Z perspektywy Megan
Ostrożnie schodziłam
po schodach. Wiem że miałam odpoczywać, ale nie mogłam całego dnia spędzić w
łóżku. Gdy znalazłam się w salonie zauważyłam Zayn’a, trzymającego w ręku
szklankę z sokiem. Podeszłam do niego i się napiłam. Patrzył na mnie z udawaną
złością.
-Jesteś zła. Nie słuchasz
lekarza, ani mnie.- powiedział.
-Ojejku. Nic mi się nie stanie,
jeśli zrobię parę kroczków.- podeszłam do niego bliżej i się przytuliłam.- Nie
bądź zły.- i chyba popełniłam błąd. Dałam się podejść. Malik przerzucił mnie
przez ramię i zaczął prowadzić po schodach do góry.
-Puść mnie!- krzyczałam w śmiechu.
-O nie, nie, nie.
Po chwili
znaleźliśmy się w pokoju. Zayn odstawił mnie na łóżko i zaczął łaskotać, a po
chwili całować. Bardzo mi się to spodobało. Później jego pocałunki zaszły niżej.
Na moją szyję. Wydałam ciche odgłosy przyjemności. Chyba znalazł mój czuły punkt. Uwielbiam jak ktoś muska moją szyję. Jego pocałunki schodziły coraz niżej. Po chwili się odezwałam:
-Zayn, jaszcze nie teraz.- wiedziałam o co mu chodzi.
-Wiem, dlatego skończymy na
pocałunkach.- to zdanie wywołało u mnie radość. Cieszyłam się że zaakceptował
moją decyzję. Nie chciałam teraz tego robić, ponieważ nigdy tego wcześniej nie
robiłam. Nawet z Loganem.
Po chwili
usłyszeliśmy trzask drzwi. Przestaliśmy się całować. Dopiero teraz
zorientowałam się że chłopaków nie było w domu jak zaszłam do salonu.
-Gdzie była reszta?- zapytałam.
-Poszła na pizzę i po kota, jak napisał mi Harry.
-Aha. Zaraz, co? Kota?- zaskoczyło mnie to.
-Harolda się pytaj, nie mnie.
-On jest dziwny.- zaśmiałam się.
-Zejdziemy do nich?- zapytał mnie
mulat.
-Jasne.- chciałam wstać, ale
zostało mi to uniemożliwione. Mój chłopak wziął mnie na swoje ręce i
zaczął iść.- Co ty robisz?- zapytałam po chwili.
-Niosę cię. Nie chcę żebyś się
przemęczała.
-Ok, ale nie musisz.
-Wiem.- dalej szliśmy w ciszy. Po
chwili byliśmy w salonie, gdzie byli już wszyscy.
-Cześć.- powiedziałam.
-Hej, jak się czujesz?-
zapytał Liam.
-Już lepiej.- przyznałam.
Zresztą, było to prawdą.
-To dobrze. Bo się o ciebie
martwiliśmy.- przyznał, a ja posłałam mu tylko uśmiech.
Do salonu wpadł Harry, z kotem na rękach. Był taki słodki. Biały z czarnymi plamkami. Od razu się w nim zakochałam. Taki cudowny mały kociak. Od zawsze chciałam mieć jakieś zwierzątko. Takiego małego przyjaciela. Chociaż wiem, że nie można się zwierzęciu wyżalić, to zawsze dotrzyma towarzystwa. Będzie przy tobie i nigdy cię nie opuści.
-Oto nowy członek rodziny.- powiedział Hazza.- Poznajcie Kajtka.
-Co?- zaśmiałam się.
-Kajtek. Nowy członek rodziny.
-Po co ci kot?- zapytałam.
-Ponieważ jestem samotny. Wy wszyscy kogoś macie, a ja nie będę sam jak kołek.- bronił się Hazza.
-Ok, ja nic nie mówiłam.- obroniłam się.
Wszyscy zasiedliśmy
do stołu.
-Co robimy?- głos zabrał Niall.
-Idę nakarmić kotka.- powiedział Harry. Zaśmialiśmy się.
-Co powiecie na popołudnie
filmowe?- odezwał się Liam, a Harry poszedł z kotem na rękach do kuchni.
-Co?- zapytałam, bo nie
wiedziałam o co chodzi.
-Popołudnie filmowe. To takie
coś, jak wieczór filmowy, tylko popołudniu . Dlatego że jutro musimy wstać
szybko do szkoły.
-Aha.
-To co o tym powiecie?
-Super pomysł.
-Ok. To ja jeszcze skoczę po
ubrania na jutro i możemy zaczynać.- po raz pierwszy odezwała się Emma, która
siedziała na kolanach Louis’a. Wyjątkowo dzisiaj wyszykowana. W obcisłych
jeansach i tuniką w kwiaty.
-Weź też moje.- odezwałam się.
Moja przyjaciółka
powoli zeszła z kolan marchewkowego i zmierzała przedpokoju.
-Poczekaj pójdę z tobą.- odezwał
się pasiasty. Po chwili zniknęli za drzwiami.
-Za szybko to oni nie wrócą.-
zaczął śmiać się Harry wychodząc z kuchni, a my do niego dołączyliśmy.
-Ok. Idę zrobić popcorn.- powiedział
Niall.
-A co zamierzacie oglądać?-
zapytał Payne.
-Na pewno horror.- odpowiedział
mu Zayn.
-Nie, znowu?- zaczęłam się
śmiać.- Dlaczego wy to lubicie oglądać?
-Bo wtedy nasze dziewczyny
wskakują nam na kolana i się przytulają.- odpowiedział za wszystkich mój
chłopak.
-To prawda!- zawołał z kuchni
żarłok Horan.
-Aha, i wszystko jasne.-
przyznałam.
Odczekaliśmy jakieś
10 minut i zjawiła się para gołąbeczków.
-Jesteśmy!- krzyknęli w progu.
Emma poszła jeszcze do góry zanieść nasze ubrania i po chwili
wszyscy
siedzieliśmy. Ja z Zayn’em zajmowałam kanapę. Em z Lou fotel, a reszta
siedziała na ziemi. Oczywiście Harry miał kota na kolanach. Chłopcy włączyli horror i wszyscy zaczęliśmy patrzeć w
ekran zajadając się popcornem. W najstraszniejszym momencie wskoczyłam Malikowi na kolana i się przytuliłam.
-I właśnie dla takich momentów
oglądamy straszne filmy.- powiedział mi mój chłopak na ucho, a ja się cicho
zaśmiałam.
Resztę filmu
przesiedziałam mu na kolanach, a przy końcu zasnęłam.
______________________________________________________
Sorry, że tak późno. Nie miałam czasu go napisać.
Zależy od Was, kiedy pojawi się następny rozdział.
Jak będą 3 komentarze ( nie licząc moich ;*) to od razu dodam next. :)
Aha. I mam jeszcze do Was pytanie.
Czy jeżeli zaczęłabym pisać nowe opowiadanie, czytalibyście?
Kocham Was.
Do następnego!
PS. Następny rozdział będzie 18+ więc będzie co czytać :) Mam nadzieję, że wyjdzie mi. Jeszcze nigdy nie pisałam takich rozdziałów.
niedziela, 14 kwietnia 2013
czwartek, 11 kwietnia 2013
18. Ciemność...
Rano obudziłam się
na równo z Zayn’em. Spojrzał na mnie tymi pięknymi oczami i pocałował w czoło.
-Dzień dobry.- powitał mnie.
-Cześć.-od razu odpowiedziałam i się przytuliłam.
-Mówiłem ci, że cię kocham?
-Tak, ale mogę tego słuchać do końca życia.- mówiłam uśmiechając się.
-Miło mi. Może zejdziemy na śniadanie?- zaproponował mulat.
-Jasne.
-A powiemy im o tym że jesteśmy razem?
-Oczywiście.- razem wstaliśmy i troszkę się ogarnęliśmy. Później wyszliśmy z pokoju i Zayn zrobił coś co mnie zaskoczyło. Wziął mnie na ręce. Idąc strasznie się wygłupialiśmy, oczywiście po schodach zeszliśmy ostrożnie. Po chwili znaleźliśmy się w salonie, gdzie siedzieli już wszyscy. Popatrzyli na nas jak w obrazek.
-Cześć.- powiedziałam chórem z ciemnowłosym.
-Hej.- odpowiedzieli nam.
-Musimy wam o czymś powiedzieć.- odezwał się Malik.
-Co takiego?- wymienili między sobą spojrzenia.
-Ja i Megan jesteśmy razem.- gdy to powiedział wszyscy wybuchnęli okrzykami radości i zaczęli nam gratulować.
-Cieszę się z twojego szczęścia.- odezwała się moja przyjaciółka.
-Dziękuję.
Po chwili wszyscy siedzieliśmy na kanapie.
-Mam pytanie.- zaczął Harry.
-Jakie?- zapytałam.
-Jak ja wczoraj znalazłem się w pokoju, bo nic nie pamiętam.- od razu zaczęłam się śmiać.
-My cię zanieśliśmy.- odpowiedział za mnie ciemnowłosy tłumiąc śmiech.
-Aha.- zrobił dziwną minę.
-To co robimy?- odezwał się Liam.
-Nie wiem.- mówił Niall.
-Może pogramy. Co wy na to?- tym razem głos zabrał Louis.
-Świetny pomysł.- wszyscy odpowiedzieli. Bez śniadania poszliśmy do sali gier, o której nawet nie wiedziałam. No ale tan dom jest wielki i ma jeszcze wiele pokoi o których nie wiem.
Puszyliśmy w stronę tajemniczego miejsca. Pokój był ogromny. Ściany były koloru niebieskiego. Na środku stało wiele maszyn. Moi przyjaciele rzucili się na nie jak mali chłopcy. Po prostu dzieciaki. Oczywiście nie mogłam być gorsza i też zaczęłam grać. Co mi tam? Później wszyscy skupiliśmy się na jednej grze - tanecznej. Walczyliśmy przeciwko sobie. Była świetna zabawa. Pokonałam już Niall’a i Harrey’ego. Właśnie staczałam pojedynek z Liam’em. Nie dało się go tak łatwo, jak resztę pokonać. Był dobry. Skończyło się na tym że Payn został przeze mnie pokonany.
Byłam wykończona i strasznie głodna, a na dodatek zaczęło kręcić mi się w głowie.
-Idę po jakieś picie.-powiedziałam, bo chciałam jak najszybciej wyjść z pokoju, żeby reszta nie
zobaczyła że coś mi jest.
-Ja idę z tobą.- odezwał się Liam, co mnie zaniepokoiło.
-Nie, pójdę sama.- chciałam się jakoś wykręcić.
-Wolę dotrzymać ci towarzystwa.- nie dał za wygraną, byłam bezsilna.
Wyszliśmy razem z pokoju. Teraz świat zaczął wirować. Oparłam się o ścianę i czułam jak się osuwam.
-Megan!- usłyszałam krzyk Liam’a.
Z perspektywy Zayn’a
-Zayn!- usłyszałem krzyk Liam’a. Nie wiedziałem co się dzieje. Wyszedłem z pokoju i zobaczyłem jak mój przyjaciel trzyma na rękach Megan.
-Co się stało?- zapytałem i szybko do niej podbiegłem.
-Zesłabła.
-Zanieś ją do mojego pokoju.- doradziłem.
-Jasne.- oby dwoje udaliśmy się do mojego królestwa. Liam delikatnie położył bezwładne ciało mojej dziewczyny na łóżku.
-Zadzwoń po lekarza.- powiedziałem i tak zrobił. Wyszedł z pokoju i poszedł po komórkę. Za chwilę wpadli wszyscy i zaczęli wypytywać co się stało. Nie mogłem im nic wytłumaczyć, bo nie wiedziałam jak. Po chwili do pokoju wszedł Payn.
-Lekarz będzie za 10 minut.- odezwał się.- Aha i radził abyśmy podnieśli jej nogi do góry. Tak ma się wybudzić.- dał mi rady i tak zrobiłem. Po chwili Meg odzyskała przytomność. Od razu do niej podbiegłem. Wszyscy razem usiedliśmy na łóżku.
-Co się stało?- zapytała moja księżniczka.
-Nic, tylko zesłabłaś. Za chwilę będzie lekarz.- odpowiedziałam i zacząłem głaskać ją po włosach.
-Aha.
Tak jak mówiłem, po chwili usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Harry poszedł otworzyć. Chwile po tym stał już w drzwiach z doktorem. Wszyscy wyszli. Zostałem tylko ja i Megan.
-A więc co się stało?- zapytał lekarz.
-Zesłabłam.- odezwał się mój kwiatuszek.
-Chorujesz na coś?- znowu zadał pytanie.
-Nie.
-Aha, musimy znaleźć przyczynę. Co takiego robiliście?
-Po prostu graliśmy w grą taneczną i zrobiło mi się słabo.
