wtorek, 14 maja 2013

33. Kocham Cię...

Do tego rozdziału włączamy sobie TO

   Z perspektywy Liam'a   
   Szedłem korytarzem. Biedna Megan. Jak Zayn mógł jej to zrobić. Nie rozumiem tego. Jak można zdradzić swoją dziewczynę. A mówił, że ją kocha. Rozumiem, że miał chwilę słabości, ale takiego czegoś nie robi się dziewczynie. Ona go kocha, ja to wiem i tego nie zmienię, ale chcę żeby pokochała także mnie. Chcę być dla niej kimś więcej. Może uda mi się ją w sobie rozkochać. Wiem, że to jest złe, że nie powinienem tak robić w końcu Zayn jest moim przyjacielem, ale nic na to nie poradzę. Za bardzo ją kocham. Wręcz szaleję za nią. Nie potrafię się odkochać.
   Wszedłem do pokoju Zayn'a.
   Malik siedział na łóżku. Usiadłem koło niego.
-Zepsułem wszystko.- rozpłakał się. Żal mi go było.
-Nie, nie zepsułeś. Ona po prostu musi się z tym oswoić. Daj jej czas. Ona musi to wszystko przemyśleć.- postanowiłem mu pomóc. Nie mogłem patrzeć, jak cierpi.
-Jak ja mogłem? Teraz tego żałuję.- łkał.
-Powiedz, dlaczego to zrobiłeś?- zapytałem.
-Brakowało mi jej. Upiłem się. Poznałem tą dziewczynę. Ona mnie uwiodła. Ja myślałem, że zapomnę. Byłem głupi. Teraz tego żałuję. Gdybym tylko mógł cofnąć czas.
-Naprawdę tak ją kochasz?- zadałem mu pytanie.
-Tak, nawet nie wiesz jak. Ona jest dla mnie wszystkim.
-Może dajcie sobie odpoczynek. Dawno nie byłeś u rodziny. Pojedź tam. Daj jej odpocząć.- doradziłem.
-Chyba masz rację. Dobra jutro pojadę.
-Uda wam się. Wierzę w was.- powiedziałem te słowa, nie wierząc w nie. Nie chciałem znowu tracić Megan. Dzisiaj tak świetnie razem się bawiliśmy. Nie chciałem żeby mnie opuściła, ale ona musi być szczęśliwa. To jest najważniejsze.  - Gdzie Meg ma piżamę?- zapytałem.
-Tutaj.- podał mi jej ubranie.
-Ok. Idę.- oznajmiłem.
-Jasne i dzięki.
-Nie ma za co.- wyszedłem. Chciałbym bardzo, żeby Megan była moją dziewczyną. Ale wiem, że ona będzie szczęśliwa z Zayn'em. A ja chcę, żeby była szczęśliwa.

