czwartek, 14 marca 2013

4. Wakacje...

   Nareszcie! Moje 18 urodziny, a zarazem pierwszy dzień wakacji. Razem z Emmą poszliśmy na ceremonię zakończenia szkoły. Trwała strasznie długo. Na początku przemawiała dyrektorka. Trwało to z około 30 minut. Później było przedstawienie i rozdanie świadectw. Ja oraz Em zakończyłyśmy naukę w tej szkole z wyróżnieniem, dzięki czemu miałam większe szanse dostania się na studia muzyczne do Londynu, co było moim marzeniem. Od dzieciństwa lubiłam śpiewać i występować na scenie, tak jak moja przyjaciółka. Podobno miałam do tego dar. Bynajmniej tak mówili rodzice, których mi strasznie brakowało. Chciałam żeby byli tutaj ze mną i zobaczyli moje świadectwo. No trudno, takie jest życie. Trzeba się z tym pogodzić.
   Wkrótce ceremonia się zakończyła. Razem z Em poszłyśmy wysłać nasze świadectwa do Londynu, na studia i poszłyśmy do mnie, a raczej mojej cioci świętować moje urodziny. Tam przebrałyśmy się i  wybrałyśmy się do kawiarni. Zamówiłyśmy sobie kawę i lody. Po skonsumowaniu tego pochodziłyśmy jeszcze trochę po rynku i wróciłyśmy do cioci. Tam zaczęłyśmy rozmyślać jakby tu spędzić wakacje.
-Musimy gdzieś wyjechać. - mówiła moja przyjaciółka.
-Dokładnie. Odkładałyśmy na te wakacje od początku szkoły.
-Tak. Musimy dobrze wydać te pieniądze.
-Chciałabym żeby były to niezapomniane wakacje. - przyznałam.
-Może pojedziemy nad morze. - zaproponowała Em.
-Ale nie nasze. - powiedziałam.
-Dokładnie.
-Może poszukajmy w Internecie. - wpadłam na pomysł.
-Jasne.
   Zasiadłyśmy do komputera i zaczęłyśmy szukać.
-Popatrz! Może nad Morze Irlandzkie! - krzyknęłam.
-No byłoby super.
-Teraz musimy poszukać hotelu.
-Tutaj mam. Ten jest całkiem tani.
-No. Jeszcze zapytam cioci co o tym sądzi.
-Jasne.
   Razem zaszłyśmy na dół do salonu, gdzie siedziała ciocia i czytała książkę.
-Ciociu. - zaczęłam.
-Tak kochana. - odpowiedziała mi.
-Bo ja i Em chciałybyśmy pojechać na wakacje.
-A macie jakiś pomysł? - zapytała.
-Tak, Morze Irlandzkie.
-Ciekawe.- przyznała.
-No i mam pytanie. - odezwałam się niepewnie.
-Jakie?
-Mogłabym tam pojechać.
-Tak, ale muszę wiedzieć do jakiego hotelu się udajecie.
-Jasne, mogę ci nawet pokazać. - powiedziałam dumna z siebie.
-O widzę że jesteście przygotowane. To pokażcie.
   Weszłyśmy wszyscy do mojego pokoju i pokazałam cioci ten hotel.
-No całkiem niezły. I cena niska. Jeżeli jesteście pewne że tam chcecie pojechać, to tam zadzwonię i zarezerwuję wam pokój.
-Tak, ale musimy uzyskać zgodę twojej mamy. - spojrzałam na Emmę.
-Na pewno się zgodzi.
   Em wyciągnęła komórkę i zadzwoniła do swojej mamy
-Cześć mamo, mam do ciebie pytanie…. Czy mogłabym pojechać na wakacje razem z Megan?…. Nad Morze Irlandzkie…. Ok. zapytam się… - Em zwróciła się w cioci stronę. - Mama się pyta czy mogłaby tutaj przyjść zobaczyć ten hotel i pogadać z panią.
-Jasne. - odpowiedziała moja ciocia.
-Możesz mamo. - to moja przyjaciółka powiedziała do słuchawki i się rozłączyła.