-Dobrze, a jadłaś coś?
-Nie.
-Już wiem. Po prostu, to z przemęczenia. Teraz proszę abyś coś zjadła i nie możesz się dziś
przemęczać. Masz odpoczywać, a jutro możesz iść normalnie do szkoły, chyba że będziesz się źle
czuła. Przepiszę ci tylko witaminy i nie będę już potrzebny.- tak zrobił. Napisał receptę i wyszedł. Liam odprowadził go do drzwi.
-Dzień dobry.- powitał mnie.
-Cześć.-od razu odpowiedziałam i się przytuliłam.
-Mówiłem ci, że cię kocham?
-Tak, ale mogę tego słuchać do końca życia.- mówiłam uśmiechając się.
-Miło mi. Może zejdziemy na śniadanie?- zaproponował mulat.
-Jasne.
-A powiemy im o tym że jesteśmy razem?
-Oczywiście.- razem wstaliśmy i troszkę się ogarnęliśmy. Później wyszliśmy z pokoju i Zayn zrobił coś co mnie zaskoczyło. Wziął mnie na ręce. Idąc strasznie się wygłupialiśmy, oczywiście po schodach zeszliśmy ostrożnie. Po chwili znaleźliśmy się w salonie, gdzie siedzieli już wszyscy. Popatrzyli na nas jak w obrazek.
-Cześć.- powiedziałam chórem z ciemnowłosym.
-Hej.- odpowiedzieli nam.
-Musimy wam o czymś powiedzieć.- odezwał się Malik.
-Co takiego?- wymienili między sobą spojrzenia.
-Ja i Megan jesteśmy razem.- gdy to powiedział wszyscy wybuchnęli okrzykami radości i zaczęli nam gratulować.
-Cieszę się z twojego szczęścia.- odezwała się moja przyjaciółka.
-Dziękuję.
Po chwili wszyscy siedzieliśmy na kanapie.
-Mam pytanie.- zaczął Harry.
-Jakie?- zapytałam.
-Jak ja wczoraj znalazłem się w pokoju, bo nic nie pamiętam.- od razu zaczęłam się śmiać.
-My cię zanieśliśmy.- odpowiedział za mnie ciemnowłosy tłumiąc śmiech.
-Aha.- zrobił dziwną minę.
-To co robimy?- odezwał się Liam.
-Nie wiem.- mówił Niall.
-Może pogramy. Co wy na to?- tym razem głos zabrał Louis.
-Świetny pomysł.- wszyscy odpowiedzieli. Bez śniadania poszliśmy do sali gier, o której nawet nie wiedziałam. No ale tan dom jest wielki i ma jeszcze wiele pokoi o których nie wiem.
Puszyliśmy w stronę tajemniczego miejsca. Pokój był ogromny. Ściany były koloru niebieskiego. Na środku stało wiele maszyn. Moi przyjaciele rzucili się na nie jak mali chłopcy. Po prostu dzieciaki. Oczywiście nie mogłam być gorsza i też zaczęłam grać. Co mi tam? Później wszyscy skupiliśmy się na jednej grze - tanecznej. Walczyliśmy przeciwko sobie. Była świetna zabawa. Pokonałam już Niall’a i Harrey’ego. Właśnie staczałam pojedynek z Liam’em. Nie dało się go tak łatwo, jak resztę pokonać. Był dobry. Skończyło się na tym że Payn został przeze mnie pokonany.
Byłam wykończona i strasznie głodna, a na dodatek zaczęło kręcić mi się w głowie.
-Idę po jakieś picie.-powiedziałam, bo chciałam jak najszybciej wyjść z pokoju, żeby reszta nie
zobaczyła że coś mi jest.
-Ja idę z tobą.- odezwał się Liam, co mnie zaniepokoiło.
-Nie, pójdę sama.- chciałam się jakoś wykręcić.
-Wolę dotrzymać ci towarzystwa.- nie dał za wygraną, byłam bezsilna.
Wyszliśmy razem z pokoju. Teraz świat zaczął wirować. Oparłam się o ścianę i czułam jak się osuwam.
-Megan!- usłyszałam krzyk Liam’a.
Z perspektywy Zayn’a
-Zayn!- usłyszałem krzyk Liam’a. Nie wiedziałem co się dzieje. Wyszedłem z pokoju i zobaczyłem jak mój przyjaciel trzyma na rękach Megan.
-Co się stało?- zapytałem i szybko do niej podbiegłem.
-Zesłabła.
-Zanieś ją do mojego pokoju.- doradziłem.
-Jasne.- oby dwoje udaliśmy się do mojego królestwa. Liam delikatnie położył bezwładne ciało mojej dziewczyny na łóżku.
-Zadzwoń po lekarza.- powiedziałem i tak zrobił. Wyszedł z pokoju i poszedł po komórkę. Za chwilę wpadli wszyscy i zaczęli wypytywać co się stało. Nie mogłem im nic wytłumaczyć, bo nie wiedziałam jak. Po chwili do pokoju wszedł Payn.
-Lekarz będzie za 10 minut.- odezwał się.- Aha i radził abyśmy podnieśli jej nogi do góry. Tak ma się wybudzić.- dał mi rady i tak zrobiłem. Po chwili Meg odzyskała przytomność. Od razu do niej podbiegłem. Wszyscy razem usiedliśmy na łóżku.
-Co się stało?- zapytała moja księżniczka.
-Nic, tylko zesłabłaś. Za chwilę będzie lekarz.- odpowiedziałam i zacząłem głaskać ją po włosach.
-Aha.
Tak jak mówiłem, po chwili usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Harry poszedł otworzyć. Chwile po tym stał już w drzwiach z doktorem. Wszyscy wyszli. Zostałem tylko ja i Megan.
-A więc co się stało?- zapytał lekarz.
-Zesłabłam.- odezwał się mój kwiatuszek.
-Chorujesz na coś?- znowu zadał pytanie.
-Nie.
-Aha, musimy znaleźć przyczynę. Co takiego robiliście?
-Po prostu graliśmy w grą taneczną i zrobiło mi się słabo.
-Dobrze, a jadłaś coś?
-Nie.
-Już wiem. Po prostu, to z przemęczenia. Teraz proszę abyś coś zjadła i nie możesz się dziś
przemęczać. Masz odpoczywać, a jutro możesz iść normalnie do szkoły, chyba że będziesz się źle
czuła. Przepiszę ci tylko witaminy i nie będę już potrzebny.- tak zrobił. Napisał receptę i wyszedł. Liam odprowadził go do drzwi.
-Idę zrobić ci coś do jedzenia.-
powiedziałam.
-Dobrze.
Wyszedłem z pokoju i ruszyłem do salonu. Tam siedzieli już wszyscy.
-Niall, pójdziesz wykupić receptę?- zapytałem.
-Jasne. A co z Meg?- odpowiedział mi blondyn.
-Nic, ma tylko odpoczywać i coś zjeść. –oznajmiłem.
-Aha.- wyrwał mi receptę z ręki i zniknął w przedpokoju.
Poszedłem do kuchni i zacząłem przygotowywać naleśniki z nutellą. Pycha. Oczywiście
musiałem zrobić ich więcej, bo reszta też chciała.
Szybko się z tym uporałem i wziąłem dwie porcje do góry. Jedną dla mnie, a drugą dla Megan. Gdy wszedłem do pokoju od razu uśmiech pojawił się na jej twarzy.
-To dla mnie?- zapytała.
-Oczywiście.- usiadłem obok niej na łóżku i zaczęliśmy jeść. Rozkoszowałem się smakiem mojego
ulubionego dania.
-Pyszne.- powiedziała gdy skończyła jeść. Wziąłem puste talerze i zaniosłem je do kuchni. Akurat Niall wrócił z tabletkami.
-Proszę.- powiedział i podał mi tabletki.
-Dzięki.- odpowiedziałem i wróciłem do swojego pokoju.- To musisz zażyć.- odezwałem się do Megan.
-Jasne, ale pod jednym warunkiem.- zrobiła zadziorną minę.
-Jakim?- zapytałem zdziwiony.
-Muszę dostać całusa.- powiedziała.
-Trzeba było tak od razu.- mówiąc to podbiegłam do niej i pocałowałem. Dość długo się całowaliśmy, aż zaczęło brakować mi powietrza, ale nie przerywałem tej cudownej chwili. Tak bardzo ją kochałem. Wiedziałem że to ta jedyna. Była dla mnie wszystkim. Całym światem. Gdyby jej się coś stało, nie wiem co bym zrobił. Moje życie bez niej byłoby niczym.
Po chwili oderwaliśmy się od siebie.
-Teraz mogę to zażyć.- powiedziała.
-Cieszę się.- podałem jej tabletki i jak obiecała zażyła.
-Co teraz robimy?- zapytałem.
-Nie wiem, ale jestem trochę zmęczona i chciałabym się przespać.
-Jasne.- usiadłem na łóżku, a Meg położyła głowę na mój brzuch. Zacząłem głaskać jej włosy. Spojrzała na mnie i się uśmiechnęła.
-Kocham cię.- powiedziałem.
-Ja ciebie też.- chwyciła mnie za rękę i po chwili zasnęła.
Nie mogłem się ruszyć, ponieważ Megan leżała na mnie, a nie chciałem jej budzić. Postanowiłem troszkę poczytać, aby czas mi szybciej zleciał. Wziąłem jedyną książkę którą miałem pod ręką i zacząłem czytać. Nie była najgorsza, ale nie lubię czytać. Przyznam się. Czasami tylko, ale muszę mieć na to ochotę. Powoli wczytywałem się w słowa i uznałem że to bez sensu. Odłożyłem ją na półkę i wziąłem telefon do ręki. Po chwili dostałem SMS’a od Harry’ego: Co wy tam na górze robicie? No tak leniwcowi nie chce się łazić po schodach i woli napisać SMS, zamiast przyjść. Muszę go oduczyć tego lenistwa. Ha Ha Ha. Oczywiście odpisałem mu: Megan zasnęła, więc przy niej siedzę. Od razu dostałem odpowiedz: Aha, bo my idziemy na pizze i po kotka. Będziemy za godzinę. Odpisałem: Co? Jakiego kota? Byłem zaskoczony. Po chwili dostałem odpowiedź. Normalnego, a jakiego? Harry naprawdę jest dziwny. Nic nie odpisałem.
Pograłem jeszcze trochę na telefonie i Meg się obudziła. Od razu spojrzała na mnie.
-To ty cały czas tu przy mnie siedzisz?- zapytała.
-Tak.
-Nie musiałeś.
-Wiem, ale chciałem.
-Zayn, zrobisz coś dla mnie?
-Co?- zapytałem.
-Przyniesiesz mi coś do picia?
-Jasne.- wstałem z łóżka i ruszyłem na dół w stronę kuchni. Gdy się tam znalazłem do szklanki
nalałem soku.
-Dobrze.
Wyszedłem z pokoju i ruszyłem do salonu. Tam siedzieli już wszyscy.
-Niall, pójdziesz wykupić receptę?- zapytałem.
-Jasne. A co z Meg?- odpowiedział mi blondyn.
-Nic, ma tylko odpoczywać i coś zjeść. –oznajmiłem.
-Aha.- wyrwał mi receptę z ręki i zniknął w przedpokoju.
Poszedłem do kuchni i zacząłem przygotowywać naleśniki z nutellą. Pycha. Oczywiście
musiałem zrobić ich więcej, bo reszta też chciała.
Szybko się z tym uporałem i wziąłem dwie porcje do góry. Jedną dla mnie, a drugą dla Megan. Gdy wszedłem do pokoju od razu uśmiech pojawił się na jej twarzy.
-To dla mnie?- zapytała.
-Oczywiście.- usiadłem obok niej na łóżku i zaczęliśmy jeść. Rozkoszowałem się smakiem mojego
ulubionego dania.
-Pyszne.- powiedziała gdy skończyła jeść. Wziąłem puste talerze i zaniosłem je do kuchni. Akurat Niall wrócił z tabletkami.
-Proszę.- powiedział i podał mi tabletki.
-Dzięki.- odpowiedziałem i wróciłem do swojego pokoju.- To musisz zażyć.- odezwałem się do Megan.
-Jasne, ale pod jednym warunkiem.- zrobiła zadziorną minę.
-Jakim?- zapytałem zdziwiony.
-Muszę dostać całusa.- powiedziała.
-Trzeba było tak od razu.- mówiąc to podbiegłam do niej i pocałowałem. Dość długo się całowaliśmy, aż zaczęło brakować mi powietrza, ale nie przerywałem tej cudownej chwili. Tak bardzo ją kochałem. Wiedziałem że to ta jedyna. Była dla mnie wszystkim. Całym światem. Gdyby jej się coś stało, nie wiem co bym zrobił. Moje życie bez niej byłoby niczym.
Po chwili oderwaliśmy się od siebie.