   Z perspektywy Megan   
   Liam wszedł do pokoju.
-Dzięki.- powiedziałam i wzięłam od niego ubranie.
-Proszę. Aha i namówiłem Zayn'a, żeby wyjechał.- oznajmił. Na te słowa się uśmiechnęłam. Nie będę musiałam już go unikać. Tyle zaoszczędzonych łez.
-Dzięki.Jesteś wspaniały.- przytuliłam go. Usiedliśmy razem na łóżko i zaczęliśmy rozmawiać.
-Meg, mam do ciebie pytanie.- oznajmił Payne. Był dziwnie zdenerwowany.
-Jakie?- zapytałam.
-Jak powiedzieć dziewczynie, że ją kocham?- zaskoczyło mnie to pytanie.
-Po prostu jej to powiedz.
-A jeżeli się boję.
-To napisz list, wyślij jej anonima lub SMS.
-Ok.Napiszę SMS- Liam wyciągnął komórkę i zaczął na niej pisać. Po chwili ją odłożył.
-Idę się umyć.- oznajmił i szybko zniknął za drzwiami łazienki. Moja komórka zabrzęczała. Dostałam SMS. Odczytałam go. Był od Liam'a. Brzmiał: ,,  Kocham Cię ♥ ,, . Nie wierzyłam w to. Po prostu nie mogłam. Myślałam, że to jest tylko sen, a ja się zaraz z niego wybudzę. Uszczypnęła  się, ale to nic nie pomogło. 
-Liam co to jest!- krzyknęłam. Zmieszany wyszedł z łazienki. Rzuciłam się na niego.- Też cię kocham.- powiedziałam. Nie wierzyłam w to co powiedziałam. Uśmiechnął się, ja też.
-Miło mi.
-Jest mały problem.- zauważyłam.
-Jaki?
-Nie możemy być razem. Co inni sobie pomyślą. Że ja lecę na kasę, a ty odbiłeś dziewczynę kumplowi.- przyznałam. Ale była to prawda.
-Wiem. Ale ja cię kocham i tego nie zmienię.
-Ja też cię kocham.- powiedziałam. Cieszyłam się jak mała dziewczynka. 
-Ale przecież nikt nie musi wiedzieć, że jesteśmy razem.- powiedział Liam.
-Chcesz to ukrywać?- zapytałam.
-No. To najmądrzejsze rozwiązanie.
-Będzie trudno.- przyznałam.
-Wiem. Ale za bardzo cię kocham. Jestem gotów ponieść takie niebezpieczeństwo.
-Też cię kocham.- przytuliłam się do niego. Patrzeliśmy sobie w oczy. Taka magiczna chwila. Nasze usta były coraz bliżej, aż w końcu się złączyły. Jak mi tego brakowało. Tak dawno chciałam poczuć smak jego ust. Nasze pocałunki były przepełnieniem miłości. Jeszcze nigdy czegoś takiego nie czułam. Zaczęło brakować mi tchu, ale i tak tego nie skończyłam.
   Oderwaliśmy się od siebie i spojrzeliśmy sobie w oczy. Jego tęczówki. Cudowne.
-Jeszcze nigdy nie czułam czegoś takiego do chłopaka.- przyznałam.
-A ja czegoś takiego do dziewczyny.- zaśmiał się Liam.
-Teraz już wiesz, kto skradł moje serce.- zauważyłam.
-A wiesz, że miałem przeczucie, że to ja.
-Jestem aż taka przewidywalna?- zapytałam.
-Po prostu patrzyłaś na mnie inaczej, niż na wszystkich.
-Aż tak dało się to zauważyć?- wystraszyłam się.
-Troszkę.
-Idę się wykąpać.- oznajmiłam, zmieniając temat.
-Jasne.- wzięłam ubrania i weszłam do łazienki.
   Spojrzałam do lustra. Widziałam tam szczęśliwą dziewczynę. Miała rumieńce na policzkach, ale coś było nie tak. Dręczyły ją problemy.
   Dostałam wyrzutów sumienia. Nie mogę tego zrozumieć. Czuję się jak dziwka. Chociaż wcale tak nie jest. Przecież to co łączyło mnie z Zayn'em zostało zakończone. Tylko ja dalej go kocham. Może zrobił mi takie świństwo, ale ja dalej coś do niego czuję. Na razie najważniejszy jest dla mnie Liam. To on mi pomaga. Muszę nauczyć się żyć baz Malika.
   Rozebrałam się i weszłam do kabiny. Wzięłam długi prysznic. Ubrałam się i wyszłam. To samo zrobił Payne. Legliśmy razem wtuleni do siebie na łóżko. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam.

__________________________________

Dziękuję wszystkim, co czytają tego bloga.
Jestem Wam wdzięczna. Bez Was ten blog by nie istniał.
Dziękuję :*

Co sądzicie o tym rozdziale? Zaskoczone?

Po 5 komentarzach dodaję od razu kolejny rozdział :)

Kocham Was.

sobota, 11 maja 2013

Informacja.

   Mam do Was informację. Posty na tym blogu od teraz będą pojawiały się dwa razy w tygodniu.
Naprawdę Was przepraszam. Po prostu nie wiem, czy to co piszę Wam się podoba. Boję się, że zepsułam to opowiadanie. Ostatnio jest coraz mnie komentarzy, co bardzo mnie smuci. Przepraszam Was, jeżeli wszystko zepsułam. Przepraszam Was również za to, że moje opowiadanie zrobiło się nudne i wiem, że nie potrafię pisać tak jak inne dziewczyny. Wiem również, że ten blog nie jest najlepszy. Uwierzcie mi staram się jak mogę, ale w ostatnim czasie mam coraz mniej słów pocieszenia i otuchy. To co piszę już Was tak nie ciekawi jak kiedyś.
   Najmocniej Was przepraszam.