-Mam nadzieję że nasz plan się uda. - powiedziałam.
   Moja ciocia zeszła na dół i wróciła do czytania książki, a my z niecierpliwością czekałyśmy na mamę Emmy.
   Wkrótce usłyszałyśmy dźwięk dzwonka. Obie razem zbiegłyśmy na dół. W drzwiach zobaczyłam dość szczupłą kobietę w rurkach i zielonej bluzce. Miała jasne proste włosy spięte w kok i brązowe oczy.
-Dzień dobry. - powiedziałam.
-Dzień dobry kochana. - odpowiedziała po czym została zaproszona przez moją ciocię do salonu.
-No to co wymyśliłyście? - zapytała siadając na fotel.
-No więc mamy zamiar jechać, a raczej lecieć nad Morze Irlandzkie. Znalazłyśmy tani i fajny hotel w mieście Blackpool. - powiedziałam.
-Chciałabym go zobaczyć. - odezwała się kobieta.
-Jasne, mogę pokazać .- wszyscy poszliśmy do mojego pokoju i zaczęliśmy przeglądać zdjęcia oraz czytać opinie.
-No dziewczyny nieźle wymyśliłyście to. Co o tym myślisz Weronika? - mama Emmy zwróciła się do mojej cioci.
-No myślę że mogłyby. Mają dobre wyniki w nauce i należy im się wypoczynek.
-No to zadzwońmy tam. Ja znam angielski więc się dogadam. - powiedziała mama Em.
-Dziękujemy - ja i moja przyjaciółka zaczęłyśmy skakać i piszczeć ze szczęścia.
-Ej dziewczyny przestańcie, bo się rozmyślę. - zagroziła nam a my od razu się uspokoiłyśmy.
   Mama Emmy wyciągnęła telefon z kieszeni i wystukała numer.
-Dzień dobry. - zaczęła mówić po angielsku. -Chciałabym zarezerwować pokój na dwie osoby w jak najbliższym terminie…. Już jutro, tak szybko, a czy jest w późniejszym terminie…. No dobrze to niech będzie…. Nazwisko Rosse… Do widzenia. - rozłączyła się. -Jedyny wolny termin jest na jutro -zwróciła się do nas.
-Tak szybko? - zdziwiłam się.
-No, nie przeszkadza to wam?
-Nie. - odpowiedziałyśmy chórem. Czym prędzej tym lepiej.
-Teraz jeszcze kwestia samolotu. - odezwała się moja ciocia.
-Już zadzwonię zarezerwować lot. - powiedziała mama Emmy i tak zrobiła.
-Dzień dobry, chciałabym zarezerwować dwa miejsca w samolocie do Blackpool na jutro…. Dobrze dziękuję, do widzenia. - zakończyła rozmowę. -Samolot macie jutro o 6:00.
-Dziękuję. - powiedziałam.
-To my już lecimy. - powiedziała Emma.
-Jasne.
   Razem z ciocią odprowadziliśmy ich do drzwi.
-Pa, spotykamy się jutro na lotnisku. Do widzenia. - powiedziałam.
-Do widzenia.
   Wyszły, a ja z ciocią zaczęłyśmy mnie pakować. Po spakowaniu wszystkich niezbędnych rzeczy zeszłyśmy razem do kuchni.
-No a teraz świętujemy twoje urodziny. - powiedziała ciocia i od razu uśmiech zawitał na mojej twarzy. -Wszystkiego najlepszego.
-Dziękuję. - uściskałam ją.
-Mam coś dla ciebie.
-Co takiego? - byłam strasznie ciekawa.
-Tort. - podeszła do lodówki.
-Mniam. Jeszcze raz dziękuję.
   Zaczęłyśmy się rozkoszować a później rozmawialiśmy.
-Może już powinniśmy iść spać. Jutro wcześnie wstajemy. - powiedziała ciocia.
-Zgadzam się. Dobranoc.
-Dobranoc.
   Poszłam do swojego pokoju, wzięłam szybki prysznic i odpłynęłam do krainy Morfeusza.