-Teraz mogę to zażyć.- powiedziała.
-Cieszę się.- podałem jej tabletki i jak obiecała zażyła.
-Co teraz robimy?- zapytałem.
-Nie wiem, ale jestem trochę zmęczona i chciałabym się przespać.
-Jasne.- usiadłem na łóżku, a Meg położyła głowę na mój brzuch. Zacząłem głaskać jej włosy. Spojrzała na mnie i się uśmiechnęła.
-Kocham cię.- powiedziałem.
-Ja ciebie też.- chwyciła mnie za rękę i po chwili zasnęła.
Nie mogłem się ruszyć, ponieważ Megan leżała na mnie, a nie chciałem jej budzić. Postanowiłem troszkę poczytać, aby czas mi szybciej zleciał. Wziąłem jedyną książkę którą miałem pod ręką i zacząłem czytać. Nie była najgorsza, ale nie lubię czytać. Przyznam się. Czasami tylko, ale muszę mieć na to ochotę. Powoli wczytywałem się w słowa i uznałem że to bez sensu. Odłożyłem ją na półkę i wziąłem telefon do ręki. Po chwili dostałem SMS’a od Harry’ego: Co wy tam na górze robicie? No tak leniwcowi nie chce się łazić po schodach i woli napisać SMS, zamiast przyjść. Muszę go oduczyć tego lenistwa. Ha Ha Ha. Oczywiście odpisałem mu: Megan zasnęła, więc przy niej siedzę. Od razu dostałem odpowiedz: Aha, bo my idziemy na pizze i po kotka. Będziemy za godzinę. Odpisałem: Co? Jakiego kota? Byłem zaskoczony. Po chwili dostałem odpowiedź. Normalnego, a jakiego? Harry naprawdę jest dziwny. Nic nie odpisałem.
Pograłem jeszcze trochę na telefonie i Meg się obudziła. Od razu spojrzała na mnie.
-To ty cały czas tu przy mnie siedzisz?- zapytała.
-Tak.
-Nie musiałeś.
-Wiem, ale chciałem.
-Zayn, zrobisz coś dla mnie?
-Co?- zapytałem.
-Przyniesiesz mi coś do picia?
-Jasne.- wstałem z łóżka i ruszyłem na dół w stronę kuchni. Gdy się tam znalazłem do szklanki
nalałem soku.
Nagle usłyszałem czyjeś kroki, co mnie zdziwiło, bo nikogo oprócz mnie i
Megan nie ma w domu.
_______________________________________________________
Tak, wiem. Rozdział nudny i niejaki.
Jakoś odebrało mi wenę :(
Mam do Was pytanie. Jak ma się nazywać kot? Nie mam pomysłu.
Możecie zadawać mi pytania na ask'u: http://ask.fm/DomminikaZ
Mam jeszcze do Was prośbę. Moja koleżanka prowadzi bloga. Nie jest on o 1D, ale jest bardzo ciekawy. po prostu zwykła historia, ale bardzo ciekawa. Chciałabym jej pomóc. Tak aby uzyskała czytelników. Zapraszam: http://zrodlo-pieknego-zycia.blog.pl/
Kocham Was. Do następnego !!!
_______________________________________________________
Tak, wiem. Rozdział nudny i niejaki.
Jakoś odebrało mi wenę :(
Mam do Was pytanie. Jak ma się nazywać kot? Nie mam pomysłu.
Możecie zadawać mi pytania na ask'u: http://ask.fm/DomminikaZ
Mam jeszcze do Was prośbę. Moja koleżanka prowadzi bloga. Nie jest on o 1D, ale jest bardzo ciekawy. po prostu zwykła historia, ale bardzo ciekawa. Chciałabym jej pomóc. Tak aby uzyskała czytelników. Zapraszam: http://zrodlo-pieknego-zycia.blog.pl/
Kocham Was. Do następnego !!!
środa, 10 kwietnia 2013
17. Wyznanie...
W salonie siedzieli wszyscy oprócz Zayn’a.
-Cześć.- powiedziałam.
-Hej.- odpowiedzieli mi wszyscy chórem. Usiadłam razem z nimi.
-Masz ochotę na coś do picia? Może drinka? - zapytał Harry już pod wpływem niewielkiej ilości alkoholu.
-Nie, ale dzięki.- odpowiedziałam.
-No chodź, napij się z nami.- nalegał.
-Nie, nie mam ochoty.- jakoś dzisiaj chciałam wszystko zapamiętać. Miałam przeczucie ze coś się jeszcze dziś stanie, dlatego nie chciałam się upić.
-No dobra, ale wiedz że dużo tracisz.
-Trudno, przeżyję.- zapadła chwila ciszy.- A gdzie jest Zayn?- zapytałam.
-Siedzi w swoim pokoju.- odpowiedział mi Liam.- Jest jakiś dziwny, odkąd wrócił z przedstawienia. Wiesz coś na ten temat?
-Nie.- odpowiedziałam.
-To może ma tak, po pocałunku z tobą.- nabijał się Niall.
-No właśnie. Jak się całowało?- zapytała Emma.
-Pocałuj Lou, to się przekonasz.- odpyskowałam.- Idę do Zayn'a.
Za wszelką cenę chciałam się dowiedzieć co chciał mi powiedzieć.
Szybko weszłam po schodach i znalazłam się przed drzwiami pokoju ciemnowłosego. Zapukałam.
-Jeżeli to ty Niall, to nie oddam ci swojej kanapki!- krzyknął mulat, a ja zaczęłam się śmiać.
-To tylko ja.- powiedziałam i weszłam.
-O, cześć, myślałam że to Niall.- mówił lekko zakłopotany.
-Cześć.
-Co cię tu sprowadza?- zapytał.
-Chciałam się dowiedzieć co chciałeś mi powiedzieć po naszym pocałunku.- dosiadłam się do niego.
-Już nic, nie ważne.- powiedział i zesmutniał. Postanowiłam poprawić mu humor.
-Głupi jesteś.- powiedziałam. To był mój plan.
Kiedyś jak mu to powiedziałam zaczął mnie łaskotać.
-Co powiedziałaś?- udało mi się go rozśmieszyć. Zaczęły się gilgotki.
-Że jesteś głupi.- powtórzyłam. Chwilę po tym Zayn siedział już na mnie.
-Odszczekaj to.- powiedział.
-Nigdy.- jeszcze chwilę mnie łaskotał i przestał. Ja leżałam na łóżku, a on siedział na mnie. Patrzyłam prosto w jego brązowe oczy. Były takie piękne. Nie mogłam się napatrzeć. Malik odgarnął moje włosy które wpadały mi do oczu i zaczął się do mnie przybliżać. Chwilę po tym nasze usta się złączyły. Trwaliśmy w pocałunku parę sekund, ponieważ mulat odskoczył ode mnie. Nie wiedziałam dlaczego. Usiadł na rogu łóżka, spuścił głowę i powiedział:
-Przepraszam.- wstałam i usiadłam koło niego. Swoimi rękami podniosłam jego twarz i spojrzałam mu w oczy.
-Nie masz za co.- powiedziałam i tym razem to ja go pocałowałam. Nie miał nic przeciwko. Najpierw całowaliśmy się delikatnie, jakbyśmy się czegoś bali, ale później coraz namiętniej. Po chwili zabrakło nam tchu i oderwaliśmy się od siebie. Patrzeliśmy chwilę w swoje oczy. Ja pierwsza się odezwałam.
-Co mi chciałeś powiedzieć na scenie?- tak naprawdę znałam odpowiedź na to pytanie.
-To, że piosenka którą śpiewaliśmy jest w moim sercu. Ten pocałunek też był prawdziwy. Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia. Jesteś dla mnie całym światem. Cały czas, gdy byłem blisko ciebie chciałem cię pocałować. Tak bardzo mi się podobasz, a bałem ci się to powiedzieć.- powiedział bez zająknięcia.
-Ja miałam tak samo.- przyznałam.
-Mam do ciebie pytanie.
-Jakie?- zapytałam.
-Czy uszczęśliwisz mnie i zostaniesz moją dziewczyną?- mówił to na poważnie.
-Tak.- przytuliłam się do niego.
-Kocham cię.
-Ja ciebie też.- trwaliśmy w uścisku jakieś 5 minut. Nareszcie moje marzenia się spełniły. Od tak dawna na to czekałam. Chciałam być jego dziewczyną i proszę bardzo, jednego dnia to się stało. Byłam dla niego kimś więcej niż przyjaciółką.
-Może chodźmy na dół.- zaproponowałam.
-Ok., a kiedy powiemy im że jesteśmy razem?- zapytał Zayn.
-Nie wiem, może jutro. Dzisiaj już dość sporo wypili. I jak im to powiemy to przez resztę wieczoru będą się nabijać. Przecież ich znasz.
-No, też tak myślę. Dzisiaj będziemy udawać tylko przyjaciół, a jutro im powiemy.- zaśmiałam się.
-Ok.- oby dwoje wyszliśmy z pokoju mulata i zeszliśmy na dół. Od razu usłyszeliśmy śmiechy. No tak to jest, jak masz 5 osób pod wpływem alkoholu. Dosiedliśmy się do nich i udawaliśmy przyjaciół. Oczywiście co chwila zerkaliśmy na siebie.
-Wypijecie z nami?- zapytał Harry.
-Nie, dzięki.- odpowiedział Zayn.
-A może ty Megan wypijesz?
-Nie.
-Ok. Ja was nie będę namawiać.- nie wiem ile wypili ale raczej dość sporo.
Chyba nigdy już nie tknę alkoholu. Po tym jak widzę jak oni się zachowują. Nie dziękuje. Już wiem jak to wygląda jak jestem wypita.
_________________________________________________________
Co sądzicie o tym rozdziale?
Nareszcie Zayn powiedział to Megan. :)
Cieszę się z tego powodu.
Komentujcie!
Macie mój ask: http://ask.fm/DomminikaZ
Do następnego.
Kocham Was.
-Cześć.- powiedziałam.
-Hej.- odpowiedzieli mi wszyscy chórem. Usiadłam razem z nimi.
-Masz ochotę na coś do picia? Może drinka? - zapytał Harry już pod wpływem niewielkiej ilości alkoholu.
-Nie, ale dzięki.- odpowiedziałam.
-No chodź, napij się z nami.- nalegał.
-Nie, nie mam ochoty.- jakoś dzisiaj chciałam wszystko zapamiętać. Miałam przeczucie ze coś się jeszcze dziś stanie, dlatego nie chciałam się upić.
-No dobra, ale wiedz że dużo tracisz.
-Trudno, przeżyję.- zapadła chwila ciszy.- A gdzie jest Zayn?- zapytałam.
-Siedzi w swoim pokoju.- odpowiedział mi Liam.- Jest jakiś dziwny, odkąd wrócił z przedstawienia. Wiesz coś na ten temat?
-Nie.- odpowiedziałam.
-To może ma tak, po pocałunku z tobą.- nabijał się Niall.
-No właśnie. Jak się całowało?- zapytała Emma.
-Pocałuj Lou, to się przekonasz.- odpyskowałam.- Idę do Zayn'a.
Za wszelką cenę chciałam się dowiedzieć co chciał mi powiedzieć.
Szybko weszłam po schodach i znalazłam się przed drzwiami pokoju ciemnowłosego. Zapukałam.
-Jeżeli to ty Niall, to nie oddam ci swojej kanapki!- krzyknął mulat, a ja zaczęłam się śmiać.
-To tylko ja.- powiedziałam i weszłam.
-O, cześć, myślałam że to Niall.- mówił lekko zakłopotany.
-Cześć.
-Co cię tu sprowadza?- zapytał.
-Chciałam się dowiedzieć co chciałeś mi powiedzieć po naszym pocałunku.- dosiadłam się do niego.
-Już nic, nie ważne.- powiedział i zesmutniał. Postanowiłam poprawić mu humor.
-Głupi jesteś.- powiedziałam. To był mój plan.
Kiedyś jak mu to powiedziałam zaczął mnie łaskotać.
-Co powiedziałaś?- udało mi się go rozśmieszyć. Zaczęły się gilgotki.
-Że jesteś głupi.- powtórzyłam. Chwilę po tym Zayn siedział już na mnie.
-Odszczekaj to.- powiedział.
-Nigdy.- jeszcze chwilę mnie łaskotał i przestał. Ja leżałam na łóżku, a on siedział na mnie. Patrzyłam prosto w jego brązowe oczy. Były takie piękne. Nie mogłam się napatrzeć. Malik odgarnął moje włosy które wpadały mi do oczu i zaczął się do mnie przybliżać. Chwilę po tym nasze usta się złączyły. Trwaliśmy w pocałunku parę sekund, ponieważ mulat odskoczył ode mnie. Nie wiedziałam dlaczego. Usiadł na rogu łóżka, spuścił głowę i powiedział:
-Przepraszam.- wstałam i usiadłam koło niego. Swoimi rękami podniosłam jego twarz i spojrzałam mu w oczy.