32. Prawda...

-O co chodzi?- zapytałam płacząc. Bałam się tego, co usłyszę.
-Meg, bo ja... ja....- Zayn zaczął się jąkać.
-Już mnie nie kochasz? Prawda?- zadawałam mu pytania.
-Nie, co za głupoty opowiadasz. Kocham cię jak nikogo innego. Jesteś dla mnie wszystkim.- uklęknął przede mną na kolana. Widziałam w jego oczach smutek. Z pewnością chciało mu się płakać, ale powstrzymywał się. Próbował udawać twardego.
-Więc o co chodzi?- spojrzałam w jego oczy.
-Pamiętasz tą rozmowę z chłopakami, kiedy mnie nie było?- zapytał.
-No tak. Podobno miałeś kaca.- zauważyłam i teraz dopiero w to zwątpiłam.
-To nie była prawda.- czyli dlatego chłopaki zachowywali się tak dziwnie przed kamerą. 
-Więc o co chodzi?- zapytałam.
-My wtedy byliśmy w dyskotece. Troszkę wypiłem. Poznałem tam jedną dziewczynę i... i..- myślałam że wybuchnę.- Ja z nią poszedłem do hotelu...i... i... się... ja się z... nią ...ja się z nią przespałem.- spuścił głowę. Nie wierzyłam w to. 
-Nienawidzę cię!- krzyknęłam mu w twarz.
-Megan, ja nie chciałem.- próbował mnie zatrzymać, ale wybiegłam z pokoju. Nie chciałam go widzieć. Jak on mógł mi to zrobić?
   Popędziłam jak najprędzej do przedpokoju.
-Meg, co się stało!?- usłyszałam pytanie Emmy.
-Zayn, nienawidzę cię!- krzyknęłam jeszcze raz i wybiegłam z domu. Na szczęście nie było paparazzi. Inaczej wiadomo, kto byłby jutro na pierwszej stronie gazet.
   Biegłam przed siebie. Nie obchodziła mnie to, gdzie się znajdę. Byle jak najdalej od ludzi, od Zayn'a. Jak on mógł mi to zrobi?. To było okropne. Teraz zrozumiałam jaki jest naprawdę. Moje przypuszczenia się sprawdziły. Tak, przypuszczałam, że Malik mnie zdradzi, ale nie dopuszczałam zbytnio do siebie tych myśli. Ale jednak. To była prawda. On mnie zdradził. Jeszcze do tego ukrywał to przede mną. Odpychał mnie od siebie. A ja myślałam, że to wszystko moja wina. Myślałam, że to ja czymś zawiniłam.
   Rozejrzałam się. Byłam w parku. Usiadłam na jedną z ławek. Nogi dałam pod głowę. Zaniosłam się płaczem.Życie jest do niczego. Nie można ufać ludziom. Po jakimś czasie cię zranią. Cierpiałam.
   Ktoś się do mnie dosiadł i objął mnie ramieniem.
-Wszystko będzie dobrze.- dobrze znałam ten głos. To był Liam. Musiał za mną pobiegnąć.
-Wiedziałeś o tym?- zapytałam.
-Tak.- odpowiedział smutnym głosem.
-Dlaczego mi nie powiedziałeś?- spojrzałam w jego oczy. Były pełne smutku. Naprawdę da się z nich wyczytać wszystko.
-Zayn mi zabronił. Obiecał, że sam ci powie. Byłoby lepiej, gdybyś dowiedziała się o tym z jego ust.
-No chyba masz rację.
-No chodź.- pokazał swoje kolana. Usiadłam na nie i się przytuliłam.
-Dlaczego on mi to zrobił?- spojrzałam na niego bezradnie.
-Tego nie wiem.- odpowiedział.
-Co ja mam teraz zrobić?
-W tym nie mogę ci pomóc. Ta decyzja należy do ciebie. Jesteś mądrą dziewczyną. Na pewno coś wykombinujesz.
-Ale ja nie wiem jak?- znowu ta bezradność.
-A kochasz go?- zapytał Liam. To było dobre pytanie. Czy ja dalej coś czułam do Zayn'a? Po tym co mi zrobił? Wtedy nad Morzem Irlandzkim naprawdę się w nim zakochałam, ale to uczucie wygasło już dawno. Tak, może nie do końca. Dalej czułam coś do Zayn'a, ale nie to co kiedyś.Nie miało to takiej mocy, jak kiedyś. Zakochałam się w kimś innym. Moje uczucia naprawdę są pokręcone. Kocham dwóch chłopców na raz.
-Ja już go nie kocham, tak jak kiedyś. Zakochałam się w kimś innym.- nie wierzyłam, że to powiedziałam.
-Kto skradł twoje serce?- zapytał Liam.
-Dowiesz się w swoim czasie.- powiedziałam i zaczęłam się śmiać. Przestałam płakać.
-Chodź, może wrócimy.- zaproponował Payne.