_____________________________________________________

0 komentarzy. Najwyraźniej nikt nie czyta :( Jestem zawiedziona.

wtorek, 12 marca 2013

3. Już nigdy się nie zakocham...

   Nadszedł dzień wyjazdu. Musiałam bardzo wcześnie wstać aby zdążyć na samolot. Zjadłam śniadanie i razem z ciocią wsiadłyśmy do samochodu, po czy pojechaliśmy na lotnisko. Tam pożegnałam się z moją ciotką i poleciałam razem z Emmą i naszą wychowawczynią. Lot miną szybko. Po drodze oglądałam wspaniałe widoki z okna. Do Kanady, a raczej do miasta Vancouver przyleciałyśmy o 13:00, po czym zaczęłyśmy zwiedzać, później mieliśmy czas wolny, więc postanowiłam że pójdziemy na lody do knajpki. Specjalnie wybrałam taką gdzie poznaliśmy się z Loganem. Byłam wtedy na wakacjach razem z rodzicami i zamówiliśmy sobie lody w tej właśnie knajpce, i gdy szłam już z lodami do stolika Logan na mnie wpadną. Byłam wtedy cała w lodach czekoladowo - truskawkowych i tak zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia, a żeby zrekompensować mi te całe zdarzenie Logan zaprosił mnie na herbatę. Od tamtego czasu byliśmy parą.
   Po kupieniu lodów udaliśmy się na rynek. Było całkiem miło i fajnie. Podobało mi się te miasto. Wiem o tym że Logan mieszka gdzieś niedaleko rynku.
   W pewnym momencie Emma mnie szturchnęła.
-Meg, zobacz czy to nie Logan? - pokazała mi palcem całującą się parę. Chwilę im się przyglądałam.
-Tak to on - byłam tego pewna na sto procent.
   Nie mogłam sobie tego wyobrazić, że mnie zdradzał. Przez cały czas mnie oszukiwał. Podeszłam do niego i na głowie rozsmarowałam mu loda, którego na szczęście jeszcze nie zjadłam.
-Co to ma być! - wybuchnął złością. Wtedy dopiero mnie zobaczył. - Meg to ty. Kochanie to nie jest tak jak myślisz.
-Nie mów do mnie kochanie. - walnęłam go z liścia w twarz.
-Megan nie złość się, to nie tak.
-Jesteś taki jak inni.
   Rozpłakałam się i pobiegłam do mojej przyjaciółki. Nawet za mną nie pobiegł. Byłam dla niego nikim.
-Ja myślałam że on mnie kocha - wyznałam mojej przyjaciółce.
-Nie martw się. - Emma próbowała mnie pocieszyć.- Nie ma co się załamywać.
-Jak to, ja go kochałam. On był moim pierwszym chłopakiem i myślałam że ostatnim.
-Znajdziesz sobie innego.
-Jasne, kto by mnie chciał.
-Znajdziesz sobie kogoś. Rozumiesz?
-Jestem potworem, nie nadaję się do niczego. - przyznałam.
-Jesteś śliczna. Po prostu jesteś wspaniała.
-Kłamiesz.
-Nie kłamie, jesteś najlepszą przyjaciółką jaką kiedykolwiek miałam.
-Jak ja sobie z tym poradzę? - zadałam jej pytanie.
-Nie wiem, ale pamiętaj że zawsze możesz na mnie liczyć. - powiedziawszy to przytuliła mnie.
   Po chwili przestałam płakać i dalej poszłyśmy zwiedzać. Chciałam zapomnieć tą przykrą chwilę, ale wszystko mi o niej przypominało. Wkrótce wróciliśmy do hotelu i poszłyśmy spać.
Rano czułam się okropnie. Czułam się taka samotna i niekochana. Nie miałam ochoty na nic. Pod wieczór miałam wracać do domu. Nie mogłam się doczekać, ale musiałam parę rzeczy pozwiedzać razem z moją wychowawczynią i przyjaciółką.
   W końcu doczekałam się tej wspaniałej chwili, gdy opuszczałam Kanadę. Zamierzałam już nigdy tam nie wracać.
   Wróciłam do Polski. Starałam się rozpocząć nowe życie bez Logana, ale nie mogłam o nim zapomnieć. Ja go naprawdę kochałam. Postanowiłam już nigdy się nie zakochać.