-Nie masz za co.- powiedziałam i tym razem to ja go pocałowałam. Nie miał nic przeciwko. Najpierw całowaliśmy się delikatnie, jakbyśmy się czegoś bali, ale później coraz namiętniej. Po chwili zabrakło nam tchu i oderwaliśmy się od siebie. Patrzeliśmy chwilę w swoje oczy. Ja pierwsza się odezwałam.
-Co mi chciałeś powiedzieć na scenie?- tak naprawdę znałam odpowiedź na to pytanie.
-To, że piosenka którą śpiewaliśmy jest w moim sercu. Ten pocałunek też był prawdziwy. Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia. Jesteś dla mnie całym światem. Cały czas, gdy byłem blisko ciebie chciałem cię pocałować. Tak bardzo mi się podobasz, a bałem ci się to powiedzieć.- powiedział bez zająknięcia.
-Ja miałam tak samo.- przyznałam.
-Mam do ciebie pytanie.
-Jakie?- zapytałam.
-Czy uszczęśliwisz mnie i zostaniesz moją dziewczyną?- mówił to na poważnie.
-Tak.- przytuliłam się do niego.
-Kocham cię.
-Ja ciebie też.- trwaliśmy w uścisku jakieś 5 minut. Nareszcie moje marzenia się spełniły. Od tak dawna na to czekałam. Chciałam być jego dziewczyną i proszę bardzo, jednego dnia to się stało. Byłam dla niego kimś więcej niż przyjaciółką.
-Może chodźmy na dół.- zaproponowałam.
-Ok., a kiedy powiemy im że jesteśmy razem?- zapytał Zayn.
-Nie wiem, może jutro. Dzisiaj już dość sporo wypili. I jak im to powiemy to przez resztę wieczoru będą się nabijać. Przecież ich znasz.
-No, też tak myślę. Dzisiaj będziemy udawać tylko przyjaciół, a jutro im powiemy.- zaśmiałam się.
-Ok.- oby dwoje wyszliśmy z pokoju mulata i zeszliśmy na dół. Od razu usłyszeliśmy śmiechy. No tak to jest, jak masz 5 osób pod wpływem alkoholu. Dosiedliśmy się do nich i udawaliśmy przyjaciół. Oczywiście co chwila zerkaliśmy na siebie.
-Wypijecie z nami?- zapytał Harry.
-Nie, dzięki.- odpowiedział Zayn.
-A może ty Megan wypijesz?
-Nie.
-Ok. Ja was nie będę namawiać.- nie wiem ile wypili ale raczej dość sporo.
Chyba nigdy już nie tknę alkoholu. Po tym jak widzę jak oni się zachowują. Nie dziękuje. Już wiem jak to wygląda jak jestem wypita.
Było dość późno. Liam poszedł do siebie. Tak, on chyba najmniej wypił. Był nawet dość trzeźwy. Nie to co inni. Emma i Louis zasnęli na kanapie. Niall po chwili poszedł do siebie dość chwiejnym krokiem. Został tylko Harry. Ale po chwili też odpadł.
-Co z nimi zrobimy?- zapytał mulat.
-Nie wiem.
-Może zaniesiemy ich do pokoi.- zaproponował.
-Ok. Lepiej będzie jak będą spać w swoich pokojach, niż tutaj na kanapie.- przyznałam.
-To kto pierwszy?
-Hazza.- zaproponowałam.
-Ok. Ty chwyć za nogi, a ja za ręce.- tak zrobiliśmy. Delikatnie wzięliśmy Harry’ego i zanieśliśmy do pokoju. Nawet nie drgnął. Położyliśmy go na łóżko i przykryliśmy kołdrą. Tak smacznie spał. Zeszliśmy na dół.
-To teraz kto?- zapytał Malik.
-Louis.
-Ok.- zrobiliśmy z nim to co z Harry’m. On był jedynie trochę cięższy. No ale jakoś zanieśliśmy go do łóżka. Także nie drgnął. Zeszliśmy na dół.
-Ok., to teraz Emma.- powiedziałam.
-Dobra, z nią poradzę sobie sam.
-Na pewno?- nie byłam pewna.
-Jasne.- jakby nigdy nic wziął ją na ręce i poszedł. Ja zaczęłam sprzątać. Wyniosłam wszystkie szklanki do kosza, a butelki po alkoholu wyrzuciłam do kosza. Zaczęłam myć stolik. W pewnym momencie ktoś objął mnie od tyłu i całował moją szyję.
-Zayn!- krzyknęłam, ale na tyle cicho żeby reszta się nie obudziła.
-Co?- zapytał.
-Co ty robisz?
-Nic.
-A może byś mi pomógł?
-Tak, jasne.- dopiero teraz mnie puścił.- To co mam robić?
-Możesz pozmywać naczynia.- powiedziałam.
-Tak jest.- zasalutował i zniknął w kuchni.
Ja dalej sprzątałam. Zajęło mi to chwilę. Ale po chwili wszystko wyglądało w normie. Postanowiłam
iść do kuchni bo mulat długo z niej nie wychodził. Już dawno powinien poradzić sobie z naczyniami.
Weszłam i ujrzałam Malika tańczącego, śpiewającego i robiącego kanapki. Po naczyniach nie było śladu. Ciemnowłosy mnie nie zauważył i postanowiłam to wykorzystać. Patrzyłam jak tańczy, jeżeli można to nazwać tańcem. Po chwili się zorientował i stał na środku kuchni zawstydzony. Zaczęłam bić mu brawa i się śmiać. Później podeszłam do niego i się przytuliłam.
Weszłam i ujrzałam Malika tańczącego, śpiewającego i robiącego kanapki. Po naczyniach nie było śladu. Ciemnowłosy mnie nie zauważył i postanowiłam to wykorzystać. Patrzyłam jak tańczy, jeżeli można to nazwać tańcem. Po chwili się zorientował i stał na środku kuchni zawstydzony. Zaczęłam bić mu brawa i się śmiać. Później podeszłam do niego i się przytuliłam.
-Cudownie tańczysz.- powiedziałam.
-Ta, jasne. Aha, a mówiłam jak bardzo cię kocham?- zapytał.
-Nie, jeszcze nie.- przyznałam.- Jak?- zapytałam po chwili.
-Bardzo, ale to bardzo.- powiedział.
-Tak, to udowodnij.- wtedy mnie pocałował. Znowu poczułam smak jego idealnych ust. Poczułam się kochana. Ufałam mu i miałam zamiar kochać go do końca życia. Objęłam go jak najmocniej umiałam. On jedną ze swoich rąk wtopił w moje włosy, a druga spoczęła na mojej tali.
-Czy teraz już wiesz jak?- zapytał Zayn jak skończył mnie całować.
-Tak.
-To w takim razie zapraszam na kolację.- usiedliśmy do stołu i rozkoszowaliśmy się kanapkami. Cały czas rozmawialiśmy. Później wszystko posprzątaliśmy i ruszyliśmy do pokoju. Szybko się tak znaleźliśmy.
Oboje usiedliśmy na łóżko i rozmawialiśmy, wygłupiając się. Malik pożyczył mi swoje ubrania i poszłam się przebrać, później zrobił to on. Oboje legliśmy wtuleni w siebie na łóżko i szybko zasnęliśmy.
_________________________________________________________
Co sądzicie o tym rozdziale?
Nareszcie Zayn powiedział to Megan. :)
Cieszę się z tego powodu.
Komentujcie!
Macie mój ask: http://ask.fm/DomminikaZ
Do następnego.
Kocham Was.
poniedziałek, 8 kwietnia 2013
16. Pocałunek...
Rano obudziłam się
szczęśliwa a zarazem zestresowana. Po lekcjach razem z Lou i Zayn’em mieliśmy
się udać na przesłuchanie. Niby wiedziałam że jesteśmy świetni, ale wątpiłam w
naszą wygraną. W końcu to szkoła muzyczna. Tutaj każdy umiał grać na jakimś instrumencie
i śpiewać, więc na pewno będziemy mieć ostrą konkurencję. No trudno, ważne że
spróbujemy.
Po przebudzeniu szybko się ubrałam, wzięłam swoją torbę i razem z Emmą popędziłam na lekcje. Nie mogłam doczekać się ich końca. Z żadnej lekcji nie pamiętam ani słowa, ale mniejsza z tym. Cały dzień chodziłam podekscytowana. I nareszcie się doczekałam.
Był koniec lekcji. Szybko odnalazłam Zayn’a i Louis’a i razem poszliśmy na przesłuchanie. Oczywiście Emma uparła się że pójdzie z nami. Gdy zjawiliśmy się w sali gimnastycznej nie było zbyt dużej kolejki. Przed nami występowali sami dobrzy śpiewacy. Strasznie się stresowałam.
Wkrótce na scenę weszła para, która stała przed nami. Wtedy zaczęłam się martwić, że nam coś nie wyjdzie.
-A co, jeśli nam się nie uda?- zmartwiłam się.
-Nawet tak nie mów.- pocieszył mnie Zayn i przytulił. Po paru minutach nasi poprzednicy zeszli ze sceny, a my musieliśmy wejść. Zaczęłam patrzeć na nauczycielką muzyki, która była jury. Nie wiedziałam co mam robić.
-No dobrze, a więc co przygotowaliście?- zapytała.
-Własną piosenkę... o miłości.- wyręczył mnie z odpowiedzi ciemnowłosy, co bardzo mnie ucieszyło, bo w tym momencie nie mogłam wydusić z siebie słowa.
-A więc scena należy do was.- powiedziała nauczycielka.
Lou usiadł za pianinem, które było na scenie i zaczął grać. Odwróciłam się w stronę mulata i postanowiłam patrzeć tylko na niego. Najpierw ja zaczęłam śpiewać. Później przyszła kolej Zayn’a. Zachowywał się tak jakby się nie stresował. Może to była prawda, w końcu jest gwiazdą i ma za sobą koncerty o większej publiczności niż jedna nauczycielka, reszta konkurencji, Louis i Emma. Słowa wypływały z jego ust, jakby naprawdę śpiewał swoje uczucia do mnie. A może tak było? Może on jest we mnie zakochany, a ja tego nie widzę? Nie wiem. Teraz musiałam skupić się na słowach, które były w piosence. Zayn przestał śpiewać swoje słowa i znowu przyszedł czas na mnie. Bardzo się starałam. Śpiewałam wszystko tak jak na próbach. Słowa same wypływały ze mnie. W końcu śpiewam piosenkę, która jest naprawdę w moim sercu. Którą czuję i jestem. Śpiewałam o własnych uczuciach do Malika, tylko on o tym nie wiedział. Miałam mu zamiar kiedyś o tym powiedzieć, ale się bałam. Bałam się, że zniszczę naszą przyjaźń i to co między nami jest. Gdybym tylko wiedziała co mulat myśli o mnie. Podjęłabym decyzję o powiedzeniu prawdy. Wiedziałam że coś po między nami jest. Taka niewidzialna nić, która łączy nasze dusze. Ale nie wiedziałam czy to była nić przyjaźni, czy miłości. Tak naprawdę nie wiedziałam kim jestem dla Zayn’a, i co on do mnie czuje. Mogłam tylko się zastanawiać.
Przestałam śpiewać swoje słowa i znowu zaczął ciemnowłosy. Cała piosenka była taka prawdziwa. Łączyła nas. Mulat wyśpiewał swoje ostatnie słowa i piosenka się skończyła, oraz muzyka ucichła. Patrzyliśmy sobie w oczy. To było coś magicznego.
Wszyscy zaczęli klaskać. Poszło nam świetnie.
-Widzę że następna młoda gwiazda nam rośnie.- skierowane te słowa przez nauczycielkę były do mnie. Odwróciłam się w jej stronę.
-Dziękuję.- odpowiedziałam i czułam rumieńce na twarzy.
-I jak nam poszło?- zapytał Zayn.
-Świetnie. Mam dla was propozycję.
-Jaką?- zapytałam.
-Nie będziecie aktorami, tylko tą piosenkę zaśpiewacie na zakończenie musicalu. Ona świetnie pasuje do całego przedstawienia.- powiedziała nauczycielka.
-No dobrze.- odpowiedziałam chórem z mulatem.
-A więc zapraszam jutro na próbę.
-Gdzie?
-W sali muzycznej.
-O której?- zadawał pytania Zayn.
-Wy możecie przyjść po przerwie obiadowej.
-Ale ja mam później lekcje.- zwróciłam uwagę.
-To zostaniesz z nich zwolniona.- powiedziała nauczycielka.
-Dobrze.
-A teraz zróbcie miejsce dla następnej pary.
-Dobrze. Dziękujemy i do widzenia.- wszyscy zeszliśmy ze sceny. Od razu zostałam uściskana przez moją przyjaciółkę.
