czwartek, 9 maja 2013

31. Złe przeczucie...

   Ja i Emma wpadłyśmy w objęcia chłopaków. Znowu mogłam ich przytulić, a co niektórych pocałować, chodźby nawet w policzek. Jednak ja nie przywitałam się z Zayn'em na początku, tak jak Emma. Ona wskoczyła Louis'owi na ramiona i wtopiła się w jego usta. Oboje zachowywali się tak, jakby nie widzieli się z rok. W sumie to ja też z chęcią wskoczyłabym na Zayn'a, ale on schował się za chłopakami, co było dziwne. Czułam się, jakbym była nie potrzebna. Wiem, głupia jestem, ale miałam wrażenie, że Malik ucieka ode mnie. Nie chce się ze mną przywitać, to mnie zabolało.
   Nareszcie mogłam przytulić i poczuć zapach perfum chłopaków. Nie wiem dlaczego, ale kochałam ich perfumy. Pachnieli bosko. 
   Gdy ich zobaczyłam, od razu zrobiło się lepiej w serduchu. Tak długo ich nie widziałam. Brakowało mi ich. Wyściskałam każdego po kolei. Wszyscy chcieli mnie udusić, oprócz Zayn'a. Nie za bardzo odwzajemnił moje czułości. Pocałowałam go, ale nie za bardzo to odwzajemnił. Było to dziwne.
-Tęskniłam.- powiedziałam.
-My też.- odpowiedział Liam i znowu mnie przytulił.- Miło cię widzieć.- wyszeptał mi do ucha.
-Mi też.- zaśmiałam się.
-Zmęczony jestem.- powiedział Niall.
-Ja też.
   Chłopcy udali się do swoich pokoi pod pretekstem, że chcą się wyspać, bo są zmęczeni. Nie dziwie się im. W końcu był już wieczór i jeszcze przebyli tak długą drogę tutaj. Ja nie wiem, czy mogłabym tak wyjechać z domu na cztery miesiące. Za bardzo bym tęskniła. Już i tak ledwo zniosłam tą rozłąkę z chłopakami. Dziwie się ich mamą. Przecież one prawie nie widują swoich synów. Jedynie co to na koncertach. Mnie by to nie wystarczyło. 
   Mam nadzieję, że moje dziecko mnie nie zostawi. Oczywiście, pragnę aby ułożyło sobie życie, ale nie z daleka ode mnie. Chciałabym być kiedyś babcią, a co najważniejsze mamą.
   Wypiłam jeszcze herbatę i udałam się do swojego pokoju. Zayn spał, albo udawał, że śpi.  Ale chyba to drugie.
   Przebrałam się w piżamę i położyłam obok niego. Nawet nie drgnął. Wiele myśli przechodziło mi przez głowę, ale w końcu zasnęłam.

Następny dzień.
   Obudziłam się, ale na razie się nie ruszałam. Odchyliłam lekko głowę i zobaczyłam Malika. Siedział na łóżku, a głowę schował w dłoniach. Płakał. Na sto procent. O co chodziło? Dlaczego płacze?
-Zayn co się stało?- zapytałam.Momentalnie oprzytomniał. Przestał płakać.
-Nic. Idę się przebrać.- oznajmił i ruszył do łazienki, nie patrząc na mnie. 
   Zniknął za drzwiami. Musiałam chwilę poczekać i wyszedł.
-Dlaczego płakałeś?- zapytałam.
-Nie płakałem.- zrobił zdziwioną minę. Było widać, że kłamie. On nie potrafił kłamać.
-Przecież widziałam.- nie dawałam za wygraną.
-Musiało ci się przewidzieć.- kolejny raz powiedział nieprawdę. Usiadł koło mnie na łóżku, ale w bezpiecznej odległości.
-Stęskniłam się za tobą.- powiedziałam i spróbowałam go pocałować, ale odchylił głowę.
-Też się stęskniłam.- oznajmił. Nie przekonało mnie to. Odniosłam wrażenie, że mówił to z przymusem. 
-O co ci chodzi?- zapytałam.
-Ale o co?- zrobił zdziwioną minę.
-Nie chcesz się dać mi pocałować, ani przytulić. O co chodzi? Co ja zrobiłam? Dlaczego jesteś taki dla mnie?- wybuchłam płaczem.
-Przecież jestem taki jak dawniej.- powiedział i mnie przytulił, ale mnie to nie przekonało.Przestałam płakać.
-Jesteś inny. Odkąd przyjechałeś z trasy koncertowej zachowujesz się inaczej.
-To nie prawda. Nie zmieniłem się. Ok. Kocham cię tak jak dawniej. Jesteś dla mnie wszystkim.- nie uwierzyłam w jego słowa. Mówił je jakoś tak dziwie. Inaczej.
-Idę się przebrać.- wyrwałam się z jego objęć i jak powiedziałam, tak zrobiłam. Ubrałam jeansy i bluzę. Razem zeszliśmy na śniadanie.
-Cześć.- pomachałam wszystkim.
-Hej!- krzyknęli. Usiedliśmy wszyscy do stołu i skonsumowaliśmy śniadanie. Chłopcy nie byli rozmowni. Co było bardzo dziwne. Przeważnie krzyczą wniebogłosy. Wydzierają się jak mogą. A dziś? Nic. Wcale. Siedzieli jacyś smutni.
-Emma, możemy pogadać?- zapytałam moją przyjaciółkę.
-Jasne.- razem poszłyśmy do kuchni.
-Co się dzieje z chłopakami?- zaczęłam.
-Też to zauważyłaś?- odpowiedziała pytaniem.
-Tak. Są jacyś dziwni.
-Dokładnie.- przyznała mi rację.
-Nie wiesz co się z nimi dzieje?- zapytałam.
-Nie. Myślałam, że ty coś wiesz.
-No niestety nic nie wiem.
-Może zapytajmy ich co się dzieje.
-Ok.- weszłyśmy do salonu. Chłopcy zawzięcie o czymś gadali. Gdy mnie zobaczyli, od razu przestali i wymienili między sobą spojrzenia.- Co się dzieje?- zapytałam. Wszyscy kątem oka spojrzeli na Zayn'a, który był lekko zakłopotany.
-Nic się nie dzieje.- powiedział Harry.
-Przecież widzę.- dołączyła do mnie Em.
-Zayn, powinieneś jej powiedzieć.- odezwał się Liam.
-Dzięki Liam.- zezłościł się na niego mulat.
-Megan powinna wiedzieć prawdę. - dalej mówił Payne.
-Wiem.- przyznał mu rację Malik.
-Albo teraz jej powiesz, albo sam to zrobię.- zagroził mu Liam.
-Ok. Meg musimy pogadać.- myślałam, że wybuchnę płaczem. Spodziewałam się najgorszego. Poszliśmy do naszego pokoju. Usiadłam na łóżko.