______________________________________

0 komentarzy. Dobija mnie to. Aż tak źle piszę?
Z chęcią zobaczyłabym jakikolwiek komentarz, nawet ten z krytyką.
Proszę komentujcie !!! 

poniedziałek, 11 marca 2013

2. Test i wynik...

   Nadszedł dzień testu. Bardzo chciałam wygrać i przez to się stresowałam. Bałam się, że przegram. Przez cały tydzień przypominałam sobie niezbędnie rzeczy.
   Rano wstałam bardzo wcześnie, aby jeszcze trochę się pouczyć. Później zjadłam śniadanie i wyszłam do szkoły.
   Nie minęła chwila a już siedziałam w klasie gdzie pisaliśmy test.  Po otrzymaniu kartki troszkę się przestraszyłam, ponieważ było bardzo dużo zadań. Nie wiedziałam czy mi się uda.
   Wczytując się w kolejne zadanie uświadomiłam sobie że jest to całkiem proste. Jako pierwsza napisałam wszystko.
   Oddałam test i wyszłam z klasy po czym udałam się na lekcję, którą teraz miała moja klasa.
-Jak ci poszło? - zapytała mnie moja przyjaciółka, gdy usiadłam do ławki.
-Test był bardzo łatwy, a jeszcze podbudowała mnie myśl że jak wygram to pojadę do Kanady, gdzie zobaczę Logana. Więc dałam z siebie wszystko.
-Przez cały czas trzymałam za ciebie kciuki.
-Dzięki. Zaraz, a dlaczego ty nie poszłaś? - dopiero teraz sobie to uświadomiłam, że moja przyjaciółka też jest świetna z angielskiego, ale nie poszła.
-Bo wiedziałam że ciebie nie pokonam. - zaśmiała się Emma.
-Ale przecież bardzo dobrze znasz angielski.
-Ale nie tak dobrze jak ty.
-Aha.
   Reszta dnia minęła dosyć spokojnie.

Następny dzień.
   Na drugi dzień w szkole wszyscy zaczęli mi gratulować, a ja nawet nie doszłam do swojej szafki. Tylko nie wiedziałam z jakiego powodu wszyscy mi gratulują.
-Em, dlaczego wszyscy składają mi gratulacje? - zapytałam się mojej przyjaciółki, gdy się przebrałam i odszukałam ją w tłumie.
-To ty nie wiesz?
-Nie. - to było dziwne.
-Chodź. - zaczęła ciągnąć mnie za rękę korytarzem. - Popatrz. - powiedziała gdy byliśmy już przy tablicy ogłoszeń.
   Przyjrzałam się ogłoszeniu, które pokazywała palcem.
-Wygrałam? - byłam zszokowana. Jeszcze parę razy przeczytałam treść ogłoszenia.
-Nie widzisz, uzyskałaś najlepszy wynik w szkole.
-Nie wierzę. Jadę do Kanady. - zaczęłam skakać z radości.
-Uspokój się Meg! - wołała, ale ja dalej skakałam.
   Gdy się uspokoiłam (a zajęło mi to trochę czasu), poszłyśmy na lekcje.  W najciekawszym momencie opowiadania naszej historyczki moja wychowawczyni weszła do klasy.
-Przepraszam że przeszkadzam, ale muszę porozmawiać z Megan Rosse. - powiedziała.
   Wszyscy spojrzeli na mnie.
-Megan, możesz iść. - powiedziała moja historyczka.
-Jasne - spakowałam się i wyszłam z klasy. Szłam razem z moją wychowawczynią w ciszy. Nie wiedziałam o co chodzi. Weszłyśmy do jej gabinetu.
-O czym chciała pani ze mną porozmawiać? - zapytałam.
-Chciałam z tobą porozmawiać na temat wyjazdu do Kanady. - wystraszyłam się.
-Coś się stało? - zaczęłam się martwić.
-Naprawdę jestem z ciebie dumna. - po usłyszeniu tych słów kamień spadł mi z serca.
-Dziękuję.
-Tutaj jest rozkład. - podała mi kartkę. Przyjrzałam się jej i zauważyłam coś dziwnego.
-A czemu tutaj jest wolne miejsce? - zapytałam.
-Ponieważ w tym czasie będziesz miała czas wolny.
-Ale fajnie.
-Tylko najpierw musisz uzgodnić to ze mną, tak żebym się nie martwiła. 
-Dobrze.
-Wyjazd jest w sobotę rano. Tam masz wszystko dokładnie napisane.
-Dziękuję.
-Możesz iść na lekcję.
   Nie było mi łatwo się skupić, ale jakoś wytrzymałam ten dzień. Nie mogłam się doczekać, kiedy powiem o tym wszystkim cioci. Skończyły się lekcje i szybko pobiegłam do domu ciotki. 
-Ciociu udało mi się.
-Ale co ci się udało? - zapytała zdziwiona.
-Wygrałam i jadę do Kanady.
-Moje gratulacje kochana. - pierwszy raz od jakiegoś czasu się uśmiechnęła.
-Nawet pani mi pogratulowała.
-Teraz możesz zadzwonić do Logana i podzielić się z nim tą informacją.
-Nie, mam mu zamiar zrobić niespodziankę.
-Aha, chyba że tak.