-Byliście najlepsi.- powiedziała.
-Dziękujemy, ale to wszystko zasługa Megan.- oznajmił ciemnowłosy.
-Dlaczego moja?- zapytałam.
-Ponieważ to ty masz świetny głos i przyprowadziłaś nas tu. Za to wszystko ci dziękuję.
-Proszę bardzo.- odpowiedziałam i zaczęłam się śmiać, tak jak wszyscy. Wróciliśmy do swoich pokoi. Usłyszałam jeszcze parę pochwał i zaczęłam odrabiać zadania domowe. Reszta dnia minęła spokojnie. Później wykończona dniem zasnęłam.
Dwa tygodnie później.
Po przebudzeniu szybko się ubrałam, wzięłam swoją torbę i razem z Emmą popędziłam na lekcje. Nie mogłam doczekać się ich końca. Z żadnej lekcji nie pamiętam ani słowa, ale mniejsza z tym. Cały dzień chodziłam podekscytowana. I nareszcie się doczekałam.
Był koniec lekcji. Szybko odnalazłam Zayn’a i Louis’a i razem poszliśmy na przesłuchanie. Oczywiście Emma uparła się że pójdzie z nami. Gdy zjawiliśmy się w sali gimnastycznej nie było zbyt dużej kolejki. Przed nami występowali sami dobrzy śpiewacy. Strasznie się stresowałam.
Wkrótce na scenę weszła para, która stała przed nami. Wtedy zaczęłam się martwić, że nam coś nie wyjdzie.
-A co, jeśli nam się nie uda?- zmartwiłam się.
-Nawet tak nie mów.- pocieszył mnie Zayn i przytulił. Po paru minutach nasi poprzednicy zeszli ze sceny, a my musieliśmy wejść. Zaczęłam patrzeć na nauczycielką muzyki, która była jury. Nie wiedziałam co mam robić.
-No dobrze, a więc co przygotowaliście?- zapytała.
-Własną piosenkę... o miłości.- wyręczył mnie z odpowiedzi ciemnowłosy, co bardzo mnie ucieszyło, bo w tym momencie nie mogłam wydusić z siebie słowa.
-A więc scena należy do was.- powiedziała nauczycielka.
Lou usiadł za pianinem, które było na scenie i zaczął grać. Odwróciłam się w stronę mulata i postanowiłam patrzeć tylko na niego. Najpierw ja zaczęłam śpiewać. Później przyszła kolej Zayn’a. Zachowywał się tak jakby się nie stresował. Może to była prawda, w końcu jest gwiazdą i ma za sobą koncerty o większej publiczności niż jedna nauczycielka, reszta konkurencji, Louis i Emma. Słowa wypływały z jego ust, jakby naprawdę śpiewał swoje uczucia do mnie. A może tak było? Może on jest we mnie zakochany, a ja tego nie widzę? Nie wiem. Teraz musiałam skupić się na słowach, które były w piosence. Zayn przestał śpiewać swoje słowa i znowu przyszedł czas na mnie. Bardzo się starałam. Śpiewałam wszystko tak jak na próbach. Słowa same wypływały ze mnie. W końcu śpiewam piosenkę, która jest naprawdę w moim sercu. Którą czuję i jestem. Śpiewałam o własnych uczuciach do Malika, tylko on o tym nie wiedział. Miałam mu zamiar kiedyś o tym powiedzieć, ale się bałam. Bałam się, że zniszczę naszą przyjaźń i to co między nami jest. Gdybym tylko wiedziała co mulat myśli o mnie. Podjęłabym decyzję o powiedzeniu prawdy. Wiedziałam że coś po między nami jest. Taka niewidzialna nić, która łączy nasze dusze. Ale nie wiedziałam czy to była nić przyjaźni, czy miłości. Tak naprawdę nie wiedziałam kim jestem dla Zayn’a, i co on do mnie czuje. Mogłam tylko się zastanawiać.
Przestałam śpiewać swoje słowa i znowu zaczął ciemnowłosy. Cała piosenka była taka prawdziwa. Łączyła nas. Mulat wyśpiewał swoje ostatnie słowa i piosenka się skończyła, oraz muzyka ucichła. Patrzyliśmy sobie w oczy. To było coś magicznego.
Wszyscy zaczęli klaskać. Poszło nam świetnie.
-Widzę że następna młoda gwiazda nam rośnie.- skierowane te słowa przez nauczycielkę były do mnie. Odwróciłam się w jej stronę.
-Dziękuję.- odpowiedziałam i czułam rumieńce na twarzy.
-I jak nam poszło?- zapytał Zayn.
-Świetnie. Mam dla was propozycję.
-Jaką?- zapytałam.
-Nie będziecie aktorami, tylko tą piosenkę zaśpiewacie na zakończenie musicalu. Ona świetnie pasuje do całego przedstawienia.- powiedziała nauczycielka.
-No dobrze.- odpowiedziałam chórem z mulatem.
-A więc zapraszam jutro na próbę.
-Gdzie?
-W sali muzycznej.
-O której?- zadawał pytania Zayn.
-Wy możecie przyjść po przerwie obiadowej.
-Ale ja mam później lekcje.- zwróciłam uwagę.
-To zostaniesz z nich zwolniona.- powiedziała nauczycielka.
-Dobrze.
-A teraz zróbcie miejsce dla następnej pary.
-Dobrze. Dziękujemy i do widzenia.- wszyscy zeszliśmy ze sceny. Od razu zostałam uściskana przez moją przyjaciółkę.
-Byliście najlepsi.- powiedziała.
-Dziękujemy, ale to wszystko zasługa Megan.- oznajmił ciemnowłosy.
-Dlaczego moja?- zapytałam.
-Ponieważ to ty masz świetny głos i przyprowadziłaś nas tu. Za to wszystko ci dziękuję.
-Proszę bardzo.- odpowiedziałam i zaczęłam się śmiać, tak jak wszyscy. Wróciliśmy do swoich pokoi. Usłyszałam jeszcze parę pochwał i zaczęłam odrabiać zadania domowe. Reszta dnia minęła spokojnie. Później wykończona dniem zasnęłam.
Dwa tygodnie później.
Obudziłam się
strasznie zestresowana. To dzisiaj w szkole był wystawiany musical. Dzisiaj
mieliśmy mieć próbę generalną i występ. Przez te całe dwa tygodnie wiele się
zmieniło. Z Malikiem byłam coraz bliżej. Nie musieliśmy już chodzić na udawane
randki, ponieważ cała sprawa ucichła, a mimo to prawie codziennie chodziliśmy
na spacer. Chodziłam też codziennie na próby. A dzisiaj miałam wystąpić przed
ogromną publicznością.
Wstałam z łóżka, umyłam się i ubrałam w wygodne ciuchy. Emmy nie było, ponieważ godzinę temu zaczęły się lekcje, z których ja byłam dzisiaj zwolniona.
Do torebki spakowałam tylko swoją kosmetyczkę. Innych rzeczy nie musiałam zabierać, bo nauczycielka muzyki powiedziała że ma dla mnie idealną sukienkę, a później w garderobie zrobię tylko makijaż i fryzurę. Wyszłam z pokoju i ruszyłam do sali gimnastycznej. Była tam masa aktorów. Od razu podeszłam do nauczycielki.
-Dzień dobry.- powiedziałam.
-Dzień dobry. Twoje rzeczy są w garderobie.- oznajmiła. Od razu ruszyłam w stronę pomieszczenia. Weszłam i wszystkie dziewczyny, które tam były spojrzały na mnie.
-Cześć, nie wiecie gdzie jest dla mnie sukienka?- zapytałam.
-Tutaj.- jedna z dziewczyn pokazała wieszak. Wisiała na nim cudowna błękitna sukienka. Wzięłam ją i poszłam do przebieralni. Szybko się przebrałam i zajęłam jedno z wolnych krzeseł przy lustrze w garderobie. Zauważyłam że suknia pięknie na mnie leży, tak chodźmy była uszyta specjalnie dla mnie. Szybko zrobiłam sobie makijaż i myślałam co zrobić z włosami.
-Dziewczyny doradźcie co mam zrobić z włosami.- oznajmiłam.
-Ja radziłabym ci zostawić je rozpuszczone i trochę podkręcić.- powiedziała jedna z dziewczyn.
-Też tak myślę.- odezwała się druga.
Wstałam z łóżka, umyłam się i ubrałam w wygodne ciuchy. Emmy nie było, ponieważ godzinę temu zaczęły się lekcje, z których ja byłam dzisiaj zwolniona.
Do torebki spakowałam tylko swoją kosmetyczkę. Innych rzeczy nie musiałam zabierać, bo nauczycielka muzyki powiedziała że ma dla mnie idealną sukienkę, a później w garderobie zrobię tylko makijaż i fryzurę. Wyszłam z pokoju i ruszyłam do sali gimnastycznej. Była tam masa aktorów. Od razu podeszłam do nauczycielki.
-Dzień dobry.- powiedziałam.
-Dzień dobry. Twoje rzeczy są w garderobie.- oznajmiła. Od razu ruszyłam w stronę pomieszczenia. Weszłam i wszystkie dziewczyny, które tam były spojrzały na mnie.
-Cześć, nie wiecie gdzie jest dla mnie sukienka?- zapytałam.
-Tutaj.- jedna z dziewczyn pokazała wieszak. Wisiała na nim cudowna błękitna sukienka. Wzięłam ją i poszłam do przebieralni. Szybko się przebrałam i zajęłam jedno z wolnych krzeseł przy lustrze w garderobie. Zauważyłam że suknia pięknie na mnie leży, tak chodźmy była uszyta specjalnie dla mnie. Szybko zrobiłam sobie makijaż i myślałam co zrobić z włosami.
-Dziewczyny doradźcie co mam zrobić z włosami.- oznajmiłam.
-Ja radziłabym ci zostawić je rozpuszczone i trochę podkręcić.- powiedziała jedna z dziewczyn.
-Też tak myślę.- odezwała się druga.
-Ale czym mam to zrobić?-
zapytałam.
-Ja pożyczę ci lokówkę.- odezwała się jedna z moich koleżanek.
-Dzięki.- podała mi urządzenie. Podłączyłam je do prądu i zaczęłam kręcić włosy. Gdy skończyłam zorientowałam się że wyglądam nieziemsko.
-Pasuje ci w kręconych.- powiedziała dziewczyna która pożyczyła mi lokówkę.
-Dziękuję.- oddałam jej urządzenie i wyszłam z garderoby. Poszłam w stronę sceny i stanęłam za kulisami. Akurat zdążyłam na przedostatnią scenę. Za chwilę miałam wchodzić na scenę razem z Zayn’em. Przyglądałam się aktorom i poczułam uścisk z tyłu. Odwróciłam się.
-Zayn.- powiedziałam i dałam mu całusa w policzek.
-Cześć.- wlepił we mnie swoje oczy.
-Cześć.- odpowiedziałam.
-Łał ,wyglądasz cudnie.- powiedział z otwartą buzią.
-Dziękuję.- czułam jak moje policzki robią się czerwone.
-Dobrze, a teraz ostatnia scena!- usłyszałam krzyk naszej nauczycielki.
-Chodź, teraz my.- powiedział Zayn. Razem wyszliśmy na scenę.
-No widzę że sukienka jest idealna.- powiedziała pani od muzyki.
-Ja pożyczę ci lokówkę.- odezwała się jedna z moich koleżanek.
-Dzięki.- podała mi urządzenie. Podłączyłam je do prądu i zaczęłam kręcić włosy. Gdy skończyłam zorientowałam się że wyglądam nieziemsko.
-Pasuje ci w kręconych.- powiedziała dziewczyna która pożyczyła mi lokówkę.
-Dziękuję.- oddałam jej urządzenie i wyszłam z garderoby. Poszłam w stronę sceny i stanęłam za kulisami. Akurat zdążyłam na przedostatnią scenę. Za chwilę miałam wchodzić na scenę razem z Zayn’em. Przyglądałam się aktorom i poczułam uścisk z tyłu. Odwróciłam się.
-Zayn.- powiedziałam i dałam mu całusa w policzek.
-Cześć.- wlepił we mnie swoje oczy.
-Cześć.- odpowiedziałam.
-Łał ,wyglądasz cudnie.- powiedział z otwartą buzią.
-Dziękuję.- czułam jak moje policzki robią się czerwone.
-Dobrze, a teraz ostatnia scena!- usłyszałam krzyk naszej nauczycielki.
-Chodź, teraz my.- powiedział Zayn. Razem wyszliśmy na scenę.
-No widzę że sukienka jest idealna.- powiedziała pani od muzyki.
-Tak i dziękuję.- powiedziałam.
-Nie ma za co. No dobra koniec rozmów, do roboty.
-Tak jest.- odsalutował mulat. Dziewczyna od pianina zaczęła grać. Ja z Malikiem dostaliśmy mikrofony i zaczęliśmy śpiewać. Znowu to samo uczucie, co podczas przesłuchania.