-Ja nie chcę tam wracać.
-Ok. To pójdziemy na lody. Co ty na to?
-Jasne.
   Wstaliśmy i ruszyliśmy ścieżką. Mój humor został błyskawicznie poprawiony. Całą drogę do lodziarni śmialiśmy się i rozmawialiśmy. Było naprawdę miło. Odwróciło to uwagę od tego co usłyszałam od Zayn'a. 
   Teraz wiedziałam, że Liam to odpowiedni chłopak dla mnie. Jest inny niż Zayn. Nie zdradza, nie jest zazdrosny i dba o kobietę. Nie, żeby Malik tego nie robił, ale Payne robi to inaczej. Nie wiem jak opisać to słowami.
   Doszliśmy do lodziarni. Liam zamówił mi moje ulubione lody. Doskonale wiedział jaki lubię smak. Dla mnie wziął truskawkowy, mniam, a dla siebie waniliowy. Po raz kolejny ruszyliśmy ścieżką. Wszystko odżywało. Atmosfera była wspaniała. Słońce świeciło mi na twarz. Wszystko było inne.
-Jak myślisz, Zayn wiedział co robi zdradzając mnie?- zapytałam. Znowu poruszyłam ten temat.
-Nie wiem.
-A jak to wtedy było. Byłeś też na tej dyskotece?
-Tak, wszyscy byliśmy. Zayn siedział przy barze i podeszła do niego jakaś dziewczyna. Wiem, obserwowałem tą sytuację.
-A ta dziewczyna była ładna?- zapytałam.
-Plastik.- zaśmiał się Liam.- Ja nie wiem, co Zayn w niej widział. Oni gadali, oboje dość sporo przy tym wypili. Później poszli tańczyć i wyszli z dyskoteki. Dalej nie wiem, co się działo.
-Czyli świetnie się bawił.- zauważyłam.
-Nie masz się czym martwić.
-Oby.
-Nie myśmy już o tym.
-Ok. Co teraz robimy?- zapytałam.
-Co powiesz na zakupy? To świetnie poprawia humor.
-Nie wiem. Nie wzięłam ze sobą portfela.- zauważyłam.
-Ja za wszystko zapłacę.- oznajmił Liam.
-Ok. Oddam ci, jak będziemy w domu.
-Ja nie wezmę. Potraktujemy to jako przyjacielską przysługę.
-Dzięki, jesteś wspaniały.- przytuliłam się do niego. Poczułam się, jakby wszystkie problemy mijały.
-Wiem.- zaśmiał się i poczochrał mi włosy.
-Osz ty.- zaczęłam go gonić.
-Nigdy mnie nie dogonisz!- krzyczał Payne.
-A właśnie że tak.- jednak mi się nie udało. Po długim biegu padłam z wykończenia.
-I jednak ci się nie udało.- zauważył Liam.
-Za szybki jesteś.
-To co, idziemy?
-Jasne.- poszliśmy do centrum. Zaczęliśmy chodzić po sklepach.
   Nie mogłam wyjść z przebieralni. Liam znosił mi ubrania. Co chwilę przynosił mi sukienkę lub spódniczkę. W przebieralni stała sterta ubrań. Brązowooki namówił mnie na dwie  sukienki, parę jeansy'ów  i bluzę.
-Teraz kolej na ciebie.- powiedziałam.
-Ale dlaczego?- zapytał zdziwiony Liam.
-Teraz ja się zabawię w stylistę.
-No ok.
   Weszliśmy do sklepu z ubraniami dla mężczyzn. Świetnie się bawiliśmy. Liam kupił sobie dwie bluzki i jeansy. Później poszliśmy w stronę domu. Nie chciałam tam wracać. Bałam się, że zobaczę Zayn'a i się rozpłaczę. Chcę jak najszybciej o tym wszystkim zapomnieć.
-Musimy wracać do domu?- zapytałam. Byliśmy prawię pod drzwiami.
-Musisz stawić czoło lękowi.- weszliśmy. Nie miałam innego wyjścia. W przedpokoju ściągnęłam buty.
   Przechodziłam koło salonu.
-Megan, kochanie...- zaczął Zayn.
-Nie mów tak do mnie. Nie rozumiesz? To koniec!- krzyknęłam i z płaczem wbiegłam po schodach. Wszystko się waliło. Jednak moje obawy się sprawdziły. Płakałam jak małe dziecko. Liam doszedł do mnie i objął mnie ramieniem.
-Chodź, idziemy do mojego pokoju. - tak zrobiliśmy. Troszkę się uspokoiłam.
-Dzięki Liam.- przytuliłam go.
-Nie ma za co.
-Czyli dzisiaj śpię na kanapie.- uśmiechnęłam się i otarłam łzy.
-Śpij dzisiaj u mnie.- zaproponował Payne.
-Nie będę ci przeszkadzać?- zapytałam.
-Nie.
-A pójdziesz mi po piżamę. No wiesz, nie chcę spotkać się z Zayn'em.
-Jasne.- wyszedł z pokoju.