______________________________

Co o tym sądzicie?

Wiem, że rozdział krótki i beznadziejny, zresztą tak jak mój blog.
Najwidoczniej nie potrafię pisać :(

Nie wiem, co dalej będę robić. 
W ogóle nie wiem, czy chcecie dalej czytać te beznadziejne opowiadanie, które piszę. 

wtorek, 7 maja 2013

30. Naszyjnik...

    Moim oczom ukazał się naszyjnik. I to nie byle jaki. Wyjęłam go z pudełeczka. Był w kształcie serca.
-Jest śliczny.- powiedziałam.
-Zobacz co jest na nim napisanie.- zaczęłam przyglądać się napisowi.
-Żyj Snami?- zapytałam.
-Tak.
-Ale, co to znaczy?- Liam uśmiechnął się do mnie.
-Dowiesz się w swoim czasie.- to było dziwne. Żyj Snami. Co to miało znaczyć?
-Ładny jest.- skomentowałam, przyglądając mu się w dokładnością.
-Cieszę się.- zapadła chwila ciszy.
-A dlaczego akurat taki naszyjnik?- nie dawałam za wygraną.
-Dowiesz się w swoim czasie.- znowu te słowa. Nie wiedziałam co o tym myśleć.
-Zapniesz mi go?- zapytałam. Liam zrobił to. Po chwili naszyjnik wisiał już na mojej szyi.-Jest śliczny, jeszcze raz dziękuję.- na jego policzku złożyłam całusa. Uśmiechnął się do mnie.
-Lekarz przyszedł.- w drzwiach stanęła Emma z mężczyzną.
-Dzień dobry.- powiedziałam do lekarza.
-Dzień dobry.- odpowiedział.- A więc kto jest chory?- zapytał.
-Liam.- powiedziałam.- Zostawię was samych.- zamknęłam za sobą drzwi. Razem z Em zeszłyśmy na dół do salonu.
-Cały dzień gdzieś znikasz.- powiedział Zayn, gdy usiadłam obok niego.
-Naprawdę?- zapytałam.
-No, aż się za tobą stęskniłem.- przytulił mnie.
-To masz pecha.- wystawiłam mu język.
-Oj ty.- zaczął mnie łaskotać.
-Przestańcie, nie chcę na to patrzeć.- skarżył się Harry. Dosiadł się z swoim kotem do stołu.
-Właśnie, a co z Taylor?- zapytałam Harolda.
-Zerwaliśmy. To nie miało sensu. Nie ufałem jej.- wyjaśnił.
-Dobrze zrobiłeś.
-Dzięki.- uśmiechnął się.
   W tej chwili z góry zszedł lekarz.
-Co z Liam'em?- od razu zadałam mu pytanie.
-To zwykłe przeziębienie.- odpowiedział.
-A zdąży wyzdrowieć do 6 stycznia?- zapytał Niall. Bardzo mnie to zdziwiło. Dlaczego do 6 stycznia.
-Tak. Ma tylko leżeć w łóżku i wypoczywać.- Emma poszła odprowadzić lekarza do drzwi.
-Co jest 6 stycznia?- zapytałam. Chciałam jak najszybciej wiedzieć, co się dzieje.
-Zayn, jeszcze jej nie powiedziałeś?- zadał pytanie Niall.
-Nie.- odpowiedział mulat.
-Ale o czym mi nie powiedział?- zapytałam.
-Megan, musimy porozmawiać.- powiedział Malik.-W naszym pokoju.
-Ok.
   Razem poszliśmy do naszego pokoju.
-O co w tym wszystkim chodzi?- zapytałam. Miałam złe przeczucie. Bałam się najgorszego.
-My z chłopakami 6 stycznia zaczynamy trasę koncertową.- powiedział skrępowany Zayn. Ulżyło mi.
-Co?- byłam zszokowana.
-Jedziemy w trasę koncertową.
-Na ile?- zapytałam. Nie wierzyłam w to.
-Na cztery miesiące.
-I kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć?- zapytałam.
-Nie wiem.- przyznał.
-Dzień przed wyjazdem?- zapytałam. Byłam troszkę wściekła.
-Nie.- spuścił głowę.
-Mogłeś powiedzieć mi szybciej.- zauważyłam.
-Wiem, ale się bałem.
-Ale czego?- zapytałam.
-Sam nie wiem.- przyznał troszkę zmieszany Malik.
-Nie było się czego bać.- powiedziałam i go pocałowałam.
-Myślałem, że będzie gorzej.- przyznał Zayn.
-Aż taka jestem zła?- zaśmiałam się.
-Nie, po prostu szybko się złościsz.- oznajmił.
-No wiesz ty co.- udałam obrażoną.
-Oj, nie złość się.- powiedział Zayn i mnie przytulił.
-Idę do Liam'a.- oznajmiłam szybko.
-Nie odchodź.- Malik chwycił mnie za rękę.
-Muszę zobaczyć, jak się czuje.
-No dobra, ale wródź za chwilę.
-Ok.- wyszłam z pokoju i ruszyłam w stronę królestwa Payna. Ten siedział na łóżku.
-Jak się czujesz?- zapytałam Liam'a.
-Dobrze.- odpowiedział z uśmiechem.
-Cieszę się.- uśmiechnęłam się od ucha do ucha..
-Kocham twój uśmiech.- powiedział brązowooki. Czułam rumieńce na policzkach.- W ogóle kocham
cię całą.- zaskoczyły mnie jego słowa, ale z jakiegoś powodu byłam szczęśliwa.
-Czy próbujesz mnie poderwać?- zapytałam.
-Może.- odpowiedział i się uśmiechnął. To samo zrobiłam ja.
-Idę po tabletkę, do zbicia temperatury.- powiedziałam.
-Ok.- wyszłam z pokoju. Czułam się szczęśliwa, ale dlaczego?
   Zeszłam na dół, do kuchni i wzięłam apapa. Wróciłam do pokoju Liam'a. Zamknęłam drzwi na klucz. Tak, aby nikt tu nie wparował  i nie przeszkodził.
-Proszę, zażyj to.-powiedziałam.
-Ale ty mi to podaj.- widziałam na jego twarzy uśmiech.
-Ok.- nie wiem dlaczego ale usiadłam na jego kolana. Uśmiechnął się. Wsadziłam mu tabletkę do
buzi i podałam szklankę z wodą, aby popił. Zrobił to. Ja dalej siedziałam mu na kolanach. Patrzyłam w jego oczy. Było coś w nich. Coś magicznego. Nie widziałam tak hipnotyzujących oczu, jak ma Liam. Patrzeliśmy na siebie z dobrą chwilę, a nasze usta były coraz bliżej. Na szczęście w porę się powstrzymałam.
-Liam, my nie możemy.- powiedziałam i wstałam.
-Wiem, ale nic na to nie poradzę.- powiedział troszkę zmieszany.
-A myślisz, że ja sobie radzę, ale nie mogę. Przecież jestem z Zayn'em.- powiedziałam.
-Wiem o tym.- powiedział brązowooki i spuścił głowę.
-Nie rób sobie nadziei. Nie możemy być razem.- te słowa mnie trochę zasmuciły. Nie wiem
dlaczego.