Po skończeniu piosenki spojrzałam na nauczycielkę.
-Wszystko jest wspaniałe. Tylko dodałabym jedną rzecz.- powiedziała.
-Jaką?- zapytałam.
-Po skończeniu piosenki moglibyście się pocałować.
-Co?- zapytałam z niedowierzeniem.
-Po prostu gdy Zayn skończy śpiewać pocałujecie się i kurtyna opadnie. To będzie idealne zakończenie.
-Mi to nie przeszkadza.- oznajmił ciemnowłosy.
-No dobrze skoro trzeba.- odpowiedziałam obojętnie, ale tak naprawdę w środku skakałam ze szczęścia jak mała dziewczynka.
Kurtyna opadła i zaczęli zbierać się ludzie. Teraz dostałam strasznie wielki stres. Bałam się, że nam nie wyjdzie. I jeszcze ten pocałunek.
Widownia była już pełna. Zaczęło się przedstawienie. Trzęsłam się strasznie, jakby było mi zimno. Zaszyłam się w garderobie i patrzyłam jak kolejno wychodzą i wchodzą aktorzy. Czekałam półtorej godziny i wyszłam za kulisy. Przedostatnia scena właśnie się kończyła. Już za chwilę miałam wyjść na scenę i przed ogromną publicznością zaśpiewać. I to się stało. Koniec przedostatniej sceny. Razem z Zayn’em wyszłam na scenę. Nie patrzyłam na ludzi zgromadzonych, tylko na Malika. Melodia zaczęła grać. Mulat w ogóle nie zestresowany patrzał na mnie. Zaczęłam śpiewać:
Ja: Bądź moim bohaterem...
Zayn: Czy zatańczyłabyś, gdybym poprosił Cię do tańca ?
Czy pobiegłabyś i nigdy nie spojrzała wstecz ?
Czy płakałabyś widząc mnie we łzach ?
I czy ocaliłabyś moją duszę tej nocy ?
Ja: Czy zadrżałbyś, gdybym dotknęła Twych ust ?
Czy może śmiałbyś się ?
Proszę, powiedz mi to…
Weź mnie w ramiona tej nocy..
Zayn: Mogę być
Twoim bohaterem Kochanie
Mogę całować każde cierpienie
Będę przy Tobie na zawsze
Możesz zabrać mi nawet oddech
Ja: Czy przysiągłbyś
Że zawsze będziesz mój ?
A może skłamałbyś ?
I uciekłbyś i schował się?
Czy aż tak ugrzęzłam ?
Czy straciłam rozum ?
Nie dbam o to, jesteś przy mnie tej nocy.
Zayn: Mogę być Twoim bohaterem Kochanie
Mogę scałować każde cierpienie
Będę przy Tobie na zawsze
Możesz zabrać mi nawet oddech
Ja: Chcę Cię tylko przytulić,
Czy aż tak ugrzęzłam ?
Czy straciłam rozum ?
Nie dbam o to, jesteś przy mnie tej nocy.
Zayn: Mogę być Twoim bohaterem Kochanie
Mogę całować każde cierpienie
Będę przy Tobie na zawsze
Możesz zabrać mi nawet oddech
Możesz zabrać mi nawet oddech
Mogę być Twoim bohaterem...
Ciemnowłosy kończąc śpiewać swoją kwestię zbliżał się do mnie. A gdy wypowiedział ostatnie słowo wtopił się w moje usta. Było cudownie. Jego usta były idealne. Kurtyna powoli opadała. A my tkwiliśmy w pocałunku. Chciałabym żeby to trwało wiecznie. Oderwaliśmy się od siebie, gdy kurtyna opadła do końca i spojrzeliśmy sobie w oczy.
-Meg muszę ci coś powiedzieć.- zaczął Zayn.
-Co takiego?- zapytałam.
-Ja…- nie pozwolono mu dokończyć, ponieważ inni aktorzy nas rozłączyli. Wszyscy ustawili się do ukłonu. Kurtyna znów się podniosła i wszyscy się ukłonili. Straciłam mulata z widzenia. No trudno. Powie mi to kiedy indziej. Szybko popędziłam do garderoby, przebrałam się i zaczęłam rozmawiać z innymi dziewczynami. Trwało to jakąś godzinę. Później wzięłam wszystkie rzeczy i popędziłam do swojego pokoju.
Otworzyłam drzwi, weszłam, przebrałam się w sukienkę i zobaczyłam karteczkę leżącą na stoliku. Przeczytałam ją. Brzmiała tak: Razem z chłopakami poszłam do nich. Czekamy na ciebie. Emma.
No tak już wiedziałam gdzie wszyscy są. Ubrałam buty i ruszyłam do chłopaków. Szybko znalazłam się pod ich drzwiami. Od razu weszłam, bez pukania.
___________________________________________________
A więc proszę.
Jak myślicie, co takiego Zayn chciał powiedzieć Megan? Tego chyba wszyscy się domyślają :)
Powie jej to w następnym rozdziale. Trzeba jeszcze trochę poczekać ;)
Komentujcie, to bardzo motywuje.
Do następnego!!!
+ Dodałam piosenkę. Niestety nie mogę podać Wam jej nazwy, ponieważ nie pamiętam. Znalazłam ją kiedyś przez przypadek. :)
-Nie ma za co. No dobra koniec rozmów, do roboty.
-Tak jest.- odsalutował mulat. Dziewczyna od pianina zaczęła grać. Ja z Malikiem dostaliśmy mikrofony i zaczęliśmy śpiewać. Znowu to samo uczucie, co podczas przesłuchania.
Po skończeniu piosenki spojrzałam na nauczycielkę.
-Wszystko jest wspaniałe. Tylko dodałabym jedną rzecz.- powiedziała.
-Jaką?- zapytałam.
-Po skończeniu piosenki moglibyście się pocałować.
-Co?- zapytałam z niedowierzeniem.
-Po prostu gdy Zayn skończy śpiewać pocałujecie się i kurtyna opadnie. To będzie idealne zakończenie.
-Mi to nie przeszkadza.- oznajmił ciemnowłosy.
-No dobrze skoro trzeba.- odpowiedziałam obojętnie, ale tak naprawdę w środku skakałam ze szczęścia jak mała dziewczynka.
Kurtyna opadła i zaczęli zbierać się ludzie. Teraz dostałam strasznie wielki stres. Bałam się, że nam nie wyjdzie. I jeszcze ten pocałunek.
Widownia była już pełna. Zaczęło się przedstawienie. Trzęsłam się strasznie, jakby było mi zimno. Zaszyłam się w garderobie i patrzyłam jak kolejno wychodzą i wchodzą aktorzy. Czekałam półtorej godziny i wyszłam za kulisy. Przedostatnia scena właśnie się kończyła. Już za chwilę miałam wyjść na scenę i przed ogromną publicznością zaśpiewać. I to się stało. Koniec przedostatniej sceny. Razem z Zayn’em wyszłam na scenę. Nie patrzyłam na ludzi zgromadzonych, tylko na Malika. Melodia zaczęła grać. Mulat w ogóle nie zestresowany patrzał na mnie. Zaczęłam śpiewać:
Ja: Bądź moim bohaterem...
Zayn: Czy zatańczyłabyś, gdybym poprosił Cię do tańca ?
Czy pobiegłabyś i nigdy nie spojrzała wstecz ?
Czy płakałabyś widząc mnie we łzach ?
I czy ocaliłabyś moją duszę tej nocy ?
Ja: Czy zadrżałbyś, gdybym dotknęła Twych ust ?
Czy może śmiałbyś się ?
Proszę, powiedz mi to…
Weź mnie w ramiona tej nocy..
Zayn: Mogę być
Twoim bohaterem KochanieMogę całować każde cierpienie
Będę przy Tobie na zawsze
Możesz zabrać mi nawet oddech
Ja: Czy przysiągłbyś
Że zawsze będziesz mój ?
A może skłamałbyś ?
I uciekłbyś i schował się?
Czy aż tak ugrzęzłam ?
Czy straciłam rozum ?
Nie dbam o to, jesteś przy mnie tej nocy.
Zayn: Mogę być Twoim bohaterem Kochanie
Mogę scałować każde cierpienie
Będę przy Tobie na zawsze
Możesz zabrać mi nawet oddech
Ja: Chcę Cię tylko przytulić,
Czy aż tak ugrzęzłam ?
Czy straciłam rozum ?
Nie dbam o to, jesteś przy mnie tej nocy.
Zayn: Mogę być Twoim bohaterem Kochanie
Mogę całować każde cierpienie
Będę przy Tobie na zawsze
Możesz zabrać mi nawet oddech
Możesz zabrać mi nawet oddech
Mogę być Twoim bohaterem...
Ciemnowłosy kończąc śpiewać swoją kwestię zbliżał się do mnie. A gdy wypowiedział ostatnie słowo wtopił się w moje usta. Było cudownie. Jego usta były idealne. Kurtyna powoli opadała. A my tkwiliśmy w pocałunku. Chciałabym żeby to trwało wiecznie. Oderwaliśmy się od siebie, gdy kurtyna opadła do końca i spojrzeliśmy sobie w oczy.
-Meg muszę ci coś powiedzieć.- zaczął Zayn.
-Co takiego?- zapytałam.
-Ja…- nie pozwolono mu dokończyć, ponieważ inni aktorzy nas rozłączyli. Wszyscy ustawili się do ukłonu. Kurtyna znów się podniosła i wszyscy się ukłonili. Straciłam mulata z widzenia. No trudno. Powie mi to kiedy indziej. Szybko popędziłam do garderoby, przebrałam się i zaczęłam rozmawiać z innymi dziewczynami. Trwało to jakąś godzinę. Później wzięłam wszystkie rzeczy i popędziłam do swojego pokoju.
Otworzyłam drzwi, weszłam, przebrałam się w sukienkę i zobaczyłam karteczkę leżącą na stoliku. Przeczytałam ją. Brzmiała tak: Razem z chłopakami poszłam do nich. Czekamy na ciebie. Emma.
No tak już wiedziałam gdzie wszyscy są. Ubrałam buty i ruszyłam do chłopaków. Szybko znalazłam się pod ich drzwiami. Od razu weszłam, bez pukania.
___________________________________________________
A więc proszę.
Jak myślicie, co takiego Zayn chciał powiedzieć Megan? Tego chyba wszyscy się domyślają :)
Powie jej to w następnym rozdziale. Trzeba jeszcze trochę poczekać ;)
Komentujcie, to bardzo motywuje.
Do następnego!!!
+ Dodałam piosenkę. Niestety nie mogę podać Wam jej nazwy, ponieważ nie pamiętam. Znalazłam ją kiedyś przez przypadek. :)
sobota, 6 kwietnia 2013
15. Piosenka...
Rano obudził nas
budzik. Szybko wstaliśmy i się ubraliśmy. Po chwili usłyszeliśmy pukanie do
drzwi. Poszłam otworzyć i zobaczyłam Emmę.
-Hej.- powiedziała i weszła do pokoju.- Jak się spało?
-Świetnie.- odpowiedział Zayn, co bardzo mnie ucieszyło.
-To dobrze.- przyznała moja przyjaciółka i zaczęła się pakować na jutro do szkoły. Później szybko się przebrała i razem poszliśmy na lekcje. Z mulatem pożegnałam się na korytarzu i oby dwoje ruszyliśmy w swoje strony.
Zanim zjawiłam się w klasie postanowiłam zajrzeć na tablicę ogłoszeń i znalazłam coś, co bardzo mnie zainteresowało.
Ogłoszenie brzmiało tak: ,,Szkoła wystawia musical. Szukamy wspaniałych aktorów ze świetnym wokalem. Więc jeśli ktoś chce wziąć udział, musi zjawić się na przesłuchaniu, które odbędzie się 10 września o godzinie 16:00 w sali gimnastycznej z własną piosenką. Koniecznie prosimy o zjawienie się w duecie ( chłopak i dziewczyna) inni nie będą brani pod uwagę. Serdecznie zachęcamy.’’
Postanowiłam że wezmę udział. Tylko był jeden, a nawet dwa problemy. Pierwszy to, to że przesłuchanie odbędzie się za dwa dni, a drugi, że nie mam partnera. Pomyślałam, że pogadam o tym z chłopakami. Na pewno któryś się zgodzi. Bynajmniej mam taką nadzieję.
Nagle usłyszałam dzwonek. Szybko popędziłam do klasy, aby uniknąć spóźnienia. Na szczęście mi się udało. Gdy położyłam książki na ławkę, akurat do klasy weszła historyczka.
Przez prawie wszystkie lekcje nie mogłam doczekać się przerwy obiadowej.Chciałam jak najszybciej powiadomić chłopaków, o moim pomyśle.