____________________________________

Co o tej całej sytuacji myślicie?
Meg powinna wybaczyć Zayn'owi?
Ja jeszcze nie wiem dokładnie, jak to będzie dalej. Ale myślę, że mogę Was zaskoczyć ;)

Dodawajcie się do obserwatorów i komentujcie.
Jeżeli czytasz to skomentuj.

Do następnego.

czwartek, 9 maja 2013

31. Złe przeczucie...

   Ja i Emma wpadłyśmy w objęcia chłopaków. Znowu mogłam ich przytulić, a co niektórych pocałować, chodźby nawet w policzek. Jednak ja nie przywitałam się z Zayn'em na początku, tak jak Emma. Ona wskoczyła Louis'owi na ramiona i wtopiła się w jego usta. Oboje zachowywali się tak, jakby nie widzieli się z rok. W sumie to ja też z chęcią wskoczyłabym na Zayn'a, ale on schował się za chłopakami, co było dziwne. Czułam się, jakbym była nie potrzebna. Wiem, głupia jestem, ale miałam wrażenie, że Malik ucieka ode mnie. Nie chce się ze mną przywitać, to mnie zabolało.
   Nareszcie mogłam przytulić i poczuć zapach perfum chłopaków. Nie wiem dlaczego, ale kochałam ich perfumy. Pachnieli bosko. 
   Gdy ich zobaczyłam, od razu zrobiło się lepiej w serduchu. Tak długo ich nie widziałam. Brakowało mi ich. Wyściskałam każdego po kolei. Wszyscy chcieli mnie udusić, oprócz Zayn'a. Nie za bardzo odwzajemnił moje czułości. Pocałowałam go, ale nie za bardzo to odwzajemnił. Było to dziwne.
-Tęskniłam.- powiedziałam.
-My też.- odpowiedział Liam i znowu mnie przytulił.- Miło cię widzieć.- wyszeptał mi do ucha.
-Mi też.- zaśmiałam się.
-Zmęczony jestem.- powiedział Niall.
-Ja też.
   Chłopcy udali się do swoich pokoi pod pretekstem, że chcą się wyspać, bo są zmęczeni. Nie dziwie się im. W końcu był już wieczór i jeszcze przebyli tak długą drogę tutaj. Ja nie wiem, czy mogłabym tak wyjechać z domu na cztery miesiące. Za bardzo bym tęskniła. Już i tak ledwo zniosłam tą rozłąkę z chłopakami. Dziwie się ich mamą. Przecież one prawie nie widują swoich synów. Jedynie co to na koncertach. Mnie by to nie wystarczyło. 
   Mam nadzieję, że moje dziecko mnie nie zostawi. Oczywiście, pragnę aby ułożyło sobie życie, ale nie z daleka ode mnie. Chciałabym być kiedyś babcią, a co najważniejsze mamą.
   Wypiłam jeszcze herbatę i udałam się do swojego pokoju. Zayn spał, albo udawał, że śpi.  Ale chyba to drugie.
   Przebrałam się w piżamę i położyłam obok niego. Nawet nie drgnął. Wiele myśli przechodziło mi przez głowę, ale w końcu zasnęłam.

Następny dzień.
   Obudziłam się, ale na razie się nie ruszałam. Odchyliłam lekko głowę i zobaczyłam Malika. Siedział na łóżku, a głowę schował w dłoniach. Płakał. Na sto procent. O co chodziło? Dlaczego płacze?
-Zayn co się stało?- zapytałam.Momentalnie oprzytomniał. Przestał płakać.
-Nic. Idę się przebrać.- oznajmił i ruszył do łazienki, nie patrząc na mnie. 
   Zniknął za drzwiami. Musiałam chwilę poczekać i wyszedł.
-Dlaczego płakałeś?- zapytałam.
-Nie płakałem.- zrobił zdziwioną minę. Było widać, że kłamie. On nie potrafił kłamać.
-Przecież widziałam.- nie dawałam za wygraną.
-Musiało ci się przewidzieć.- kolejny raz powiedział nieprawdę. Usiadł koło mnie na łóżku, ale w bezpiecznej odległości.
-Stęskniłam się za tobą.- powiedziałam i spróbowałam go pocałować, ale odchylił głowę.
-Też się stęskniłam.- oznajmił. Nie przekonało mnie to. Odniosłam wrażenie, że mówił to z przymusem. 
-O co ci chodzi?- zapytałam.
-Ale o co?- zrobił zdziwioną minę.
-Nie chcesz się dać mi pocałować, ani przytulić. O co chodzi? Co ja zrobiłam? Dlaczego jesteś taki dla mnie?- wybuchłam płaczem.
-Przecież jestem taki jak dawniej.- powiedział i mnie przytulił, ale mnie to nie przekonało.Przestałam płakać.
-Jesteś inny. Odkąd przyjechałeś z trasy koncertowej zachowujesz się inaczej.
-To nie prawda. Nie zmieniłem się. Ok. Kocham cię tak jak dawniej. Jesteś dla mnie wszystkim.- nie uwierzyłam w jego słowa. Mówił je jakoś tak dziwie. Inaczej.
-Idę się przebrać.- wyrwałam się z jego objęć i jak powiedziałam, tak zrobiłam. Ubrałam jeansy i bluzę. Razem zeszliśmy na śniadanie.
-Cześć.- pomachałam wszystkim.
-Hej!- krzyknęli. Usiedliśmy wszyscy do stołu i skonsumowaliśmy śniadanie. Chłopcy nie byli rozmowni. Co było bardzo dziwne. Przeważnie krzyczą wniebogłosy. Wydzierają się jak mogą. A dziś? Nic. Wcale. Siedzieli jacyś smutni.
-Emma, możemy pogadać?- zapytałam moją przyjaciółkę.
-Jasne.- razem poszłyśmy do kuchni.
-Co się dzieje z chłopakami?- zaczęłam.
-Też to zauważyłaś?- odpowiedziała pytaniem.
-Tak. Są jacyś dziwni.
-Dokładnie.- przyznała mi rację.
-Nie wiesz co się z nimi dzieje?- zapytałam.
-Nie. Myślałam, że ty coś wiesz.
-No niestety nic nie wiem.
-Może zapytajmy ich co się dzieje.
-Ok.- weszłyśmy do salonu. Chłopcy zawzięcie o czymś gadali. Gdy mnie zobaczyli, od razu przestali i wymienili między sobą spojrzenia.- Co się dzieje?- zapytałam. Wszyscy kątem oka spojrzeli na Zayn'a, który był lekko zakłopotany.
-Nic się nie dzieje.- powiedział Harry.
-Przecież widzę.- dołączyła do mnie Em.
-Zayn, powinieneś jej powiedzieć.- odezwał się Liam.
-Dzięki Liam.- zezłościł się na niego mulat.
-Megan powinna wiedzieć prawdę. - dalej mówił Payne.
-Wiem.- przyznał mu rację Malik.
-Albo teraz jej powiesz, albo sam to zrobię.- zagroził mu Liam.
-Ok. Meg musimy pogadać.- myślałam, że wybuchnę płaczem. Spodziewałam się najgorszego. Poszliśmy do naszego pokoju. Usiadłam na łóżko.