Jakiś czas później.
   Nadszedł 6 stycznia. Jak tan czas szybko leci. Niedawno Liam wyzdrowiał. Czuł już się dobrze. Znowu nabrał siły.
   Przez te parę dni nie działo się wiele. Nikomu razem z Paynem nie powiedzieliśmy o naszym niedoszłym pocałunku i małym wyznaniu miłości, jeżeli można to tak nazwać. Nie wiem dlaczego, ale bardzo zainteresował mnie ten naszyjnik, który dostałam od brązowookiego. Próbowałam znaleźć w internecie informacje o nim, ale nie było. Dalej nie wiem, co oznacza napis Żyj Snami. Brzmi on jakoś dziwnie. W ogóle tan naszyjnik jest dziwny. Coś jest w nim magicznego, ale nie wiem co. Gdy próbuję podpytać o niego Liam'a, on odpowiada talko ,, Dowiesz się w swoim czasie''. Ale kiedy będzie tan czas? Jestem strasznie zaciekawiona. Chcę poznać historię tego naszyjnika. Chcę wiedzieć co oznacza ten napis.
   Sylwester nie był zbytnio ciekawy. Siedzieliśmy w domu. Staraliśmy się te parę dni spędzić jak najlepiej. W  końcu nie będziemy się widzieć cztery miesiące. Tyle będzie trwała trasa .Szkoda. Nie chcę się rozstawać.
   Wszyscy zrezygnowaliśmy ze studiów. Nie miało to sensu.
   Dziś był dzień, w którym musieliśmy się wszyscy pożegnać. Dlaczego musiał nadejść tak szybko? Nie chciałam tego. Dlaczego musimy się rozstawać? Nie rozumiem tego, ale w końcu muszę się z tym pogodzić. Chłopaki są gwiazdami. Nie mogą z tego zrezygnować. Nie mogą zawieść fanów.I tak ostatnio dość sporo ich stracili. Dawno nie mieli żadnej trasy. A teraz wydali płytę, więc to jest ich zadanie. Trudno. Trzeba żyć dalej.Przecież wrócą.
   Razem z Emmą odprowadziliśmy ich do drzwi. Czas pożegnania.
-Nie zapomnij o mnie.- powiedziałam przytulając się do Zayn'a.
-Jakbym mógł zapomnieć o swojej dziewczynie.- zaśmiał się i mnie pocałował.
-Dzwoń.- poprosiłam.
-Jasne.- teraz przyszedł czas na Liam'a.
-Meg, będę tęsknił.- powiedział. Przytuliłam go.
-Ja też.
-Jesteś dla mnie wszystkim.- szepnął mi na ucho, tak abym tylko ja to usłyszała.
-Ty też.- także szepnęłam. Później wszyscy się przytuliliśmy. Ostatni raz im pomachałyśmy i zniknęli za drzwiami samochodu.
-Będę za nimi tęsknić.- przyznałam siadając na kanapie.
-Ja też.-powiedziała Emma. W tej chwili dostałam SMS od Zayn'a. Brzmiał: ,, Już tęsknię ,, Uśmiechnęłam się.Odpisałam: ,, Ja też ,,.
-Masz może na coś ochotę.- zapytała Em.
-Nie.- odpowiedziałam.
    Dzień mijał za dniem. Razem z moją przyjaciółką oglądałyśmy każdy koncert chłopaków. Na każdym dawali czadu, wygłupiali się i wspominali, jak za nami tęsknią. Liam dzwonił do mnie codziennie parę razy. Zawsze pytał się, czy coś się nie stało, jak się czuję i czy podobał mi się koncert. Nic wielkiego.
   Zayn też dzwonił.