W końcu moje oczekiwania zostały spełnione. Usłyszałam dzwonek oznajmiający koniec lekcji i tym samym koniec wykładania naszej nauczycielki. Szybko się spakowałam i pobiegłam do stołówki. Tam wzięłam swoją tacę z jedzeniem i razem z Em dosiadłam się do chłopaków. Wszyscy zaczęliśmy jeść.
-Megan mam ci powiedzieć, że dzisiaj idziemy na randkę. Oczywiście udawaną.-poinformował mnie
Zayn gdy zjadł swój obiad. Kolejna udawana randka. Bardzo je lubię, bynajmniej mogę spędzić więcej czasu z Malikiem. Możemy się lepiej poznać, i to jest chyba najważniejsze.
-Jasne. Aha i mam do was pytanie chłopaki.- przyznałam.
-Jakie?- zapytali chórem.
-Poszukuję kogoś, kto zaśpiewałby ze mną na musicalu w duecie.- uśmiechnęłam się.
-Ja z chęcią to zrobię.- zgłosił się Malik. Super! Ucieszyłam się z tego. Fajnie będzie z nim śpiewać, jeżeli oczywiście dostaniemy jakąś rolę.
-Ok, tylko jest mały problem.- powiedziałam.
-Jaki?- zapytał mulat.
-Przesłuchanie jest za dwa dni, a mamy sami napisać piosenkę.- oznajmiłam.
-Nie ma problemu. Dzisiaj pójdziemy nad jezioro, te co ostatnio i coś wymyślimy. Przyjdę po ciebie gdy skończą się moje lekcje.
-Będzie dwa, w jednym.- zaśmiałam się.
-No tak. Pisanie piosenki i randka.- zauważył Zayn.
-Dosyć tego!- powiedział Niall.
-O co chodzi?- zapytałam.
-Jak wy tak możecie?- zadał pytanie blondas.
-Ale co możemy?
-Nie udawajcie, że tego nie widzicie. Jesteście sobie przeznaczeni. Zachowujecie się jak para, a nią nie jesteście. Ludzie ogarnijcie się! Wyznajcie sobie tą miłość. Ile to jeszcze będzie trwać, zanim powiecie sobie, że się kochacie? Czy to jest aż takie trudne?- nic nie odpowiedzieliśmy. Spuściłam tylko głowę. To co powiedział farbowany było prawdą, ale trudno jest komuś powiedzieć, co do niego czujesz. To nie jest takie proste.
Nagle zadzwonił dzwonek. Wszyscy roześlijmy się do swoich klas. Akurat pędziłam na angielski i później koniec. Jakoś przeżyłam tę lekcję, a później pobiegłam do swojego pokoju się przebrać. Razem z moją przyjaciółką wybrałyśmy dla mnie czarną sukienkę do kolan, a do tego brązową skórzaną kurteczkę. Chwilę czekałam i w końcu usłyszałam pukanie do drzwi. Moja przyjaciółka je otworzyła i powiedziała:
-Pan Malik do ciebie.- wszyscy zaczęliśmy się śmiać.
-Ok.- ostatni raz zerknęłam do lusterka, wzięłam swoją torebkę i wyszłam.
-Cześć.- powiedziałam Zayn’owi.
-Hej, gotowa?
-Jasne.- zamknęłam za sobą drzwi i ruszyliśmy korytarzem.
-Ładnie wyglądasz.- powiedział.
-Dziękuję .- odpowiedziałam.
-Co myślisz o słowach Niall'a, które powiedział podczas obiadu?- zapytał Malik.
-Nie wiem.- odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
-Myślisz, że to prawda.- spojrzeliśmy po sobie.
-Nie wiem.- przyznałam.
-Może zapomnijmy o tym.
-Ok.
Później szliśmy w ciszy. Przy wyjściu ciemnowłosy złapał mnie za rękę i się do mnie uśmiechnął. Wyszliśmy i zobaczyłam pełno fleszy. No tak, paparazzi. Szybko wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy. Podczas drogi co chwilę zerkałam za szybę.
-Czemu się tak przyglądasz?- zapytał Malik.
-Patrzę czy nie jadą za nami fotoreporterzy.- odpowiedziałam.
-Nie przejmuj się nimi. Przecież o to chodzi, żeby za nami jeździli. Po to udajemy parę.
-No tak, ale nie mogę się do tego przyzwyczaić.
-Ja też na początku nie mogłem, ale z czasem przestałem zwracać na to uwagę.- przyznał mulat. Dalej jechaliśmy w niezręcznej ciszy. W końcu byliśmy na miejscu. Razem wysiedliśmy z samochodu. Zayn wziął z bagażnika koszyk.
-Co to za koszyk?- zapytałam.
-Postanowiłam że zrobimy sobie piknik.
-Ok., nawet dobry pomysł.- przyznałam. Ciemnowłosy tak jak przedtem chwycił mnie za rękę, chociaż w pobliżu nie było żadnych fotoreporterów. Ale nie zwróciłam na to uwagi, nawet mi się to podobało. Gdy byliśmy już nad jeziorkiem Zayn rozłożył koc i położył na niego swój koszyk. Razem usiedliśmy na koc i zaczęliśmy rozmyślać o piosence.
-Mam nawet pomysł.- powiedział mulat.
-Jaki?- zapytałam.
-Masz zeszyt, to go zapiszę?
-Jasne.- wyciągnęłam z torby zeszyt oraz długopis i podałam mu. Zaczął coś pisać i po chwili podał mi kartkę. Zaczęłam wczytywać się w słowa napisane przez niego. Były piękne. I nagle mi przyszedł pomysł na ciąg dalszy. Teraz ja zaczęłam pisać i podałam kartkę mu. On zrobił tylko wielkie oczy. Piosenka była gotowa w zaledwie 10 minut. Opowiadała o miłości, a tak naprawdę opowiadała o tym co czuję do Zayn’ a . Była po prostu cudowna. Byłam z nas dumna.
-Dobrzy jesteśmy.- powiedziałam.
-Tak, a co z muzyką?
-Nie wiem, ale do tej piosenki pasuje tylko pianino.- przyznałam.
-To nawet wiem kto może nam zagrać.
-Kto?- zapytałam.
-Louis.- odpowiedział.
-Co? On gra na pianinie?
-Tak i jeszcze Liam.
-O, nie wiedziałam.- przyznałam.
-Tak, ale lepiej jak poprosimy Lou.
-Też tak myślę.- dalej rozmawialiśmy. Było całkiem przyjemnie. Zayn nawet zadzwonił do marchewkowego spytać się czy nie zechciałby nam zagrać. Zgodził się i zostałam jutro, po szkole zaproszona do chłopaków. Nie mogłam się doczekać.
Pod wieczór zostałam odwieziona do internatu. Pożegnałam się z Malik’iem całusem w policzek i zniknęłam za drzwiami mojego pokoju. Szybko przebrałam się w piżamę, spakowałam na jutro i zasnęłam.
Następny dzień.
Rano obudziłam się na równo z Emmą. Oczywiście panna ciekawska nie chciał mnie wpuścić do łazienki, bo musiałam zdać jej relacje z wczoraj.
-No mów co się wczoraj działo.- nalegała.
-No dobra.- w końcu uległam.- Napisaliśmy cudowną piosenkę o miłości.
-I co dalej?
-Louis będzie nam ją grał na pianinie. W ogóle wiedziałaś że on potrafi grać.
-Tak. Cudownie gra na pianinie, a teraz jeszcze uczy się gry na gitarze.
-Jasne. Nie wiedziałam.- przyznałam. I wtedy dopiero zostałam dopuszczona do łazienki. Szybko się przebrałam, po czym zrobiła to moja przyjaciółka. Chwile później poszliśmy na lekcje. Nie mogłam doczekać się końca. Jak najprędzej chciałam zająć się piosenką. Mieliśmy mało czasu. Jeszcze dzisiaj musieliśmy ogarnąć jakąś melodię i zrobić parę prób.
W końcu doczekałam się wymarzonego dzwonka. Rzuciłam tylko torbę do pokoju i poszłam w kierunku domu chłopaków. Szybko znalazłam się na miejscu. Drzwi otworzył mi Lou.
-Hej, wchodź.- zaprosił mnie do środka.
-Cześć.- powiedziałam i weszłam. W pokoju siedzieli wszyscy oprócz mulata.
-A gdzie jest Zayn?- zapytałam.
-W pokoju muzycznym. Właśnie kończyliśmy pisać melodię.
-Co, już?- byłam zaskoczona ich tempem.
-No. Myślę że ci się spodoba.- razem szliśmy korytarzem. Tak naprawdę nie wiedziałam że oni mają pokój muzyczny. Zatrzymaliśmy się przed drzwiami. Marchewkowy je otworzył. To co zobaczyłam zszokowało mnie.
Na środku stało wielkie pianino. Na ścianach wisiały gitary. Całe pomieszczenie pomalowane było w lekkim odcieniu zielonego. Lepszego nie można było sobie wyobrazić. Nawet harmonijki zobaczyłam na szafkach. Ci chłopcy grają chyba na wszystkich instrumentach świata.
-Łał.- tylko tyle mogłam powiedzieć.
-Halo Megan ty żyjesz.- zaczął śmiać się Zayn i dopiero teraz wróciłam do rzeczywistości.
-Tak, cześć.- przytuliłam go.
-Hej.- odpowiedział.
-Jak tam z melodią?- zapytałam.
-Posłuchaj.- powiedział Louis i zaczął grać a ciemnowłosy śpiewać. Dokładnie wsłuchałam się w
piosenkę. Gdyby chłopaków nie było rozpłakałabym się, ale musiałam zachować zimną krew. Świetnie to wszystko wymyślili. Gdy skończyli odezwał się marchewkowy:
-I jak?
-Jest świetna. A więc co mam śpiewać?- zapytałam.
-To.- Zayn podał mi kartkę.
-Ok.- Lou znowu zaczął grać, a my śpiewać. Całkiem nieźle nam szło. Zaśpiewaliśmy to jeszcze parę razy i zakończyliśmy próbę w dobrych humorach mając nadzieję że jutro wszystko dobrze nam wyjdzie. Pogadałam jeszcze chwilę z chłopakami i wszyscy zeszliśmy na dół do reszty.
-I co, jak poszło?- zapytał Harry.
-Dobrze. Jesteśmy świetni.- pochwalił się Zayn.
-Zobaczymy.- zaśmiał się Niall.
-Liam, możemy pogadać.- wypaliłam, ale musiałam z kimś pogadać, a Payne był odpowiednią do tego osobą.
-Tak, jasne.- odpowiedział.- Chodźmy może do kuchni.
-Ok.- tak zrobiliśmy. Usiedliśmy na przeciw siebie w kuchni.
-A więc o czym chcesz porozmawiać?- zapytał Liam.
-O...Trochę ciężko jest mi się przyznać.- przyznałam.
-Możesz walić śmiało. To zostanie między nami.- pogłaskał moją rękę. Wiedziałam, że mogę mu zaufać.
-Chodzi o mnie i Zayn'a. Jak myślisz mam u niego szanse?- zaśmiał się.
-Megan, masz u niego wielkie szanse. Nie zauważyłaś, on cię kocha.- uśmiechnęłam się.
-Dzięki, jesteś kochany.- przytuliłam go.
-Jakby co, wiesz gdzie jestem.
-Jasne.- wyszłam z kuchni. Reszta chłopaków oglądała mecz.
-Pa.- powiedziałam i wyszłam.
Udałam się do internatu. Tam odrobiłam zadania, umyłam się i poszłam spać wykończona próbami. Miałam nadzieję że nam wyjdzie. Postanowiłam w najbliższym czasie powiedzieć Malikowi, co do niego czuję.
_________________________________________
Tak jak obiecałam, dodaję następny rozdział :)
Jak Wam się podoba?
Mój ask: http://ask.fm/DomminikaZ Możecie pytać.
Do następnego!!!
Kocham Was.
Ps. Paula zbliżamy się do twojego wyczekiwanego momentu :)
-Hej.- powiedziała i weszła do pokoju.- Jak się spało?
-Świetnie.- odpowiedział Zayn, co bardzo mnie ucieszyło.
-To dobrze.- przyznała moja przyjaciółka i zaczęła się pakować na jutro do szkoły. Później szybko się przebrała i razem poszliśmy na lekcje. Z mulatem pożegnałam się na korytarzu i oby dwoje ruszyliśmy w swoje strony.
Zanim zjawiłam się w klasie postanowiłam zajrzeć na tablicę ogłoszeń i znalazłam coś, co bardzo mnie zainteresowało.
Ogłoszenie brzmiało tak: ,,Szkoła wystawia musical. Szukamy wspaniałych aktorów ze świetnym wokalem. Więc jeśli ktoś chce wziąć udział, musi zjawić się na przesłuchaniu, które odbędzie się 10 września o godzinie 16:00 w sali gimnastycznej z własną piosenką. Koniecznie prosimy o zjawienie się w duecie ( chłopak i dziewczyna) inni nie będą brani pod uwagę. Serdecznie zachęcamy.’’