__________________________________________

Wiem, że rozdział nudny. Ale ta historia musi się rozkręcić. Jeszcze parę takich rozdziałów będzie, a później mam nadzieję, że będą ciekawsze.
Jeżeli przeczytałeś proszę, o zostawienie komentarza :)
Możecie także zadawać mi pytania *.*

Do następnego !!!

niedziela, 10 marca 2013

1. Odeszli na zawsze...

-Megan, ktoś do ciebie! - woła moja ciocia z dołu.
   Otarłam łzy. Wszystko wydawało mi się bez sensu.
   Zeszłam po dębowych schodach do przedpokoju.
-Logan, to ty. - w drzwiach stał mój chłopak. Byliśmy parą od dwóch lat. Zawsze mogłam na nim polegać. Bardzo ucieszył mnie jego widok. Chociaż na chwilę przestałam myśleć o ostatnich przykrych dniach.
- Przyleciałem jak najszybciej mogłem. - przytulił mnie, a ja zaciągnęłam się zapachem jego perfum. Strasznie mi tego brakowało.
-Dziękuję ci. Wejdź. - zaprosiłam go do środka.
-Jasne.
   Zdjął swoją skórzaną kurtkę i poszedł za mną do pokoju, w którym od jakiegoś czasu mieszkałam. Ściany w nim były koloru zielonego. W rogu stało jednoosobowe łóżko. Blat komody był zapełniony różnymi pamiątkami i zdjęciami. Na szafkach były poustawiane moje misie, z którymi się nie rozstawałam.
   Usiedliśmy razem na moje łóżko. Naprzeciw siebie.
-Tak mi przykro. - jeszcze raz Logan mnie przytulił.
   Rozpłakałam się.
-Co ja mam teraz zrobić? - byłam bezradna.
   Dokładnie tydzień temu zginęli moi rodzice, w wypadku samochodowym. Widziałam ich śmierć. Byłam akurat wtedy u cioci i z utęsknieniem czekałam na nich w ogródku. Siedziałyśmy razem na huśtawce i popijałyśmy herbatkę. Wkrótce zobaczyłam nadjeżdżający samochód moich rodziców. Ale jechał bardzo szybko. Nie mógł wyhamować. Po przeciwnej stronie jezdni, jechała ciężarówka, ale nie zdążyła wyhamować. Oba auta się zderzyły. Nikt nie przeżył. Moi rodzice odeszli wtedy na zawsze a ja, nie mogłam im pomóc. To było najgorsze.
   Właśnie od tamtego czasu mieszkałam u cioci, która teraz jest moim prawnym opiekunem. Jest mi strasznie z tego powodu smutno. Jednego dnia straciłam na zawsze bliskie mi osoby.