3 miesiące później.
   Minęły 3 miesiące rozłąki.  Ja i Emma zadzwoniliśmy na skayp'a chłopaków. Chciałyśmy z nimi pogadać.Chłopcy dość szybko odebrali. Włączyli kamerkę i widziałyśmy ich uśmiechnięte mordki.
-Cześć.- pomachali nam. Teraz zauważyłam, że nie ma z nimi Zayn'a.
-Cześć. Co porabiacie?- zapytałam.
-Nic ciekawego.
-Jak tam fani?- zadała pytanie moja przyjaciółka.
-Są wspaniali. Kochają nas.- powiedział podekscytowany Niall.
-Super.
-Gdzie jest Zayn?- zapytałam. Chłopcy zrobili zakłopotane miny. Coś jest nie tak.
-Siedzi w swoim pokoju.- odpowiedział Harry.
-Ale dlaczego?- nie dawałam za wygraną. Chłopaki wymienili między sobą spojrzenia. Długo nie odpowiadali.
-Ma kaca. Wczoraj troszkę zabalowaliśmy.- oznajmił Niall. Miałam wrażenie jakby chłopcy odetchnęli na te słowa.
-To przecież może zażyć tabletkę.- zauważyłam. Znowu zakłopotanie wpadło na ich twarze.
-Skończyły się nam.- powiedział Louis.
-To dlaczego wy nie macie kaca?- zapytałam.
-Bo dla nas starczyło.- spojrzałam na Liam'a. Tylko on nie odezwał się jeszcze słowem. Wyciągnęłam telefon i napisałam SMS: ,, Liam, co się dzieje? ,, Jego komórka zabrzęczała. Wyciągnął ją z kieszeni. Popatrzał się w kamerkę i zniknął z pola widzenia. ,, Nic się nie dzieje,, odpisał mi. Od razu dostał odpowiedź: ,, Przecież widzę,, Później już nic nie odpisał.
   Gadaliśmy z chłopakami może z godzinkę. Później w kamerce został tylko Louis. Zostawiłam Emmę z nim i wróciłam do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku. Dlaczego chłopcy mnie okłamują? Ja to wiem. Co dzieje się z Zayn'em? Nie wiem co to wszystko znaczy.
-Miau.- usłyszałam. Na moje łóżko wskoczył kot.
-Cześć Kajtusiu.- pogłaskałam go. On położył się na moim brzuchu.
-Miau.
-Świat jest zły.- powiedziałam.- Jak myślisz, co się dzieje z Zayn'em?
-Miau.- odpowiedział.
-Ty chyba mi nie pomożesz.- zauważyłam.-Ale cieszę się,  że jesteś.

   Przez następny miesiąc wszystko się zmieniło. Malik dzwonił coraz rzadziej i nie był zbytnio gadatliwy. Na koncertach też był inny. Wyglądał na przygnębionego. Coś się działo. Ale nie wiem co.

____________________________________________

Co myślicie o tym rozdziale?
Wyszedł mi ciekawy? Bo ja nie wiem.

Dobra, a teraz mam do Was pytanie.
Co  myślicie o Liam'ie i Megan? Jak myślicie, Meg zakochała się w Paynie?

Proszę, komentujcie. To naprawdę bardzo motywuje do pisania :)