______________________________

Co o tym sądzicie?

Wiem, że rozdział krótki i beznadziejny, zresztą tak jak mój blog.
Najwidoczniej nie potrafię pisać :(

Nie wiem, co dalej będę robić. 
W ogóle nie wiem, czy chcecie dalej czytać te beznadziejne opowiadanie, które piszę. 

wtorek, 7 maja 2013

30. Naszyjnik...

    Moim oczom ukazał się naszyjnik. I to nie byle jaki. Wyjęłam go z pudełeczka. Był w kształcie serca.
-Jest śliczny.- powiedziałam.
-Zobacz co jest na nim napisanie.- zaczęłam przyglądać się napisowi.
-Żyj Snami?- zapytałam.
-Tak.
-Ale, co to znaczy?- Liam uśmiechnął się do mnie.
-Dowiesz się w swoim czasie.- to było dziwne. Żyj Snami. Co to miało znaczyć?
-Ładny jest.- skomentowałam, przyglądając mu się w dokładnością.
-Cieszę się.- zapadła chwila ciszy.
-A dlaczego akurat taki naszyjnik?- nie dawałam za wygraną.
-Dowiesz się w swoim czasie.- znowu te słowa. Nie wiedziałam co o tym myśleć.
-Zapniesz mi go?- zapytałam. Liam zrobił to. Po chwili naszyjnik wisiał już na mojej szyi.-Jest śliczny, jeszcze raz dziękuję.- na jego policzku złożyłam całusa. Uśmiechnął się do mnie.
-Lekarz przyszedł.- w drzwiach stanęła Emma z mężczyzną.
-Dzień dobry.- powiedziałam do lekarza.
-Dzień dobry.- odpowiedział.- A więc kto jest chory?- zapytał.
-Liam.- powiedziałam.- Zostawię was samych.- zamknęłam za sobą drzwi. Razem z Em zeszłyśmy na dół do salonu.
-Cały dzień gdzieś znikasz.- powiedział Zayn, gdy usiadłam obok niego.
-Naprawdę?- zapytałam.
-No, aż się za tobą stęskniłem.- przytulił mnie.
-To masz pecha.- wystawiłam mu język.
-Oj ty.- zaczął mnie łaskotać.
-Przestańcie, nie chcę na to patrzeć.- skarżył się Harry. Dosiadł się z swoim kotem do stołu.
-Właśnie, a co z Taylor?- zapytałam Harolda.
-Zerwaliśmy. To nie miało sensu. Nie ufałem jej.- wyjaśnił.
-Dobrze zrobiłeś.
-Dzięki.- uśmiechnął się.
   W tej chwili z góry zszedł lekarz.
-Co z Liam'em?- od razu zadałam mu pytanie.
-To zwykłe przeziębienie.- odpowiedział.
-A zdąży wyzdrowieć do 6 stycznia?- zapytał Niall. Bardzo mnie to zdziwiło. Dlaczego do 6 stycznia.
-Tak. Ma tylko leżeć w łóżku i wypoczywać.- Emma poszła odprowadzić lekarza do drzwi.
-Co jest 6 stycznia?- zapytałam. Chciałam jak najszybciej wiedzieć, co się dzieje.
-Zayn, jeszcze jej nie powiedziałeś?- zadał pytanie Niall.
-Nie.- odpowiedział mulat.
-Ale o czym mi nie powiedział?- zapytałam.
-Megan, musimy porozmawiać.- powiedział Malik.-W naszym pokoju.
-Ok.
   Razem poszliśmy do naszego pokoju.
-O co w tym wszystkim chodzi?- zapytałam. Miałam złe przeczucie. Bałam się najgorszego.
-My z chłopakami 6 stycznia zaczynamy trasę koncertową.- powiedział skrępowany Zayn. Ulżyło mi.
-Co?- byłam zszokowana.
-Jedziemy w trasę koncertową.
-Na ile?- zapytałam. Nie wierzyłam w to.
-Na cztery miesiące.
-I kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć?- zapytałam.
-Nie wiem.- przyznał.
-Dzień przed wyjazdem?- zapytałam. Byłam troszkę wściekła.
-Nie.- spuścił głowę.
-Mogłeś powiedzieć mi szybciej.- zauważyłam.
-Wiem, ale się bałem.
-Ale czego?- zapytałam.
-Sam nie wiem.- przyznał troszkę zmieszany Malik.
-Nie było się czego bać.- powiedziałam i go pocałowałam.
-Myślałem, że będzie gorzej.- przyznał Zayn.
-Aż taka jestem zła?- zaśmiałam się.
-Nie, po prostu szybko się złościsz.- oznajmił.
-No wiesz ty co.- udałam obrażoną.
-Oj, nie złość się.- powiedział Zayn i mnie przytulił.
-Idę do Liam'a.- oznajmiłam szybko.
-Nie odchodź.- Malik chwycił mnie za rękę.
-Muszę zobaczyć, jak się czuje.
-No dobra, ale wródź za chwilę.
-Ok.- wyszłam z pokoju i ruszyłam w stronę królestwa Payna. Ten siedział na łóżku.
-Jak się czujesz?- zapytałam Liam'a.
-Dobrze.- odpowiedział z uśmiechem.
-Cieszę się.- uśmiechnęłam się od ucha do ucha..
-Kocham twój uśmiech.- powiedział brązowooki. Czułam rumieńce na policzkach.- W ogóle kocham
cię całą.- zaskoczyły mnie jego słowa, ale z jakiegoś powodu byłam szczęśliwa.
-Czy próbujesz mnie poderwać?- zapytałam.
-Może.- odpowiedział i się uśmiechnął. To samo zrobiłam ja.
-Idę po tabletkę, do zbicia temperatury.- powiedziałam.
-Ok.- wyszłam z pokoju. Czułam się szczęśliwa, ale dlaczego?
   Zeszłam na dół, do kuchni i wzięłam apapa. Wróciłam do pokoju Liam'a. Zamknęłam drzwi na klucz. Tak, aby nikt tu nie wparował  i nie przeszkodził.
-Proszę, zażyj to.-powiedziałam.
-Ale ty mi to podaj.- widziałam na jego twarzy uśmiech.
-Ok.- nie wiem dlaczego ale usiadłam na jego kolana. Uśmiechnął się. Wsadziłam mu tabletkę do
buzi i podałam szklankę z wodą, aby popił. Zrobił to. Ja dalej siedziałam mu na kolanach. Patrzyłam w jego oczy. Było coś w nich. Coś magicznego. Nie widziałam tak hipnotyzujących oczu, jak ma Liam. Patrzeliśmy na siebie z dobrą chwilę, a nasze usta były coraz bliżej. Na szczęście w porę się powstrzymałam.
-Liam, my nie możemy.- powiedziałam i wstałam.
-Wiem, ale nic na to nie poradzę.- powiedział troszkę zmieszany.
-A myślisz, że ja sobie radzę, ale nie mogę. Przecież jestem z Zayn'em.- powiedziałam.
-Wiem o tym.- powiedział brązowooki i spuścił głowę.
-Nie rób sobie nadziei. Nie możemy być razem.- te słowa mnie trochę zasmuciły. Nie wiem
dlaczego.

