiadłam.
-Już tęsknię.- powiedział z uśmiechem Zayn.
-Ja też.- przyznałam. Ruszyliśmy. Po drodze śpiewaliśmy przeróżne piosenki i się wygłupialiśmy. Szybko znaleźliśmy się na lotnisku. Oczywiście nie odbyło się paparazzi.
-Czy mogę zadać parę pytań?- zapytała kobieta.
-Przepraszam, ale bardzo się śpieszymy.- powiedziałam i ruszyłam do bramki.  
   Po chwili siedzieliśmy już w samolocie. Wystartowaliśmy. Nie minęła parę minut, a usłyszałam pisk.
-Przecież to Zayn Malik!- krzyczała dziewczynka, o kręconych włosach. Miała gdzieś około 12 lat.-
Mogę dostać autograf?- zapytała.
-Tak, jasne.- podała mu zeszycik, mulat się podpisał. Po chwili odeszła. 
-Nawet w samolocie.- zaśmiałam się
-Tak to czasami bywa.- uśmiechnął się ciemnowłosy.
-Tak.- zaczęłam wpatrywać się w krajobraz za oknem.
   Błękitne niebo. Śnieżno- białe chmury. Co chwilę było widać przelatującego ptaka. Po prostu raj.
Przyglądałam się temu wszystkiemu. Przyroda jest piękna, chociaż czasami bywa okrutna.
-O czym myślisz?- zapytał Zayn, chwytając mnie za rękę.
-O życiu.- odpowiedziałam.
-A dokładniej?
-O tym, jaka przyroda jest piękna.- popatrzałam w jego oczy. Uśmiechnął się od ucha do ucha.
-Boję się.- powiedział.
-Czego?- zapytałam.
-Że twoja ciocia mnie nie polubi.- przyznał.
-Co za głupoty pleciesz. Ona cię pokocha.- strzeliłam mu pstryczka w nos.
-Na pewno?- nie był pewny.
-Jasne głuptasie.- złożyłam na jego ustach pocałunek.
-Przekonałaś mnie.
   Resztę lotu rozmawialiśmy. Po chwili samolot wylądował. Byłam w Polsce, mojej ojczyźnie.
Wyszliśmy z samolotu. Rozejrzałam się. To samo zrobił mój chłopak. Świat dookoła pokrywał biały puch. Zamówiliśmy taxi i ruszyliśmy do domu cioci.
-Jeszcze takiej zimy nie widziałam.- przyznał Zayn.
-To mało widziałeś.- powiedziałam.
   Po chwili byliśmy na miejscu. Zapłaciłam taksówkarzowi i ruszyliśmy w stronę drzwi. Zapukałam i chwyciłam mojego chłopaka za rękę.
-Nie ma się czego bać.- wyszeptałam mu na ucho.
   Drzwi się otworzyły. Zobaczyłam ciocię, uśmiechniętą od ucha do ucha.
-Meguś.- powiedziała i mnie przytuliła.
-Ciocia.- zrobiłam to samo, nie puszczając ręki mulata.
-Wchodźcie.- powiedziała i tak zrobiliśmy.
-Ciociu, to jest mój chłopak Zayn.
-Miło mi panią poznać.- powiedział po angielsku.
-Mi też.- odpowiedziała moja ciocia także po angielsku, ponieważ troszkę umiała ten język. Nie perfekcyjnie, ale jednak.
-Napijecie się czegoś?- zapytała, gdy weszliśmy do salonu.
-Nie.- odpowiedziałam.- Na razie się rozpakujemy, a później idziemy na zakupy. Musimy kupić wszystkim prezenty.- powiedziałam.
-Dobrze.- pociągnęłam za rękę Zayn’a.
-Witaj w moim królestwie.- powiedziałam i otworzyłam drzwi do mojego pokoju. Ogarną wszystko wzrokiem.
-Ale tu ładnie.- oznajmił.
-Dzięki.- wnieśliśmy walizki do pomieszczenia.
-Gdzie dać walizki?- zapytał Malik.
-Połóż je tam, w rogu.- pokazałam palcem miejsce.
-Ok.- tak zrobił.- Co robimy?- zapytał.
-Teraz mam zamiar wziąć kąpiel, a później pójdziemy na zakupy. Co ty na to?
-Jasne.- otworzyłam walizkę i wyciągnęłam czyste ubrania i weszłam do łazienki. Wzięłam kąpiel i się ubrałam. To samo zrobił Zayn.
-Idziemy teraz?- zapytałam.
-Możemy.
-Ok.- zeszliśmy na dół.- Ciociu, my idziemy na zakupy. Może nas nie być jakiś czas!- zawołałam.
-Dobrze.- założyliśmy kurtki i wyszliśmy. Chwyciliśmy się za rękę i ruszyliśmy ścieżką, do centrum. Brakowało mi tych spacerów. Jak dobrze znowu tu być.
-Daleko musimy iść?- zapytał mój chłopak.
-Nie. Parę minut.
-Jasne.
   Po chwili znaleźliśmy się w centrum. W raju kobiet. Zaczęliśmy chodzić po sklepach. Na jednej z wystaw zobaczyłam czarny sweterek. Idealny dla Zayn’a. Weszliśmy do sklepu obok. Zobaczyłam fioletową bluzę. Od razu pomyślałam o Paynie.
-Co powiesz o tej bluzie, dla Liam’a ?- zapytałam.
-No, nie jest zła.- zauważył ciemnowłosy.
-Kupujemy.- powiedziałam i zapłaciłam. Weszliśmy do kolejnego z sklepów.
-Muszę iść do łazienki.- skłamałam.
-Jasne.- wyszłam ze sklepu. Tak naprawdę chciałam kupić Malikowi ten sweterek, który zobaczyłam na wystawie. Upewniłam się, że Zayn nie może mnie zobaczyć i weszłam do sklepu. Wzięłam rozmiar Malika i zapłaciłam. Schowałam sweterek do torebki i wróciłam do mojego chłopaka.
   Chodziliśmy po sklepach. Louis’owi kupiliśmy bluzkę z marchewką, Emmie sukienkę, Niall’owi spodnie, Harry’emu koszulę, a mojej cioci książkę kryminalną, ponieważ bardzo lubi czytać. 
-Musimy kupić coś jeszcze Kajtkowi.- zauważyłam.
-Masz rację. Harry na pewno się ucieszy.
-Ok.- weszliśmy do sklepu zoologicznego.
-Co kupujemy?- zapytał mój chłopak.
-Obrożę?-zapytałam.
-Czemu by nie.- przeszliśmy do półki z obrożami. 
-Kupujemy tą niebieską?- chwyciłam obrożę do ręki. Była niebieska z dzwoneczkiem. Idealna dla Kajtka. Na pewno Haroldowi się spodoba.
-Jest cudna.- podeszliśmy do kasy i zapłaciliśmy. 
   Obładowani wróciliśmy do domu.
-Jesteśmy!- zawołałam z przedpokoju.
-Chodźcie na kolację.
-Ok.- zanieśliśmy wszystkie rzeczy do mojego pokoju i zasiedliśmy do stołu. Zjedliśmy przepyszną
kolację i wykończeni poszliśmy spać.

________________________________________

Jest kolejny rozdział. Co o nim powiecie?
Moim zdaniem jest trochę nudny, ale nic na to nie poradzę. Musiałam taki napisać.
Nie wiem, kiedy pojawi się kolejny rozdział. Ostatnio nie mam czasu na pisanie i jakoś brakuje mi weny. Postaram się jak najszybciej go napisać, ale nic nie obiecuję.

Do następnego.
I dziękuję, że jesteście ze mną.
Kocham Was.