Do następnego!!!
Pamiętajcie, kocham Was ♥

sobota, 4 maja 2013

29. Chory...

   Z perspektywy Megan    
   Nareszcie w domu. Ach, jak to dobrze. Brakowało mi tego wszystkiego. Nie chciałam być już w tamtym kraju. Nie, żebym miała coś do Polski, w końcu tam się urodziłam, ale teraz Londyn był moim domem. Tutaj chciałam spędzić resztę życia z moim chłopakiem i przyjaciółmi. Tutaj byłam naprawdę szczęśliwa, chociaż nie do końca. Brakowało mi rodziców, ale nie zamierzałam do tego wracać. Już wcześniej postanowiłam sobie, że zapomnę o tym wszystkim, i takie są moje zamiary. Nie zamierzam wracać do tego co  było kiedyś. Żyję to chwilą.
   Otworzyliśmy drzwi i wnieśliśmy walizki.
-Jesteśmy!- zawołałam. Od razu wszyscy pojawili się w holu, no prawie wszyscy. Jak dobrze było ich widzieć. 
-Megan, tęskniłem.- powiedział Niall i mnie przytulił. Strasznie się ucieszyłam. Nie sądziłam, że żarłok aż tak będzie za mnę tęsknić. W ogóle nawet o tym nie myślałam. Po chwili wszyscy się na mnie rzucili. Zaczęli mnie ściskać tak, że nie mogłam oddychać.
-Udusicie mnie!- krzyknęłam.
-Przepraszamy.- odsunęli się ode mnie i uśmiechnęli. Miło było znowu zobaczyć ich uśmiechnięte mordki. Tęskniłam za nimi.
-Mnie to już nikt nie przytuli.- skarżył się Zayn. Udawał, że jest smutny.
-No chodź.- teraz wszyscy przytulili jego. Myślę, że także nie mógł oddychać, ale się nie skarżył.
   Gdy czułości się skończyły, poszliśmy do salonu. Wszyscy zajęli miejsca, na fotelach lub kanapie, ale dalej brakowało jednej osoby. Nie wiem, dlaczego nie zszedł. Już nas nie lubił? Nie spodziewałam się. Może naprawdę mu coś jest, ale ma jakieś kłopoty? Nie wiem.
-Gdzie jest Liam?- zapytałam.
-W swoim pokoju.
-Idę do niego.- powiedziałam, ale Harry chwycił mnie za rękę.
-Zostań, mamy prezenty.- oznajmił. Uśmiechnęłam się.
-My też coś dla was mamy.- powiedział Zayn i podszedł do walizki. Rozdaliśmy wszystkim prezenty i sami je dostaliśmy. 
-Aha prawie bym zapomniała. Gdzie Kajtek?- zaśmiałam się.
-Miau.- usłyszałam kota. Od razu wskoczył na moje kolana. 
-Mam coś dla ciebie.- zaśmiałam się. Wyciągnęłam z torebki obrożę i założyłam ją małemu Kajtkowi.
-Śliczna jest.- powiedział Harry. Chyba ucieszył się na taki prezent.
-Cieszę się.- odpowiedziałam i podałam kota Haroldowi. Postanowiłam, że pójdę do pokoju Payna. Chciałam zobaczyć co się z nim dzieje.
   Wstałam.
-Gdzie idziesz?- zapytał Zayn.
-Do Liam'a.- odpowiedziałam.
-Mam być zazdrosny?- zadał kolejne pytanie.
-Głupek.- poklepałam się po czole.
   Poszłam do pokoju Liam'a. 
   Delikatnie popchnęłam drzwi i weszłam do jego królestwa. Liam leżał na łóżku. Podeszłam bliżej i zauważyłam, że śpi. Usiadłam koło łóżka i ręką przejechałam po jego rozpromienionym policzku. Momentalnie otworzył oczy.
-Cześć.- powiedziałam.
-Megan!- krzyknął i mnie przytulił, pociągając mnie na łóżko. Po chwili leżałam na nim.
-To ja.- oznajmiłam i zaczęłam się śmiać. Oboje usiedliśmy. Popatrzyliśmy sobie w oczy.
-Dlaczego nie zszedłeś?- zapytałam.
-Źle się czuję.- odpowiedział mi Liam.
-Myślałam, że mnie już nie lubisz- spuściłam głowę.
-Co za brednie opowiadasz.- przejechał ręką po moim podbródku. 
-Ulżyło mi.- zaśmiałam się.
-Tęskniłem.- powiedział.
-Ja też.- przyznałam. Była to prawda. Tęskniłam za jego uśmiechem, hipnotyzującymi oczami i głosem. Brakowało mi go. Jeszcze raz go przytuliłam. Coś mnie zaniepokoiło.
-Liam, ale jesteś gorący.- zauważyłam.
-Wiem, chyba coś mnie bierze.- przyznał. Dotknęłam jego czoła.
-Masz gorączkę.- powiedziałam.- Poczekaj, idę po termometr
-Nie odchodź.- chwycił mnie za rękę.
-Dlaczego?- zapytałam. Od razu spuścił głowę.- Ej Liam, co jest?
-Nie, nic. Idź lepiej po ten termometr.
-Ok.- wyszłam z pokoju i zaszłam na dół do salonu.
-Co z Liam'em?- zapytała Emma.
-Ma chyba gorączkę.- odpowiedziałam.
-Tu jest termometr.- podała mi go.
-Jasne.- wróciłam do pokoju i podałam go Payne. Odczekaliśmy chwilę. Miał 38 stopni gorączki. Wyszłam z pokoju i znowu skierowałam się do salonu.
-Em, zadzwoń po lekarza.- rozkazałam.
-Aż tak źle?- zapytała.
-Najlepiej by było, gdyby zobaczył go lekarz.
-Czyli on nie kłamał z tą chorobą.- zauważył Harry.
-A dlaczego miałby kłamać?- zapytałam.
-Po prostu inaczej się zachowywał, niż zwykle.
-Dobra, ja do niego idę, a jak przyjdzie lekarz to przyprowadźcie go do mnie.- rozkazałam.
-Ok.- odsalutowali. Wzięłam prezent dla Liam'a i ruszyłam do jego pokoju.
-Liam, mam coś dla ciebie.- oznajmiłam.
-Co takiego?- zapytał.
-Proszę.- podałam mu podarunek. Rozdarł papier i zaczął oglądać bluzę.
-Jest cudowna.- powiedział i mnie przytulił.
-Cieszę się. To jest ode mnie  Zayn'a.
-Podziękuj mu. 
-Jasne.
-Cudowna jesteś.- powiedział Liam.
-Nie wiedziałam.- zaśmiałam się.
-Ale to prawda.
-Liam, a powiedź mi. Dlaczego wszyscy nie wierzyli w to, że jesteś chory.
-Nie wierzyli?- zapytał Payne.
-Tak.- przyznałam.- Myśleli, że to coś innego.- popatrzyłam w jego oczy.- Mówili, że ostatnio dziwnie się zachowujesz. Czy to prawda?- nic nie odpowiedział.- Masz jakieś kłopoty?- zapytałam.
-Nie. Po prostu parę rzeczy w moim życiu się zmieniło i nie potrafię sobie z nimi poradzić.- przyznał.
-To opowiadaj.
-To są moje sprawy. Jak na razie nie mogę ci ich zdradzić.- spuścił głowę.
-Ok. Każdy może mieć sekrety.
-Aha. Widzisz, prawie zapomniałem. Mam coś dla ciebie.
-Co takiego?- zapytałam.Podszedł do szafy i wyciągnął małe pudełeczko.
-Proszę.- podał mi go. Otworzyłam. Nie wierzyłam w to, co zobaczyłam.