Postanowiłam że wezmę udział. Tylko był jeden, a nawet dwa problemy. Pierwszy to, to że przesłuchanie odbędzie się za dwa dni, a drugi, że nie mam partnera. Pomyślałam, że pogadam o tym z chłopakami. Na pewno któryś się zgodzi. Bynajmniej mam taką nadzieję.
Nagle usłyszałam dzwonek. Szybko popędziłam do klasy, aby uniknąć spóźnienia. Na szczęście mi się udało. Gdy położyłam książki na ławkę, akurat do klasy weszła historyczka.
Przez prawie wszystkie lekcje nie mogłam doczekać się przerwy obiadowej.Chciałam jak najszybciej powiadomić chłopaków, o moim pomyśle.
W końcu moje oczekiwania zostały spełnione. Usłyszałam dzwonek oznajmiający koniec lekcji i tym samym koniec wykładania naszej nauczycielki. Szybko się spakowałam i pobiegłam do stołówki. Tam wzięłam swoją tacę z jedzeniem i razem z Em dosiadłam się do chłopaków. Wszyscy zaczęliśmy jeść.
-Megan mam ci powiedzieć, że dzisiaj idziemy na randkę. Oczywiście udawaną.-poinformował mnie
Zayn gdy zjadł swój obiad. Kolejna udawana randka. Bardzo je lubię, bynajmniej mogę spędzić więcej czasu z Malikiem. Możemy się lepiej poznać, i to jest chyba najważniejsze.
-Jasne. Aha i mam do was pytanie chłopaki.- przyznałam.
-Jakie?- zapytali chórem.
-Poszukuję kogoś, kto zaśpiewałby ze mną na musicalu w duecie.- uśmiechnęłam się.
-Ja z chęcią to zrobię.- zgłosił się Malik. Super! Ucieszyłam się z tego. Fajnie będzie z nim śpiewać, jeżeli oczywiście dostaniemy jakąś rolę.
-Ok, tylko jest mały problem.- powiedziałam.
-Jaki?- zapytał mulat.
-Przesłuchanie jest za dwa dni, a mamy sami napisać piosenkę.- oznajmiłam.
-Nie ma problemu. Dzisiaj pójdziemy nad jezioro, te co ostatnio i coś wymyślimy. Przyjdę po ciebie gdy skończą się moje lekcje.
-Będzie dwa, w jednym.- zaśmiałam się.
-No tak. Pisanie piosenki i randka.- zauważył Zayn.
-Dosyć tego!- powiedział Niall.
-O co chodzi?- zapytałam.
-Jak wy tak możecie?- zadał pytanie blondas.
-Ale co możemy?
-Nie udawajcie, że tego nie widzicie. Jesteście sobie przeznaczeni. Zachowujecie się jak para, a nią nie jesteście. Ludzie ogarnijcie się! Wyznajcie sobie tą miłość. Ile to jeszcze będzie trwać, zanim powiecie sobie, że się kochacie? Czy to jest aż takie trudne?- nic nie odpowiedzieliśmy. Spuściłam tylko głowę. To co powiedział farbowany było prawdą, ale trudno jest komuś powiedzieć, co do niego czujesz. To nie jest takie proste.
Nagle zadzwonił dzwonek. Wszyscy roześlijmy się do swoich klas. Akurat pędziłam na angielski i później koniec. Jakoś przeżyłam tę lekcję, a później pobiegłam do swojego pokoju się przebrać. Razem z moją przyjaciółką wybrałyśmy dla mnie czarną sukienkę do kolan, a do tego brązową skórzaną kurteczkę. Chwilę czekałam i w końcu usłyszałam pukanie do drzwi. Moja przyjaciółka je otworzyła i powiedziała:
-Pan Malik do ciebie.- wszyscy zaczęliśmy się śmiać.
-Ok.- ostatni raz zerknęłam do lusterka, wzięłam swoją torebkę i wyszłam.
-Cześć.- powiedziałam Zayn’owi.
-Hej, gotowa?
-Jasne.- zamknęłam za sobą drzwi i ruszyliśmy korytarzem.
-Ładnie wyglądasz.- powiedział.
-Dziękuję .- odpowiedziałam.
-Co myślisz o słowach Niall'a, które powiedział podczas obiadu?- zapytał Malik.
-Nie wiem.- odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
-Myślisz, że to prawda.- spojrzeliśmy po sobie.
-Nie wiem.- przyznałam.
-Może zapomnijmy o tym.
-Ok.
Później szliśmy w ciszy. Przy wyjściu ciemnowłosy złapał mnie za rękę i się do mnie uśmiechnął. Wyszliśmy i zobaczyłam pełno fleszy. No tak, paparazzi. Szybko wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy. Podczas drogi co chwilę zerkałam za szybę.
-Czemu się tak przyglądasz?- zapytał Malik.
-Patrzę czy nie jadą za nami fotoreporterzy.- odpowiedziałam.
-Nie przejmuj się nimi. Przecież o to chodzi, żeby za nami jeździli. Po to udajemy parę.
-No tak, ale nie mogę się do tego przyzwyczaić.
-Ja też na początku nie mogłem, ale z czasem przestałem zwracać na to uwagę.- przyznał mulat. Dalej jechaliśmy w niezręcznej ciszy. W końcu byliśmy na miejscu. Razem wysiedliśmy z samochodu. Zayn wziął z bagażnika koszyk.
-Co to za koszyk?- zapytałam.
-Postanowiłam że zrobimy sobie piknik.
-Ok., nawet dobry pomysł.- przyznałam. Ciemnowłosy tak jak przedtem chwycił mnie za rękę, chociaż w pobliżu nie było żadnych fotoreporterów. Ale nie zwróciłam na to uwagi, nawet mi się to podobało. Gdy byliśmy już nad jeziorkiem Zayn rozłożył koc i położył na niego swój koszyk. Razem usiedliśmy na koc i zaczęliśmy rozmyślać o piosence.
-Mam nawet pomysł.- powiedział mulat.
-Jaki?- zapytałam.
-Masz zeszyt, to go zapiszę?
-Jasne.- wyciągnęłam z torby zeszyt oraz długopis i podałam mu. Zaczął coś pisać i po chwili podał mi kartkę. Zaczęłam wczytywać się w słowa napisane przez niego. Były piękne. I nagle mi przyszedł pomysł na ciąg dalszy. Teraz ja zaczęłam pisać i podałam kartkę mu. On zrobił tylko wielkie oczy. Piosenka była gotowa w zaledwie 10 minut. Opowiadała o miłości, a tak naprawdę opowiadała o tym co czuję do Zayn’ a . Była po prostu cudowna. Byłam z nas dumna.
-Dobrzy jesteśmy.- powiedziałam.
-Tak, a co z muzyką?
-Nie wiem, ale do tej piosenki pasuje tylko pianino.- przyznałam.
-To nawet wiem kto może nam zagrać.
-Kto?- zapytałam.
-Louis.- odpowiedział.
-Co? On gra na pianinie?
-Tak i jeszcze Liam.
-O, nie wiedziałam.- przyznałam.
-Tak, ale lepiej jak poprosimy Lou.
-Też tak myślę.- dalej rozmawialiśmy. Było całkiem przyjemnie. Zayn nawet zadzwonił do marchewkowego spytać się czy nie zechciałby nam zagrać. Zgodził się i zostałam jutro, po szkole zaproszona do chłopaków. Nie mogłam się doczekać.
Pod wieczór zostałam odwieziona do internatu. Pożegnałam się z Malik’iem całusem w policzek i zniknęłam za drzwiami mojego pokoju. Szybko przebrałam się w piżamę, spakowałam na jutro i zasnęłam.
Następny dzień.
Rano obudziłam się na równo z Emmą. Oczywiście panna ciekawska nie chciał mnie wpuścić do łazienki, bo musiałam zdać jej relacje z wczoraj.
-No mów co się wczoraj działo.- nalegała.
-No dobra.- w końcu uległam.- Napisaliśmy cudowną piosenkę o miłości.
-I co dalej?
-Louis będzie nam ją grał na pianinie. W ogóle wiedziałaś że on potrafi grać.
-Tak. Cudownie gra na pianinie, a teraz jeszcze uczy się gry na gitarze.
-Jasne. Nie wiedziałam.- przyznałam. I wtedy dopiero zostałam dopuszczona do łazienki. Szybko się przebrałam, po czym zrobiła to moja przyjaciółka. Chwile później poszliśmy na lekcje. Nie mogłam doczekać się końca. Jak najprędzej chciałam zająć się piosenką. Mieliśmy mało czasu. Jeszcze dzisiaj musieliśmy ogarnąć jakąś melodię i zrobić parę prób.
W końcu doczekałam się wymarzonego dzwonka. Rzuciłam tylko torbę do pokoju i poszłam w kierunku domu chłopaków. Szybko znalazłam się na miejscu. Drzwi otworzył mi Lou.
-Hej, wchodź.- zaprosił mnie do środka.
-Cześć.- powiedziałam i weszłam. W pokoju siedzieli wszyscy oprócz mulata.
-A gdzie jest Zayn?- zapytałam.
-W pokoju muzycznym. Właśnie kończyliśmy pisać melodię.
-Co, już?- byłam zaskoczona ich tempem.
-No. Myślę że ci się spodoba.- razem szliśmy korytarzem. Tak naprawdę nie wiedziałam że oni mają pokój muzyczny. Zatrzymaliśmy się przed drzwiami. Marchewkowy je otworzył. To co zobaczyłam zszokowało mnie.
Na środku stało wielkie pianino. Na ścianach wisiały gitary. Całe pomieszczenie pomalowane było w lekkim odcieniu zielonego. Lepszego nie można było sobie wyobrazić. Nawet harmonijki zobaczyłam na szafkach. Ci chłopcy grają chyba na wszystkich instrumentach świata.
-Łał.- tylko tyle mogłam powiedzieć.
-Halo Megan ty żyjesz.- zaczął śmiać się Zayn i dopiero teraz wróciłam do rzeczywistości.
-Tak, cześć.- przytuliłam go.
-Hej.- odpowiedział.
-Jak tam z melodią?- zapytałam.
-Posłuchaj.- powiedział Louis i zaczął grać a ciemnowłosy śpiewać. Dokładnie wsłuchałam się w
piosenkę. Gdyby chłopaków nie było rozpłakałabym się, ale musiałam zachować zimną krew. Świetnie to wszystko wymyślili. Gdy skończyli odezwał się marchewkowy:
-I jak?
-Jest świetna. A więc co mam śpiewać?- zapytałam.
-To.- Zayn podał mi kartkę.
-Ok.- Lou znowu zaczął grać, a my śpiewać. Całkiem nieźle nam szło. Zaśpiewaliśmy to jeszcze parę razy i zakończyliśmy próbę w dobrych humorach mając nadzieję że jutro wszystko dobrze nam wyjdzie. Pogadałam jeszcze chwilę z chłopakami i wszyscy zeszliśmy na dół do reszty.
-I co, jak poszło?- zapytał Harry.
-Dobrze. Jesteśmy świetni.- pochwalił się Zayn.
-Zobaczymy.- zaśmiał się Niall.
-Liam, możemy pogadać.- wypaliłam, ale musiałam z kimś pogadać, a Payne był odpowiednią do tego osobą.
-Tak, jasne.- odpowiedział.- Chodźmy może do kuchni.
-Ok.- tak zrobiliśmy. Usiedliśmy na przeciw siebie w kuchni.
-A więc o czym chcesz porozmawiać?- zapytał Liam.
-O...Trochę ciężko jest mi się przyznać.- przyznałam.
-Możesz walić śmiało. To zostanie między nami.- pogłaskał moją rękę. Wiedziałam, że mogę mu zaufać.
-Chodzi o mnie i Zayn'a. Jak myślisz mam u niego szanse?- zaśmiał się.
-Megan, masz u niego wielkie szanse. Nie zauważyłaś, on cię kocha.- uśmiechnęłam się.
-Dzięki, jesteś kochany.- przytuliłam go.
-Jakby co, wiesz gdzie jestem.
-Jasne.- wyszłam z kuchni. Reszta chłopaków oglądała mecz.
-Pa.- powiedziałam i wyszłam.
Udałam się do internatu. Tam odrobiłam zadania, umyłam się i poszłam spać wykończona próbami. Miałam nadzieję że nam wyjdzie. Postanowiłam w najbliższym czasie powiedzieć Malikowi, co do niego czuję.
_________________________________________
Tak jak obiecałam, dodaję następny rozdział :)
Jak Wam się podoba?
Mój ask: http://ask.fm/DomminikaZ Możecie pytać.
Do następnego!!!
Kocham Was.
Ps. Paula zbliżamy się do twojego wyczekiwanego momentu :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)