-Poradzisz sobie. Nie martw się. - odezwał się mój chłopak.
-Jak się mam nie martwić, skoro nie mam nikogo? - szlochałam.
-Masz mnie. - Logan otarł mi łzy. - Zawszę będę przy tobie. Rozumiesz?
-Jasne.
-No już, nie płacz. - przytulił mnie jeszcze mocniej.
-Ile tu będziesz? - zapytałam po chwili, już trochę uspokojona i w lepszym nastroju.
-Jutro wyjeżdżam.
-Jasne. A gdzie będziesz spać? - po raz kolejny zadałam pytanie.
-Miałem nadzieję że twoja ciocia pozwoli mi tutaj jedną noc przespać.
-Zaraz się jej zapytam. - posłałam mu uśmiech. - Raczej się zgodzi.
   Zeszliśmy razem na dół.
-Ciociu czy Logan mógłby tutaj spać  jedną noc? - zapytałam.
-Jasne. - odpowiedziała.
-Możesz. - powiedziałam mojemu chłopakowi po angielsku, bo nie był polakiem i nie rozumiał polskiego. Mieszkał w Kanadzie.
-Zapraszam was na kolację. - powiedziała moja ciotka.
   Zjedliśmy pyszne dania i poszliśmy spać. Oczywiście Logan spał w pokoju gościnnym, co trochę mnie zasmuciło.
  Obudziłam się w nocy. Miałam straszny koszmar. Śniło mi się że nie mam nikogo. Cioci nie ma, a Logana nigdy nie poznałam. Przez dłuższy czas nie mogłam zasnąć, więc postanowiłam iść do mojego chłopaka. Miałam nadzieję że nie śpi. Po cichu wymknęłam się z mojego królestwa i na palcach zmierzałam do pokoju gdzie spał mój chłopak. Delikatnie otworzyłam drzwi. Spał. Postanowiłam go obudzić.
-Logan. - powiedziałam kładąc się koło niego.
-Co się stało? - zapytał zaspanym głosem.
-Nie mogę zasnąć. Mogłabym spać z tobą?
-Jasne.
   Przyciągnął mnie do siebie, po czym przytulił. Po chwili zasnęłam.

   Rano gdy się obudziłam Logana nie było. Zeszłam na dół i zapytałam ciocię:
-Gdzie jest Logan?
-On już poleciał. Nie chciał cię budzić. Miał wcześnie rano samolot. Bynajmniej tylko tyle
zrozumiałam. - odpowiedziała.
-Aha. - byłam zawiedziona i załamana że tak prędko poleciał. To nie było w jego stylu. Nigdy tak nie robił. Zawsze się ze mną żegnał i był jak najdłużej umiał. Może miał jeszcze jakieś sprawy do załatwienia? Nie wiem.