Jakiś czas później.
   Nadszedł 6 stycznia. Jak tan czas szybko leci. Niedawno Liam wyzdrowiał. Czuł już się dobrze. Znowu nabrał siły.
   Przez te parę dni nie działo się wiele. Nikomu razem z Paynem nie powiedzieliśmy o naszym niedoszłym pocałunku i małym wyznaniu miłości, jeżeli można to tak nazwać. Nie wiem dlaczego, ale bardzo zainteresował mnie ten naszyjnik, który dostałam od brązowookiego. Próbowałam znaleźć w internecie informacje o nim, ale nie było. Dalej nie wiem, co oznacza napis Żyj Snami. Brzmi on jakoś dziwnie. W ogóle tan naszyjnik jest dziwny. Coś jest w nim magicznego, ale nie wiem co. Gdy próbuję podpytać o niego Liam'a, on odpowiada talko ,, Dowiesz się w swoim czasie''. Ale kiedy będzie tan czas? Jestem strasznie zaciekawiona. Chcę poznać historię tego naszyjnika. Chcę wiedzieć co oznacza ten napis.
   Sylwester nie był zbytnio ciekawy. Siedzieliśmy w domu. Staraliśmy się te parę dni spędzić jak najlepiej. W  końcu nie będziemy się widzieć cztery miesiące. Tyle będzie trwała trasa .Szkoda. Nie chcę się rozstawać.
   Wszyscy zrezygnowaliśmy ze studiów. Nie miało to sensu.
   Dziś był dzień, w którym musieliśmy się wszyscy pożegnać. Dlaczego musiał nadejść tak szybko? Nie chciałam tego. Dlaczego musimy się rozstawać? Nie rozumiem tego, ale w końcu muszę się z tym pogodzić. Chłopaki są gwiazdami. Nie mogą z tego zrezygnować. Nie mogą zawieść fanów.I tak ostatnio dość sporo ich stracili. Dawno nie mieli żadnej trasy. A teraz wydali płytę, więc to jest ich zadanie. Trudno. Trzeba żyć dalej.Przecież wrócą.
   Razem z Emmą odprowadziliśmy ich do drzwi. Czas pożegnania.
-Nie zapomnij o mnie.- powiedziałam przytulając się do Zayn'a.
-Jakbym mógł zapomnieć o swojej dziewczynie.- zaśmiał się i mnie pocałował.
-Dzwoń.- poprosiłam.
-Jasne.- teraz przyszedł czas na Liam'a.
-Meg, będę tęsknił.- powiedział. Przytuliłam go.
-Ja też.
-Jesteś dla mnie wszystkim.- szepnął mi na ucho, tak abym tylko ja to usłyszała.
-Ty też.- także szepnęłam. Później wszyscy się przytuliliśmy. Ostatni raz im pomachałyśmy i zniknęli za drzwiami samochodu.
-Będę za nimi tęsknić.- przyznałam siadając na kanapie.
-Ja też.-powiedziała Emma. W tej chwili dostałam SMS od Zayn'a. Brzmiał: ,, Już tęsknię ,, Uśmiechnęłam się.Odpisałam: ,, Ja też ,,.
-Masz może na coś ochotę.- zapytała Em.
-Nie.- odpowiedziałam.
    Dzień mijał za dniem. Razem z moją przyjaciółką oglądałyśmy każdy koncert chłopaków. Na każdym dawali czadu, wygłupiali się i wspominali, jak za nami tęsknią. Liam dzwonił do mnie codziennie parę razy. Zawsze pytał się, czy coś się nie stało, jak się czuję i czy podobał mi się koncert. Nic wielkiego.
   Zayn też dzwonił.