_____________________________________

Ok, tak jak obiecałam, macie następny rozdział :)
Po trzech komentarzach od razu dodaję kolejny rozdział :)

Kocham Was.

piątek, 3 maja 2013

28. Zakochałem się...

   Z perspektywy Liam’a  
   Siedzę w pokoju. Życie wydaje się takie bezsensowne. Po co mamy żyć, skoro nie możemy powiedzieć osobie, że ją kochamy? Tak, zakochałem się i tego nie zmienię. Niestety jest to nieodwzajemniona miłość. Najgorsze jest to, że moją wybranką jest Megan. Jak ja mogłem zakochać się w dziewczynie kumpla. Naprawdę jestem aż taki głupi? Czemu akurat ona? Jest tak wiele dziewczyn na ziemi, a ja akurat musiałem wybrać ją. To nie fair.  
   Ale przecież ona jest taka mądra, piękna i zawsze mi pomaga, wysłucha mnie, nie to co inni. To tylko jej mogę się wygadać. Wiem, że tego nikomu nie powie. Mam do niej zaufanie. Jest najbliższą mi osobą. Osobą, za którą tęsknię. Chciałbym z nią znowu pogadać, przytulić. A najbardziej chciałbym ją pocałować, ale nie mogę. Jestem bardzo ciekaw jak smakują jej usta. Chciałbym spędzić z nią resztę życia, ale to niemożliwe. Ona jest dziewczyną Zayn’a. To jego kocha, a nie mnie. Nie mogę tego zrozumieć. Chciałbym być Malikiem. W każdej chwili może pocałować Meg, przytulić. A ja? Niestety nie.
   Żałuję, że nie wyznałem jej moich uczuć wcześniej. Teraz jest za późno. Muszę żyć z tymi myślami. A najgorsze jest to, że nie mogę się nikomu wygadać. Przecież Megan nie może się o tym dowiedzieć. Mogłaby mnie znienawidzić. Zniszczyłbym naszą przyjaźń, która wiele dla mnie znaczy. Nie chciałbym tego stracić. Tych wspólnych chwil spędzonych razem. Jej promiennego uśmiechu i śmiejących się oczu, które patrzą na mnie z troską.
   Ach. Muszę z tym żyć. Spróbować zakochać się w kimś innym. Ale czy to możliwe? Czy ja mogę się po raz kolejny zakochać? Czy moje serce przetrwałoby bez Megan? Raczej nie. Za bardzo jest mi bliska. Nie mogę się tak po prostu odkochać i zapomnieć. To jest za trudne. Nie mógłbym pokochać innej. Nie dałbym rady, ale też nie mogę jej całe życie okłamywać. Muszę jej kiedyś powiedzieć. Może, akurat też czuje coś do mnie? Może tego nie zauważyłem? Może, nie jestem jej obojętny? Nie wiem. To są pytania, na które pewnie nie usłyszę odpowiedzi. Nigdy się nie dowiem, ponieważ nikomu ich nie zadam. Sam muszę doszukać się odpowiedzi. Ale to nie jest takie proste.
   Tak wiele myśli przechodzi mi przez głowę. Gdybym mógł cofnąć czas. Rozegrałbym to wszystko inaczej. 
   Nie wiedziałem co ze sobą zrobić. Wziąłem pierwsza lepszą książkę, która była w szafie i otworzyłem ją na pierwszej lepszej stronie. Zacząłem wczytywać się w tekst. Chyba los mi coś podpowiedział, bo trafiłem na bardzo ciekawe sława: 

   ,,Jeżeli by kto kiedykolwiek uważał, że jest sam na świecie - to dałby tym niewątpliwy dowód braku wyobraźni.
   Nikt z nas nie jest sam.
   Ludzie oddziałują na siebie nawzajem, jakby byli połączeni kręgami tajemniczej energii - a przez każdego z nas przechodzi przynajmniej kilka takich kręgów. Dzięki temu wszystko, co czynimy, każde nasze uzewnętrznione uczucie, a może i myśli - nawet te, którym nie dajemy wyrazu - zyskują nieskończony rezonans. Każdy z nas, nawet nieświadomie, wpływa na innych i staje się ogniwem łańcucha myśli, uczuć, reakcji i wydarzeń mogących zogromnieć wręcz do procesów historycznych.(...)
   Bo przecież naprawdę nikt z nas nie jest sam.
   Wpływamy na siebie nawzajem - i często zdarza się, że przelotne spotkanie, rozmowa, wymiana myśli, złośliwy żarcik nawet - potrafią wyżłobić głęboki ślad w czyjejś pamięci i zaważyć nawet na całym życiu człowieka. (...)."