Następny dzień.
   Następnego dnia musiałam się pogodzić z życiem, z nieszczęściami które mnie spotkały i iść do szkoły. W drodze rozmyślałam o moim nieszczęśliwym życiu.
   Z przemyśleń wyrwał mnie głos przyjaciółki. Emmy.
-Cześć Meg. Wołałam cię, a ty nic. - powiedziała.
-Przepraszam cię, ale nie słyszałam. - przyznałam.
-Nic się nie stało. A w ogóle, jak tam? Dajesz sobie radę?
-Staram się. Ale nie mogę o nich zapomnieć.
-Rozumiem cię. - przytuliła mnie i resztę drogi przeszłyśmy w ciszy.
   Po chwili zobaczyłam budynek szkoły. Wydawał się taki szary. Pochodził jeszcze z czasów II wojny światowej. Jego mury były grube, a cały pomalowany był na zielono. Weszłam przez ogromne drzwi i ruszyłam do mojej szafki, po czym się przebrałam.
-Pójdziesz ze mną zobaczyć tablicę ogłoszeń? - zapytała moja przyjaciółka.
-Jasne. - odpowiedziałam.
   Zaczęłyśmy iść pomarańczowym korytarzem. Na ścianach wisiały przeróżne zdjęcia. Razem podeszłyśmy do tablicy. Zaczęłyśmy przeglądać ogłoszenia. Nic ciekawego. Konkurs czytelniczy, zapisy do olimpiady z chemii i wiele innych. Po chwili przeglądania Emma zawołała:
-Meg zobacz, to coś dla ciebie.
   Podeszłam do ogłoszenie które pokazywała palcem. Po czym przeczytałam:
,,Szkoła ogłasza konkurs, w którym można wygrać wycieczkę do Kanady dla dwóch osób”
-Przecież Logan mieszka w Kanadzie. - oznajmiłam.
,,Wystarczy tylko uzyskać najlepszy wynik w szkole z testu ze znajomości języka angielskiego, który odbędzie się 12 maja, w bibliotece. Chętnych zapraszamy. Dyrektor szkoły. ”.
-Zaraz przecież to za tydzień. - powiedziałam.
-Nie masz za dużo czasu na przygotowanie. - zauważyła Em.
-Wiem. - przyznałam.
-Ale będziesz brała udział? - zapytała mnie moja przyjaciółka.
-No jasne. Przecież bardzo dobrze znam angielski, tylko troszkę rzeczy będę musiała sobie przypominać, a tak to mam wielkie szanse na wygraną.
-Też tak myślę. A kogo zabierzesz ze sobą, jeżeli już wygrasz? W co, oczywiście nie wątpię.
-Raczej ciebie, ponieważ ciocia nie będzie miała ochoty na taki wyjazd.
-Dzięki.
   Po rozmowie razem poszłyśmy na lekcje chemii, co nie zbyt mi się spodobało. Nie ma to jak
zaczynać dzień od przedmiotu którego nie lubię, a wręcz nie cierpię.


_______________________________________________


Z tego, co widzę nikt nie czyta. Jestem zawiedziona. Mam nadzieję, że chociaż jedna osoba będzie chciała to czytać :)

Jak na razie mam taką nadzieję :)

A tak wygląda Logan: 

sobota, 9 marca 2013

Prolog

   Zacznę od początku. Nazywam się Megan Dominika Rosse. Dla przyjaciół po prostu Meg. Jak dało się zauważyć, moje pierwsze imię jest angielskie, a drugie polskie. To dlatego, że moja mama pochodziła z Polski, a tata z Anglii. Wszyscy razem zamieszkaliśmy na ojczystej ziemi  matki. Jestem inna niż wszyscy, zresztą da się to zauważyć. Umiem dobrze śpiewać, dlatego moją pasją jest muzyka.
   Moje życie? Zwariowane i dziwne. Mam życiowego pecha, a na drodze do szczęścia często pojawiają mi się trudności, ale staram sobie radzić, chociaż nie jest łatwo.
   Mam marzenia, które pragnę spełnić. Chcę być szczęśliwa i żyć pełnią życia, ale uniemożliwia mi to moja nieśmiałość i strach. Tego w sobie nienawidzę. Nie umiem powiedzieć komuś, co do niego czuję. Moje uczucia już nie raz namieszały i zrobią to po raz kolejny…
   Niedawno zginęli moi rodzice, w wypadku samochodowym. Była to dla mnie tragedia. Później było jeszcze gorzej. Osoby które kochałam zawiodły. Starałam się zacząć wszystko od nowa. Pomaga mi w tym moja przyjaciółka. Emma.
   Moje życiowe szczęście zaczyna się od pewnych wakacji i chłopaków…
   Wtedy wszystko się zmienia…
   Ale czy na lepsze?...
   I czy to wszystko jest prawdziwe?...

__________________________________________________________________

Jutro pojawi się kolejny post. Chciałabym uzyskać obserwatorów.
Mam nadzieję,że ktoś będzie czytać :)
Proszę, skomentuj.