3 miesiące później.
   Minęły 3 miesiące rozłąki.  Ja i Emma zadzwoniliśmy na skayp'a chłopaków. Chciałyśmy z nimi pogadać.Chłopcy dość szybko odebrali. Włączyli kamerkę i widziałyśmy ich uśmiechnięte mordki.
-Cześć.- pomachali nam. Teraz zauważyłam, że nie ma z nimi Zayn'a.
-Cześć. Co porabiacie?- zapytałam.
-Nic ciekawego.
-Jak tam fani?- zadała pytanie moja przyjaciółka.
-Są wspaniali. Kochają nas.- powiedział podekscytowany Niall.
-Super.
-Gdzie jest Zayn?- zapytałam. Chłopcy zrobili zakłopotane miny. Coś jest nie tak.
-Siedzi w swoim pokoju.- odpowiedział Harry.
-Ale dlaczego?- nie dawałam za wygraną. Chłopaki wymienili między sobą spojrzenia. Długo nie odpowiadali.
-Ma kaca. Wczoraj troszkę zabalowaliśmy.- oznajmił Niall. Miałam wrażenie jakby chłopcy odetchnęli na te słowa.
-To przecież może zażyć tabletkę.- zauważyłam. Znowu zakłopotanie wpadło na ich twarze.
-Skończyły się nam.- powiedział Louis.
-To dlaczego wy nie macie kaca?- zapytałam.
-Bo dla nas starczyło.- spojrzałam na Liam'a. Tylko on nie odezwał się jeszcze słowem. Wyciągnęłam telefon i napisałam SMS: ,, Liam, co się dzieje? ,, Jego komórka zabrzęczała. Wyciągnął ją z kieszeni. Popatrzał się w kamerkę i zniknął z pola widzenia. ,, Nic się nie dzieje,, odpisał mi. Od razu dostał odpowiedź: ,, Przecież widzę,, Później już nic nie odpisał.
   Gadaliśmy z chłopakami może z godzinkę. Później w kamerce został tylko Louis. Zostawiłam Emmę z nim i wróciłam do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku. Dlaczego chłopcy mnie okłamują? Ja to wiem. Co dzieje się z Zayn'em? Nie wiem co to wszystko znaczy.
-Miau.- usłyszałam. Na moje łóżko wskoczył kot.
-Cześć Kajtusiu.- pogłaskałam go. On położył się na moim brzuchu.
-Miau.
-Świat jest zły.- powiedziałam.- Jak myślisz, co się dzieje z Zayn'em?
-Miau.- odpowiedział.
-Ty chyba mi nie pomożesz.- zauważyłam.-Ale cieszę się,  że jesteś.

   Przez następny miesiąc wszystko się zmieniło. Malik dzwonił coraz rzadziej i nie był zbytnio gadatliwy. Na koncertach też był inny. Wyglądał na przygnębionego. Coś się działo. Ale nie wiem co.

____________________________________________

Co myślicie o tym rozdziale?
Wyszedł mi ciekawy? Bo ja nie wiem.

Dobra, a teraz mam do Was pytanie.
Co  myślicie o Liam'ie i Megan? Jak myślicie, Meg zakochała się w Paynie?

Proszę, komentujcie. To naprawdę bardzo motywuje do pisania :)

Do następnego!!!
Pamiętajcie, kocham Was ♥