   Nie wiem, czy to był przypadek. Te słowa dały mi coś ważnego do zrozumienia. Będę walczyć. Nie będę samotny, na pewno. Postaram się. Powiem Megan, że ją kocham.
   Musiałem spojrzeć na okładkę. To była polska książka, przetłumaczona na angielski. Nie była moja. Ja z pewnością nigdy nie słyszałem o Małgorzacie Musierowicz. Odłożyłem ją do półki.
-Liam chodź na kolacje!- usłyszałem krzyk Emmy za moich drzwi.
-Już.- nie miałem na to ochoty. Nie najlepiej się czułem. Chyba mnie grypa bierze. Ale nie mogłem nic zrobić. Musiałem coś zjeść.
-Jak się czujesz?- zapytała Em, gdy wyszedłem z pokoju.
-Nie najlepiej.- odpowiedziałem.
-Do jutra ci to przejdzie.- pocieszyła mnie.
-Oby.- zeszliśmy na dół do jadalni. Wszyscy już jedli. Dosiedliśmy się do nich. Nałożyłem sobie niewielką porcie na talerz.
-Co tak mało?- zapytał Harry.
-Nie mam apetytu.- odpowiedziałem.
-Dalej źle się czujesz?- zapytał Niall, najwyraźniej przejęty.
-No. – nie dość, że źle się czułem, to jeszcze tęskniłem za Megan.
-Oby ci przeszło. Wiesz do czego.- mówił Louis.
-Tak, wiem.- wszyscy ucichli.-A nie wiecie czasem, czy Zayn powiedział o tym Meg?- zapytałem.
-Raczej nie.- odpowiedział mi Harry.
-On czeka na ostatni moment.- dodał Niall.
-Ona powinna o tym wiedzieć.- zauważyłem.
-Najlepiej będzie, jeżeli Zayn sam jej o tym powie i to jak najszybciej.
   Zabrałem się za jedzenie. Zjadłem dość mało, jak na mnie, ale nie mogłem więcej. Z ledwością zjadłem parę kawałków.
-Nie mam apetytu. Przepraszam. Idę do siebie.- powiedziałem i wstałem od stołu. Ruszyłem do mojego królestwa. Zamknąłem drzwi na klucz i położyłem się na łóżku. Myślałem o Megan. Ciekawe czy ona też o mnie myśli? Popatrzyłem za okno. Gwiazdy świeciły swoją jasnością. Niebo jest piękne. Jedyne w swoim rodzaju i takie magiczne.
   Przykryłem się kołdrą i nie wiem jak, zasnąłem.

Następny dzień.
   Obudziłem się. Było rano. Wszystko mnie bolało, ale byłem szczęśliwy. To dziś wracała Megan. Dziś znowu ją zobaczę i przytulę.
   Wstałem i przeszyło mnie zimno. Chyba naprawdę jestem chory. Podszedłem do drzwi i odkluczyłem je. Przebrałem się w coś wygodnego i położyłem na łóżko. Niby przed chwilą się obudziłem, a jestem zmęczony. Nie pozostało mi nic innego, jak się zdrzemnąć.

____________________________________

Cytat jest z książki Małgorzaty Musierowicz pt. ,,Opium w rosole" . Tak jakoś natknęłam się na te słowa i postanowiłam je wykorzystać :)
Sorry, że rozdział taki krótki. 
Nie miałam czasu go napisać. 
Mam nadzieję, że się na mnie nie gniewacie.
Następny rozdział dodam szybciej, jak będą dwa komentarze ;*

Do następnego.

środa, 1 maja 2013

27. Zwierzenia...

   Obudziłam się. Nic mi się nie chce. Odwróciłam głowę i popatrzałam na Zayn’a. Spał, jak zabity. Był taki słodki. Teraz zrozumiałam, że dobrze mieć kogoś, przy kim można się rano budzić i rozmawiać, całować i przytulać. No i zwierzać, ale od tego miałam Liam’a. Jako jedyny umie dotrzymać tajemnicy, do końca. To jemu najbardziej ufam. To on wie o mnie najwięcej. Jest darmowym psychologiem. Tęsknię za nim. Na szczęście jutro wyjeżdżamy. Znowu będę mogła go zobaczyć.
-O czym myślisz kotek?- zapytał Malik. Nawet nie wiem, kiedy się obudził.
-O tym, jak tęsknię za chłopakami.-odpowiedziałam.
-Ja też tęsknię.- przyznał mój chłopak i mnie przytulił.
   Leżeliśmy tak przez chwilę, a później zeszliśmy na śniadanie.
-Pyszne.- powiedziałam, zajadając się jajecznicą.
-Cieszę się.- odpowiedziała ciotka.- Aha, wiesz kto do nas dziś przyjedzie?
-Kto?- zapytałam.
-Karolina.
-Co?- myślałam, że się przesłyszałam.- Dlaczego ona?
-Ponieważ chciała cię zobaczyć.
-Wierzysz w to?- zapytałam.
-Ok. Wiem, że się nie lubicie, ale chociaż dziś zachowuj się normalnie.- poprosiła ciocia. Malik przyglądał mi się z uwagą.
-No dobrze, ale nic nie obiecuję.- ciotka spojrzała na mnie groźnie.
-Megan!
-Dobra.- powiedziałam i poszłam do pokoju. Zayn poszedł za mną.
-Co się stało?- zapytał.
-Dziś przyjeżdża moja kuzynka Karolina.
-To dobrze, prawda?
-No właśnie, że nie.
-Dlaczego?
-Ponieważ się nienawidzimy. Parę lat temu, ona odbiła mi chłopaka i będzie chciała to zrobić ponownie.- powiedziałam, prawie płacząc. Dobrze pamiętałam ten dzień, kiedy przyszła do mojego domu z nim i prosto w twarz wykrzyczała mi, że Nathan, mój dawny chłopak woli ją, niż mnie. I to była prawda. Załamałam się wtedy. Na szczęście poznałam Logan'a. On był przy mnie. Chociaż teraz tak naprawdę żałuję raczej jego poznania. Ale czasu już nie cofnę.
-Nie martw się, ok. Ja ciebie kocham, nie jakąś tam Karolinę.
-Dzięki.- przytuliłam go.
-Może zadzwonimy do chłopaków i Emmy.- zaproponował Zayn. Chyba chciał, żebym zapomniała o całej tej sprawie.
-Ok.- włączyliśmy komputer i zadzwoniliśmy na skayp’a chłopaków. Odebrała Em.
-Hej!- krzyknęła.
-Cześć. Gdzie reszta?- zapytałam.
-Poczekaj, zawołam ich.
-Ok.
-Louis! Harry! Niall! Liam! Chodźcie !- po chwili widzieliśmy wszystkich, oprócz Payne na ekranie.
-Cześć!- krzyknęli.
-Hej.
-Jak tam u was?- zapytał blondyn.
-Dobrze.- uśmiechnął się Zayn.
-Gdzie jest Liam?- zapytałam.
-Siedzi w swoim pokoju. Mówi że źle się czuje, ale to coś innego.- odpowiedział Harry podkreślając ostatnie słowa.
-A może rzeczywiście źle się czuje.- zauważyłam.
-Raczej nie. Jak wyjechaliście chodził cały przygnębiony, a teraz mało co wychodzi z pokoju.-
zaniepokoiłam się tymi słowami.
-Dlaczego?- zapytał Zayn.
-Nie wiem. On mówi, że źle się czuje, ale ja mu nie wierzę.- przyznała Emma.
-No, w ogóle zrobił się ostatnio taki tajemniczy.- dodał Niall.
-Dokładnie.- przyznali rację chłopaki.
-Ja tam nic nie zauważyłam.- przyznałam. Wszyscy się na mnie popatrzyli.
-Bo ty najwięcej z nim gadasz i przebywasz. Ty jesteś jego najlepszą przyjaciółką. Tylko tobie się
zwierza.- zauważył Louis.
-Megan jest przyjaciółką wszystkich. I nie dziwię się, że Liam to właśnie jej się zwierza. Też bym tak zrobił. Ona jedyna dochowa tajemnicy.- wybronił mnie Harry.
-A w ogóle skąd wy wiecie, że Liam się mi zwierza?- zapytałam.
-Da się to zauważyć.
-Aha.- nic nie rozumiałam.
-Co ciekawego porabiacie?- zapytał Niall, zmieniając temat. Bogu dzięki.
-Nic. Dzisiaj przyjeżdża do nas kuzynka Meg.- powiedział Zayn.
-Która?- zapytała Emma.
-Karolina.- odpowiedziałam.
-Współczucia.
-No wiem.
-Uważaj na nią.- powiedziała Em, po polsku.
-A myślisz, że co będę robić. Muszę.- także odpowiedziałam po polsku.
-Możecie mówić po ludzku.- poprosił Hazza.
-Ok.
-Megan, Karolina przyjechała!- usłyszałam krzyk mojej cioci z dołu.
-Musimy kończyć. Karolina przyjechała.- powiedziałam.
-Pa pa.- rozłączyłam się.
-Chodźmy na dół.- poradziłam.
-Ok.- chwyciliśmy się za rękę i zeszliśmy na dół.
-Cześć.- powiedziała moja kuzynka.
-Hej.
-Witaj.- podał jej rękę Zayn.
-Cześć.- uśmiechnęła się do niego.
-Napijesz się czegoś?- zapytała moja ciotka.
-Nie, dziękuję.- wszyscy usiedliśmy w salonie.
-Jak tam u ciebie?- zapytałam moją kuzynkę.
-Nic takiego. Za niedługo kończę szkołę. Naprawdę nic ciekawego. Lepiej ty opowiedz jak tam u ciebie.
-Też nic nadzwyczajnego.- powiedziałam obojętnie.
-Gdzie poznałaś takiego chłopaka?- zapytała Karolina i spojrzała na Zayn'a. Widziałam w jej oczach błysk.
-Na wakacjach, ale nie mam ochoty ci odpowiadać.- powiedziałam oschle. Muszę strasznie uważać na Karolinę. Nie podoba mi się to, co robi. Tak dziwnie się patrzy.
-Ok.
-Megan, chodź mi pomóc!- zawołała moja ciocia z kuchni. Nie miałam ochoty tam iść. Nie chciałam zostawiać Zayn’a z moją kuzynką. Nie ufałam jej i bałam się, że znowu odbije mi chłopaka, a tego bym już nie zniosła.
    Nie miałam wyjścia. Musiałam iść.
-W czym mam pomóc?- zapytałam.
-W noszeniu.
-Ok.- zaczęłam roznosić talerze i potrawy. Oczywiście przyglądałam się co robi Karolina. Parę razy się zaśmiała i przytuliła do niego, ale nie miało to większego znaczenia.
   Gdy wszystko było gotowe, zasiedliśmy do stołu i zjedliśmy obiad. Był pyszny. Moja ciocia świetnie gotuje.Później ciocia zaczęła wszystko sprzątać i zniknęła w kuchni.
-Jak taki cudowny chłopak mógł cię chcieć.- powiedziała bezczelnie Karolina, oczywiście po polsku, tak żeby Malik nie zrozumiał.
-Najwyraźniej mam to coś. - odpowiedziałam.
-Każdy to ma.
-Ale nie ty.- powiedziałam i się zaśmiałam.
-Ten chłopak naprawdę musi być głupi. Pokochać ciebie. Przecież jesteś nikim.
-Mogłabyś powtórzyć?- zapytałam. Nie wierzyłam w to co powiedziała. Myślałam, że się przesłyszałam.
-Oczywiście.- zaśmiała się.- Ten chłopak naprawdę musi być głupi. Pokochać ciebie. Przecież jesteś nikim.- myślałam, że wybuchnę.
-Dziękuję, że wyraziłaś swoją opinię.- powiedziałam. Zatkało ją. Podeszłam do Zayn'a, usiadłam mu na kolanach i pocałowałam. Malikowi się to spodobało. Odwzajemnił pocałunek. Po chwili się od niego oderwałam.
-Może i jestem nikim, ale właśnie zrobiłam coś, czego ty nie możesz. Mam coś, czego nie masz ty. Prawdziwą miłość. Ty nigdy tego nie doznasz.Nigdy nie będziesz naprawdę szczęśliwa.- tym jej dopiekłam. Przez resztę wieczoru siedziała cicho.

____________________________________

Ok. A więc rozdział nie wyszedł mi zbyt ciekawy. No trudno.
Zdradzę Wam, że następny rozdział może Was trochę zaskoczyć :)

Jak będą dwa komentarze od razu dodam kolejny rozdział.

Do następnego.